Τα τελευταία εικοσιτετράωρα ήρθε και πάλι στην επιφάνεια το θέμα του ρόλου των εκδοτικών - επιχειρηματικών παραγόντων, που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν τις πολιτικές εξελίξεις, με στόχο την εξυπηρέτηση των ιδιοτελών συμφερόντων τους. Το κόψιμο δυο τηλεοπτικών εκπομπών, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις έγινε μετά από παρέμβαση του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος προς τους ιδιοκτήτες των σταθμών, αποτελεί τη μια πλευρά του ζητήματος. Αφορά στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων που αναλαμβάνουν οι ιδιοκτήτες εκδότες έναντι της πολιτικής εξουσίας. Η άλλη πλευρά του ζητήματος, η αντίστροφη, ήρθε στην επικαιρότητα με τις καταγγελίες του εκδότη της "Αυριανής". Αυτή η πλευρά αφορά στις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις της πολιτικής εξουσίας απέναντι στους μεγαλοεκδότες - επιχειρηματίες. Βεβαίως θα ήταν εγκληματική αφέλεια να περίμενε κανείς τον εκδότη της "Αυριανής", για να συντάξει τη Μαύρη Βίβλο της δραστηριότητας αυτού του συμπλέγματος. Το "φαινόμενο Κουρή" μόνο για μια επισήμανση προσφέρεται. Το με ποιους όρους παρέχεται η υποστήριξη ενός εκδότη σε ένα πολιτικό κόμμα και μια κυβέρνηση. Και το κυριότερο, πώς αυτή η υποστήριξη, με τους όρους που δίνεται, γίνεται αποδεκτή απ' το κόμμα αυτό.
Η διαπλοκή των εκδοτικών - επιχειρηματικών συμφερόντων και οι σχέσεις ομηρίας που διαμορφώνονται με την πολιτική εξουσία είναι ίσως το πιο επικίνδυνο καρκίνωμα στην πολιτική ζωή και μόνιμη πηγή σκανδάλων, τείνει να γίνει ο μόνιμος τροφοδότης της αθλιότητας. Ταυτοχρόνως, διεκδικεί να είναι ο ισχυρότερος πόλος πραγματικής εξουσίας. Απ' αυτή την τερατογένεση κρίνεται εν πολλοίς η πορεία των πολιτικών εξελίξεων και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα, όπου αυτές οι εξελίξεις και ίσως το μέλλον του τόπου συναρτώνται από το πώς θα κατανεμηθούν τα "μεγάλα έργα", θα μοιραστούν οι άδειες των καζίνο κ. ά.
Τεράστιες είναι οι ευθύνες των κομμάτων που εναλλάσσονται στην κυβερνητική εξουσία, αφού αποδέχτηκαν, συντήρησαν και συνδιαμόρφωσαν αυτές τις σχέσεις, οι οποίες αποδεικνύονται τώρα ολέθριες και για τα ίδια.
Η αλληλοεξυπηρέτηση εκδοτών και πολιτικής εξουσίας, με τα τελευταία κρούσματα λογοκρισίας, καταρρακώνει το όποιο κύρος έχει απομείνει στις λειτουργίες της ενημέρωσης και της πληροφόρησης των πολιτών. Ετσι γίνεται επιτακτική η ανάγκη, οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι να μετατρέψουν σε αίτημα συλλογικής αγωνιστικής διεκδίκησης την κατοχύρωση, με όποιον τρόπο, της ελευθερίας στην άσκηση του επαγγέλματός τους και της προστασίας από φαινόμενα σαν αυτά των τελευταίων ημερών.
Το θέμα, όμως, αφορά άμεσα και στους ίδιους τους πολίτες αυτού του τόπου, οι οποίοι θεωρούνται από τους πρωταγωνιστές των εξελίξεων σαν "πρώτη ύλη", για την επιτυχία των σχεδίων τους και αντιμετωπίζουν μια άνευ προηγουμένου κακοποίηση του δικαιώματός τους για πληροφόρηση και ενημέρωση. Μόνο στην έκφραση της δικής τους θέλησης θα μπορούσε να στηριχτεί η όποια προσπάθεια για την αντιμετώπιση της δραστηριότητας αυτής της εγκληματικής "συμμορίας".