Κόβει βόλτες πάνω - κάτω στο διαμέρισμα. Τα νεύρα της είναι σπασμένα. Το κεφάλι της βουίζει. Ανάβει τσιγάρο. Κοιτάζει το πακέτο που είναι μισοάδειο. Το κεφάλι της βουίζει ακόμη περισσότερο. Χτυπάει το κουδούνι. Κοντοστέκεται, κρατώντας την αναπνοή της. Το κουδούνι χτυπάει με επιμονή. "Ο ιδιοκτήτης θα είναι πάλι", σκέφτεται. "Καλύτερα να νομίσει ότι δεν είναι κανένας σπίτι". Τρία νοίκια του χρωστάνε και τώρα πάνε για το τέταρτο. Σε λίγο, θα βρεθούν στο δρόμο.
Το κουδούνι σιωπά. Προσπαθεί να φτιάξει τη διάθεσή της. Σε λίγη ώρα, επιστρέφουν τα τρία παιδιά από το σχολείο. Πρέπει να είναι κάπως χαρούμενη. Πρέπει να τους ετοιμάσει κάτι να φάνε. Ανοίγει το ψυγείο και το κοιτά αμήχανα. Είναι και αυτό μισοάδειο. Τα παιδιά, όμως, πρέπει να φάνε. Στο σχολείο δεν τρώνε μαζί με τους συμμαθητές τους, γιατί το κάθε γεύμα κοστίζει πέντε φράγκα. Πού να εξοικονομηθούν τόσα φράγκα κάθε μήνα; Πρέπει, όμως, να είναι ευδιάθετη, τουλάχιστον να νιώσουν καλά τα παιδιά, που, ήδη, νιώθουν τόσο άσχημα που δεν τρώνε με τους συμμαθητές τους.
Πηγαινοέρχεται νευρικά στην κουζίνα. Το μάτι της πέφτει πάνω στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού. Δεν κάνει καν τον κόπο να τους μετρήσει. Ετσι κι αλλιώς, είναι όλοι απλήρωτοι. Από μέρα σε μέρα, πρέπει να έρθει και ο λογαριασμός του νερού για τους τελευταίους έξι μήνες. "Και να μην μείνουμε στο δρόμο, θα βουλιάξουμε στο κρύο, στο σκοτάδι και στη βρωμιά", μονολογεί.Πόσο διαφορετικά ήρθαν τα πράγματα! Πόσο διαφορετικά τα περίμενε! Είχε τόσα όνειρα για τον εαυτό της, για τον άντρα της, για τα παιδιά. Από τότε που απολύθηκε και ο άντρας της από το εργοστάσιο, τα όνειρα άρχισαν να ξεφτίζουν. Μέχρι που εξανεμίστηκαν εντελώς. Και ούτε λόγος για επίδομα ανεργίας. Μέχρι σήμερα, τα φέρνουν βόλτα μόνο με το οικογενειακό επίδομα. Ομως και αυτό δε φτάνει. Ούτε καινούρια ρούχα δεν μπόρεσε να πάρει στα παιδιά φέτος. Τουλάχιστον να βγάλουν το χειμώνα. Τουλάχιστον να μην τη ρωτήσουν, γιατί αυτά δεν έχουν καινούρια ρούχα, όπως οι συμμαθητές τους. Τι να τους πει; Τι να κάνει;
Τόσες πόρτες χτύπησε για δουλιά και όλες έκλεισαν. Τόσες ώρες πέρασε στην ουρά των διάφορων κοινωνικών υπηρεσιών και των γραφείων ανεργίας. Η απάντηση χτυπά ακόμα στα αυτιά της σαν τύμπανο. "Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, γιατί τα ταμεία είναι άδεια. Υπομονή". Υπομονή; Πόσο ακόμη υπομονή; Γιατί υπομονή; Είναι 26 χρονών, θα μπορούσε να κάνει τα πάντα και δεν έχει τίποτα.
Οχι, καθόλου υπομονή. Δεν έχει πια κουράγιο ούτε για υπομονή. Νιώθει απομονωμένη, εγκλωβισμένη, αγανακτισμένη. Νιώθει να πνίγεται. Προσπαθεί να ανασάνει. Ανοίγει το παράθυρο. Η ματιά της πέφτει σε ένα πλήθος συγκεντρωμένων ανθρώπων που κλείνει το δρόμο. Φωνάζουν. Προσπαθεί να ακούσει τι λένε. Παρατηρεί τα πανό τους. Είναι άνεργοι. Ανεργοι και απελπισμένα εξοργισμένοι, όπως η ίδια, όπως ο άντρας της. Δεν το καλοσκέφτεται. Παίρνει το παλτό της και ορμά στην πόρτα.
Χάνεται μέσα στο πλήθος. Φωνάζει μαζί του. Ετσι, μόνο έτσι, χωρίς υπομονή, μόνο επιμονή. Ολοι μαζί, ενωμένοι, αλληλέγγυοι και οργανωμένοι, να απαιτήσουν αυτά που τους ανήκουν. Να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους για δουλιά, το δικαίωμά τους στην ανθρώπινη υπόστασή τους, στην αξιοπρέπεια, στη ζωή. Να διεκδικήσουν την ξεκάθαρη ματιά των παιδιών τους. Από όλους αυτούς που "έσπειραν μιζέρια" και τους αξίζει να "θερίσουν οργή"!
Ελένη ΜΑΥΡΟΥΛΗ
ΥΓ. Τα στοιχεία (ενοίκια, λογαριασμοί κλπ.) που αναφέρονται στο κείμενο δεν είναι διόλου φανταστικά. Αντίθετα, προέρχονται από τις πραγματικές γραπτές εκκλήσεις χιλιάδων ανέργων προς τις γαλλικές νομαρχίες για χορήγηση έκτακτης βοήθειας και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Λε Μοντ".