«Αυτό που με φοβίζει δεν είναι αν θα κερδίσουμε ή όχι στις εκλογές, αλλά τι θα παραλάβουμε πάλι...». Αυτήν τη φράση, με ορισμένες παραλλαγές, την επαναλαμβάνει πλέον σε κάθε του συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν θα σχολιάσουμε την εκτίμηση «αν θα κερδίσουμε τις εκλογές». Μικρή σημασία έχει άλλωστε, αφού το τι θα βγει από τις κάλπες σε σχέση με την κυβέρνηση που θα προκύψει, ύστερα από μονή ή από διπλή εκλογική αναμέτρηση, δεν ταυτίζονται κιόλας.
Κρατάμε πάντως τον χρησμό του Τσίπρα σε άλλη συνέντευξη πως «δεν μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα» ή το κλείσιμο του ματιού του Τσίπρα σε μία κυβέρνηση συνεργασίας «χωρίς τον Μητσοτάκη»... Ωστόσο το «ζουμί» δηλώσεων όπως η παραπάνω δεν είναι η... πρόθεση ψήφου, αλλά η φράση «τι θα παραλάβουμε πάλι».
Κάπως έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να κλείσει πολύ πριν τις εκλογές τη συζήτηση για το «τι θα κάνει» και φτιάχνει από τώρα κάβα για την επόμενη μέρα, ώστε σε κάθε λαϊκή διεκδίκηση να απαντάει «δεν γίνεται αυτό τώρα», «σωστό είναι αυτό που διεκδικείτε, αλλά παραλάβαμε χάος και άδεια ταμεία». Ούτε εδώ πρωτοτυπεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Η τακτική της καμένης γης είναι συνήθης εδώ και δεκαετίες σε όσους τρέχουν στον στίβο της κυβερνητικής εναλλαγής. Το ίδιο κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τι πιο σύνηθες, θα πει κάποιος...
Αλλά η φάβα έχει κι άλλο λάκκο. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί αγχώνεται; Δεν ξέρει τι θα παραλάβει;
Αυτά παθαίνεις όταν ψηφίζεις τα μισά νομοσχέδια της κυβέρνησης της ΝΔ. Ξέρεις τι θα παραλάβεις και παριστάνεις και τον ανήξερο μετά... Ελπίδα για τον λαό δεν είναι το «μικρό καλάθι» και οι ασκήσεις «μείωσης των απαιτήσεων», αλλά η διεκδίκηση των δικών του αναγκών, η αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ στις εκλογές και τους αγώνες, για περισσότερες COSCO, περισσότερες «e-food», περισσότερα θετικά παραδείγματα στα οποία τη σφραγίδα την έβαλαν οι εργαζόμενοι και οι αγώνες τους, και όχι το «μικρό καλάθι» με τις δυσβάσταχτες απαιτήσεις της εργοδοσίας και της κυβέρνησης.
(Αναδημοσιεύεται από το πόρταλ «902.gr»)