Πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα
Ο "τελευταίος αυτοκράτορας", ο μέγας του ιαπωνικού κινηματογράφου, ο Ακίρα Κουροσάβα,έφυγε σε ηλικία 88 ετών το πρωί της Κυριακής. Το κενό που αφήνει στην παγκόσμια Εβδομη Τέχνη είναι δυσαναπλήρωτο, αφού είναι εκείνος που έθεσε στο προσκήνιο τον ιαπωνικό κινηματογράφο και επιπλέον πλούτισε τον παγκόσμιο κινηματογράφο με ένα άλλο ύφος. Ο Ακίρα Κουροσάβα έφυγε, έχοντας στο ενεργητικό του 29 ταινίες και 14 βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ.
Γεννήθηκε το 1910 στο Τόκιο και η οικογένειά του καταγόταν από μια φυλή Σαμουράι. Σπούδασε ζωγράφος, αλλά η ζωή του άλλαξε όταν έγινε βοηθός του Ιάπωνα σκηνοθέτη Γιαμαμότο. Από το 1943 αρχίζει να σκηνοθετεί, δείχνοντας από την αρχή τα σημάδια του κινηματογραφικού του χαρακτήρα. Ψυχολογική εμβάθυνση στους ήρωες, ποίηση, ουμανισμός, συμβολισμοί, βαθιές ματιές στη γιαπωνέζικη κοινωνία και στη μοίρα του ανθρώπου, μα πάνω απ' όλα αναζήτηση της αλήθειας. Ο ίδιος έλεγε: "πάντα ψάχνω την αλήθεια και θέλω να περνάω το μεγαλύτερό της μέρος στις ταινίες μου, αλλά ομολογώ ότι είναι δύσκολο να παίρνεις χρήματα, μιλώντας για την αλήθεια και λέγοντας την αλήθεια".
Γι' αυτή την αλήθεια, όμως, ο Ακίρα Κουροσάβα απέσπασε όλα τα μεγάλα κινηματογραφικά βραβεία. Το 1951 πήρε για πρώτη φορά το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας για την ταινία "Ρασομόν" και για την ίδια ταινία το Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Στο Φεστιβάλ Βενετίας για άλλη μια φορά, το 1954,πήρε το Ειδικό Βραβείο για την ταινία οι "Επτά Σαμουράι", ενώ το 1959 στο Φεστιβάλ Βερολίνου τού απονέμεται το βραβείο σκηνοθεσίας για την ταινία "Το μυστικό φρούριο". Το δεύτερο Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας έρχεται το 1974 για το έργο "Ουζαλά" και το 1980 κερδίζει το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών για την ταινία "Καγκεμούσα". Η Ακαδημία των Οσκαρ τον τιμά το 1990 για την προσφορά του στον κινηματογράφο. Την ίδια χρονιά ο Ακίρα Κουροσάβα σκηνοθετεί "Τα όνειρα" και καταφέρνει να κάνει τη ζωγραφική κινηματογράφο ή το αντίστροφο.
Από το πρωί της Κυριακής ο Ακίρα Κουροσάβα βλέπει το τελευταίο του αιώνιο όνειρο...