Η «επόμενη μέρα» των εκλογών της 7ης Μάρτη μας βρίσκει με άλλη κυβέρνηση, αλλά με την ίδια αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική. Φρόντισαν να μας διαβεβαιώσουν γι' αυτό οι πρόεδροι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με τα προχτεσινά τους διαγγέλματα. Ισως για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, οι δύο συνεταίροι του δικομματισμού εκφράζουν με τέτοια σαφήνεια, από το βράδυ των εκλογών, τη συναίνεσή τους για έναν τόσο ευρύ κύκλο θεμάτων. Καραμανλής και Παπανδρέου ανακοίνωσαν ότι, ο πρώτος από τη θέση του πρωθυπουργού και ο δεύτερος από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα υπηρετήσουν την κοινή και αδιαίρετη πολιτική τους στα εξωτερικά θέματα, στην οικονομία, στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ισως αυτό θα βοηθήσει εκείνα τα λαϊκά στρώματα, που «τιμώρησαν» το ΠΑΣΟΚ, επιβραβεύοντας τη Νέα Δημοκρατία, να ξεφύγουν πιο γρήγορα από τις αυταπάτες τους.
Πρέπει να είναι καθαρό σε όλους τους εργαζόμενους ότι το επόμενο διάστημα θα εκδηλωθεί εναντίον τους μια μετωπική επίθεση σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά και σε κάθε κράτος - μέλος ξεχωριστά, για την ταχύτερη εφαρμογή των «αποφάσεων της Λισαβόνας». Στόχος αυτής της επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων, και στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», θα είναι τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, η ταχύτερη ιδιωτικοποίηση τομέων, όπως η Παιδεία και η Υγεία, σε συνδυασμό με περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και των ατομικών δικαιωμάτων. Για όσους αμφιβάλλουν, οι αποφάσεις της Συνόδου των Βρυξελλών στις 25 Μάρτη θα είναι η απόδειξη.
Στη διαγραφόμενη σύγκρουση διακυβεύονται όλες οι θεμελιώδεις κατακτήσεις των εργαζομένων και από την κρισιμότητά της προκύπτει ότι το εργατικό κίνημα πρέπει να αντιπαρατεθεί ενωμένο σε ταξική βάση και με όρους, που θα μεγιστοποιούν την αποτελεσματικότητά του. Οι Ελληνες εργαζόμενοι έχουν ήδη τη θετική εμπειρία της ανάσχεσης των κυβερνητικών σχεδίων για την Κοινωνική Ασφάλιση το 2001.
Η ενίσχυση του ΚΚΕ σ' αυτές τις εκλογές, σε ψήφους, ποσοστό και έδρες, δίνει το μέτρο μιας νέας και αισιόδοξης προοπτικής για τη νέα κρίσιμη αναμέτρηση. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εκλογικής επίδοσης του Κόμματος, ειδικά η άνοδός του στις εργατικές περιφέρειες, δείχνουν μια τάση ριζοσπαστικοποίησης κάποιων λαϊκών στρωμάτων, που μπορούν να γίνουν η κρίσιμη μάζα για την ανάπτυξη των αγώνων που έρχονται.
Η δυναμική ενός τέτοιου κινήματος με αυτά τα χαρακτηριστικά περιορίζει τις δυνατότητες του ΠΑΣΟΚ να εκφράσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια απ' την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, για να επανεγκλωβίσει στα όρια του δικομματισμού αυτούς, που εκ των πραγμάτων θα έρθουν σε σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική.
Δάνης ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ