Τα χαρακτηριστικά αυτού του «σύγχρονου» κράτους είναι: Η απαλλαγή του από κάθε "περιττή" λειτουργία, την οποία μπορεί ταυτόχρονα να προσφέρει ο ιδιωτικός τομέας, δραστική συρρίκνωση του μεγέθους του καθώς και του αριθμού των υπαλλήλων, διάλυση του κράτους πρόνοιας, προσφορά υπηρεσιών σε ανταποδοτική βάση πράγμα που σημαίνει ότι θα γίνουν πιο ακριβές και για λιγότερους, συμμετοχή του κεφαλαίου στην ίδια τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, αποτελεσματικότερη λειτουργία της κρατικής μηχανής προς όφελος της "ανάπτυξης" του κεφαλαίου, κ.ά. Ταυτόχρονα, σημαντική ενίσχυση του κατασταλτικού ρόλου του, προκειμένου να είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να προστατεύει τη σταθερότητα του συστήματος από κάθε ανεπιθύμητη "λαϊκή έκρηξη".
Το πρόγραμμα αυτό επιχειρείται να υλοποιηθεί κάτω από προπαγανδιστικά συνθήματα που επιχειρούν να δικαιολογήσουν την αναγκαιότητά του και να εξασφαλίσουν την κοινωνική συναίνεση, όπως ότι τάχα θα συμβάλει στην καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη, στη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Αλλά πρόκειται, ως συνήθως, για διαστρέβλωση και αντιστροφή της πραγματικότητας. Οι μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι "πολίτες -πελάτες", δηλαδή τα λαϊκά στρώματα, ενώ η κρατική μηχανή θα γίνει πιο παραγωγική και αποτελεσματική για τα συνολικά συμφέροντα του συστήματος και ειδικότερα του κεφαλαίου. Φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι η επιβολή της αντιδραστικής μεταρρύθμισης συνοδεύεται από την γκρίζα συκοφαντική προπαγάνδα σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων.