Μπορεί ο πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλ. Αλαβάνος, να μνημονεύει τον Αρη Βελουχιώτη, τους μαχητές του ΕΛΑΣ κι οτιδήποτε άλλο θεωρεί ότι μπορεί να αποτελέσει δόλωμα για «ψάρεμα σε θολά νερά», μπορεί να περιοδεύει σε κάμπους, εργοστάσια και νυχτερινά σχολεία, θέλοντας να δώσει το στίγμα ενός ΣΥΝ διαφοροποιημένου από αυτόν προ Συνεδρίου, δεν μπορεί όμως να αποκρύψει πως δεν παρεκκλίνει χιλιοστό από την πολιτική κατεύθυνση που του «παρέδωσε» η προηγούμενη ηγεσία προ δύο μηνών.
Ως προς αυτό, υπήρξε σαφέστατος, μιλώντας την περασμένη Δευτέρα σε συγκέντρωση του ΣΥΝ στο γήπεδο του Σπόρτινγκ. Εμφανίστηκε διαπρύσιος κήρυκας της «ενότητας των αριστερών δυνάμεων», φροντίζοντας ευθύς εξαρχής να οριοθετήσει τη βάση πάνω στην οποία αυτή μπορεί να οικοδομηθεί με σαφέστατο ευρωενωσιακό προσανατολισμό - αναφωνώντας «ευτυχώς είμαστε μια δύναμη με ευρωπαϊκό προσανατολισμό» - που πάει χέρι - χέρι με την καταδίκη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, η οποία ήταν δριμεία, καθώς στη «γραμμή» της ΕΕ εξίσωσε το σοσιαλιστικό σύστημα με βαρβαρότητα, αναφέροντας: «Δεν ξεχνάμε τα μοιραία ατοπήματα, όπως το να διαχωρίζεται ο σοσιαλισμός από την ελευθερία ή το να ακολουθούνται άκριτα αντιλήψεις διεθνών κέντρων. Ο 21ος αιώνας έχει τη δική του Αριστερά. Μόνο που θα είναι μια Αριστερά δεμένη άρρηκτα με την ελευθερία και τη δημοκρατία, χωρίς τις οποίες ο σοσιαλισμός μεταλλάσσεται σε βαρβαρότητα»!
Δεν ήταν, βέβαια, εξίσου επικριτικός σε ό,τι αφορά τον καπιταλισμό και πιο συγκεκριμένα τον ευρωενωσιακό. Διά της μεθόδου της επίρριψης κάθε ευθύνης για κάθε πρόβλημα στις ΗΠΑ, η ΕΕ «έπεσε στα μαλακά» και πάλι. Ακόμα και η αναφορά του σε «κατεστημένες πολιτικές», περισσότερο άλλοθι αποτελεί και όχι μομφή, καθώς συντηρεί αυταπάτες πως στα πλαίσια μιας ένωσης που δημιουργήθηκε για την προώθηση των συμφερόντων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, μπορεί να εφαρμοστούν πολιτικές προς όφελος των λαών της.
Κατά το «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», ο πρόεδρος του ΣΥΝ ζήτησε «μάχη» για «μια άλλη παγκοσμιοποίηση». Οπως πάντα όμως, κανένας προσδιορισμός του περιεχομένου της, ούτε του δρόμου που οδηγεί σ' αυτήν. Νομιμοποιούμαστε να υποθέσουμε πως αυτό το «άλλο» για τον ΣΥΝ δεν υπερβαίνει τα όρια του σημερινού συστήματος, αν κρίνουμε από προτάσεις του όπως αυτή για ένα άλλο Σύμφωνο Σταθερότητας, για ένα άλλο ευρωσύνταγμα, πάντα όμως στα πλαίσια του συστήματος που τα γεννά γιατί τα έχει ανάγκη, αποτελώντας νομοτελειακά «εικόνα και ομοίωσή του».
Κάποια ακόμα στοιχεία της ομιλίας του Αλ. Αλαβάνου που αξίζει να επισημανθούν είναι η απαράδεκτη τήρηση ίσων αποστάσεων μεταξύ θύματος και θύτη, όπως την εξέφρασε λέγοντας: «Φτάνει το Ιράκ. Φτάνουν οι δεκάδες χιλιάδες Ιρακινοί νεκροί. Φτάνουν οι εκατοντάδες Αμερικανοί νέοι που επιστρέφουν στις οικογένειές τους μέσα σε φέρετρα»! Αλλά και η εμμονή στην επικίνδυνη για το λαϊκό κίνημα άποψη που θέλει το εθνικό πεδίο πάλης να έχει ξεπεραστεί, προέκταση της οποίας είναι η αντίληψη πως οι αγώνες στα πλαίσιά του είναι ατελέσφοροι. Εκφράζοντας αυτόν τον ισχυρισμό ο Αλ. Αλαβάνος μίλησε για την «αριστερά ως παγκόσμιο υποκείμενο» που θα πρέπει η «σκέψη της να διασχίζει με ευκολία τα εθνικά σύνορα».
Σε ό,τι αφορά την κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα στη χώρα μας, ο Αλ. Αλαβάνος παρέθεσε προβλήματα, ανέβασε τους τόνους ενάντια στη ΝΔ, αλλά εξέφρασε και την άποψη ότι αυτές οι επιλογές «μοιάζουν με μονόδρομο όσο κυριαρχεί ο σημερινός δικομματισμός» και όχι όσο κυριαρχεί το σημερινό κοινωνικοοικονομικό σύστημα, που στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας εκφράζεται σήμερα με τον δικομματισμό, αύριο ενδεχομένως με μια διακυβέρνηση άλλης μορφής πάντα όμως στη δική του υπηρεσία. Αυτό το σύστημα βολεύεται πολύ με τέτοιου τύπου εκτιμήσεις.
Οι αναφορές του στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν στη λογική του «αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...». Ο Αλ. Αλαβάνος υπερεκτίμησε το εγχείρημα, λέγοντας πως αποτελεί μικρογραφία του κλίματος της ίδρυσης του ενιαίου Συνασπισμού στις αρχές του '90, αλλά και την ενωτική διάθεση του κόμματός του για την οποία δήλωσε πως βρίσκεται στον γενετικό του κώδικα. Εκτός από τάσεις υπερβολής ο Αλ. Αλαβάνος φαίνεται πως διαθέτει και ασθενή μνήμη, η οποία διέγραψε κιόλας το κάθε άλλο παρά ενωτικό ρόλο που διαδραμάτισαν όσοι συναποτελούν σήμερα την ηγεσία του ΣΥΝ, στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Βάσω ΝΙΕΡΡΗ