Δίπλα στην υποστελέχωση και τις μεγάλες ελλείψεις, η «ευελιξία» στην εργασία «σπάει κόκαλα», με τραγικές και επικίνδυνες συνέπειες για υγειονομικούς και ασθενείς
Από πρόσφατη κινητοποίηση εργαζομένων στην Υγεία |
Η διαιώνιση των μεγάλων ελλείψεων προσωπικού, η επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης και η συνέχιση της λιτότητας στους μισθούς εντάσσονται στη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ως «αυτοτελών επιχειρηματικών μονάδων», που θα καλύπτουν σταδιακά ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του κόστους λειτουργίας, συμπεριλαμβανομένης και της μισθοδοσίας, από την «πώληση» υπηρεσιών στους ασθενείς και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Πρόκειται για σχεδιασμούς που προωθούνται διαχρονικά και ενιαία από όλες τις κυβερνήσεις, σε όλα τα κράτη της ΕΕ, πριν ακόμα από την εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και επιταχύνονται σήμερα παντού. Σχεδιασμοί θέλουν την Υγεία να είναι «ατομική ευθύνη» και το δικαίωμα του λαού για υγειονομική περίθαλψη εμπόρευμα, που «πουλιέται και αγοράζεται» με βάση τους νόμους της αγοράς.
Οι σχεδιασμοί αυτοί έχουν μόνιμο χαρακτήρα, διότι αυτό απαιτεί η «δίκαιη» - «βιώσιμη ανάπτυξη» που στηρίζεται στη δράση των επιχειρηματικών ομίλων. Γι' αυτό όλες διαδοχικά οι κυβερνήσεις δεν προσλαμβάνουν το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό, μειώνουν την κρατική χρηματοδότηση στις δημόσιες μονάδες Υγείας, αυξάνουν τις ασφαλιστικές εισφορές για υγειονομική περίθαλψη. Στόχος είναι να εξοικονομούν με τις περικοπές κρατικά κονδύλια για επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές στους επιχειρηματικούς ομίλους και να εξασφαλίζουν πελατεία και σίγουρη κερδοφορία σε ιδιωτικές κλινικές, διαγνωστικά κέντρα και ασφαλιστικές εταιρείες.
Από το 2013 μέχρι και το 2019 η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης των δημόσιων μονάδων Υγείας ξεπέρασε το 30%, ενώ στο πλαίσιο του «Προγράμματος Σταθερότητας 2019 - 2022» προβλέπεται παραπέρα μείωση της κρατικής χρηματοδότησης (από 5,2% του ΑΕΠ το 2017 στο 4,7% του ΑΕΠ το 2022).
Παρά τις εξαγγελίες των τελευταίων χρόνων, έχουν γίνει ελάχιστες προσλήψεις μόνιμων εργαζομένων, που δεν καλύπτουν ούτε καν τις αντίστοιχες συνταξιοδοτήσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 2018 δεν προκηρύχθηκε ούτε μία μόνιμη θέση προσωπικού και η μοναδική προκήρυξη για το 2019 (2Κ/2019) αφορά την αντικατάσταση ισάριθμων επικουρικών, που ήδη εργάζονται, δηλαδή δεν προστίθεται ούτε ένας επιπλέον εργαζόμενος στα δημόσια νοσοκομεία.
Αντίθετα, επιλέγεται η διεύρυνση της «ευελιξίας», με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι που δουλεύουν σήμερα με ελαστικές εργασιακές σχέσεις να ξεπερνούν τις 16.000, ή το 20% του συνόλου των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία!
Στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι κακοπληρωμένοι, απλήρωτοι για μήνες, με λειψά και σε ορισμένες περιπτώσεις ανύπαρκτα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα (π.χ. πρακτικάριοι), εργάζονται πέραν του προβλεπόμενου ωραρίου, με συχνές μετακινήσεις από πόστο σε πόστο και από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, ζώντας σε διαρκή ανασφάλεια, όμηροι παρατάσεων, μοριοδοτήσεων και προεκλογικών σκοπιμοτήτων, κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της ανεργίας.
Μια ενδεικτική χαρτογράφηση της «ευελιξίας» στα νοσοκομεία φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος:
Οι συνέπειες από την κινητικότητα και την «ευελιξία» στα νοσοκομεία είναι επικίνδυνες και τραγικές, για την απόδοση και την υγεία των ίδιων των εργαζομένων και, βέβαια, για τις υπηρεσίες που το δημόσιο σύστημα προσφέρει στους ασθενείς.
Για παράδειγμα, η κινητικότητα και η συχνή αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος, όπως και η εργασία σε υπεργολάβους, συνδέονται με την αύξηση τόσο της συχνότητας και της βαρύτητας των εργατικών «ατυχημάτων» όσο και με την επιβάρυνση της υγείας των εργαζομένων, με αύξηση των καρδιαγγειακών νοσημάτων, της αρτηριακής πίεσης κ.ά.
Την κατάσταση επιβαρύνει ακόμα περισσότερο η παράταση της εργάσιμης μέρας, με τις υπερωρίες, με τα κυκλικά ωράρια κ.τ.λ.
Την ίδια ώρα, χιλιάδες άνθρωποι που απολύονται μετά από δύο, πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς και προσφοράς, ή μένουν στα αζήτητα για μεγάλο διάστημα μετά την απόλυσή τους, «ακρωτηριάζονται» επιστημονικά, οικονομικά, κοινωνικά, με επιπτώσεις και σε άλλους τομείς. Πολύτιμη εμπειρία σε κάθε τομέα πηγαίνει στράφι.
Και το κυριότερο, η απόλυση χιλιάδων συμβασιούχων σημαίνει παραπέρα κλείσιμο τμημάτων και κλινικών, επισφαλή προγράμματα εφημέρευσης, επιδείνωση των συνθηκών παροχής Υγείας, ακόμη μεγαλύτερες αναμονές για ραντεβού, επιδείνωση των υπηρεσιών για την υγεία του λαού.