Οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, αλλά και η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, βρίσκονται από εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις μπροστά στο ενδεχόμενο χρεοκοπίας και αποπομπής της Ελλάδας από την ΕΕ. Το ίδιο και στο ενδεχόμενο διαχείρισης της κρίσης με νέο μεγάλο «κούρεμα» του χρέους» είτε με την καθιέρωση νέου υποτιμημένου σε σχέση με το ευρώ νομίσματος, που και οι δύο εκδοχές θα φέρουν αντικειμενικά μια νέα, ακόμη πιο απότομη και τεράστια καταστροφή για τις λαϊκές δυνάμεις. Βεβαίως, είτε με αποπομπή από την ΕΕ, δηλαδή επιστροφή στη δραχμή, είτε με νέο «κούρεμα» ή με υποτιμημένο ευρώ ένα μέρος του κεφαλαίου θα καταστραφεί. Αλλά ένα άλλο θα αναπτυχθεί, αφού θα μπορεί πλέον να αγοράσει τομείς της οικονομίας πάμφθηνα. Οι αστοί, το κεφάλαιο, δε θα χαθούν, θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Η κρίση καταστρέφει, αλλά ολοκληρωτικά καταστρέφει εργάτες, φτωχά λαϊκά στρώματα. Και ένα τμήμα επιχειρηματιών, ενώ ένα άλλο κερδίζει και αναπτύσσεται. Επομένως, το κριτήριο για τους εργαζόμενους, τις λαϊκές δυνάμεις στις εκλογές δεν μπορεί να είναι η επιλογή του κόμματος ή της συμμαχίας κομμάτων «κεντροαριστερά» ή «κεντροδεξιά» που θα διαχειριστεί την πορεία της Ελλάδας στην ΕΕ με πολιτική διάσωσης των μεγαλοεπιχειρηματιών και τη δική τους καταστροφή. Ηδη η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων αντιμετωπίζει την ανεργία (1,5 εκατομμύριο η πραγματική), τη φτώχεια και την αδυναμία να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες της οικογένειας με το τσάκισμα μισθών και συντάξεων και τη φοροληστεία με τα αλλεπάλληλα χαράτσια, ανάγκες όπως διατροφή, ηλεκτρικό ρεύμα, μόρφωση παιδιών, στέγη, και βεβαίως το φάσμα της ανεργίας μεγαλώνει ακόμη πιο απειλητικά.
Την ίδια ώρα, η οικονομική καπιταλιστική κρίση είναι αμείλικτη. Εργοστάσια και επιχειρήσεις εμπορίου και υπηρεσιών με δεδομένη τη συρρίκνωση των δραστηριοτήτων τους παίρνουν μέτρα. Μείωση εργαζομένων, απολύσεις δηλαδή, μείωση μισθών είναι στην πρώτη γραμμή. Για παράδειγμα, οι μεγαλοεπιχειρηματίες του τουρισμού απαιτούν δραστική μείωση μισθών, δουλειά με εξοντωτικά ωράρια και μειώνουν προσωπικό, το ίδιο γίνεται και στο εμπόριο. Ταυτόχρονα, κλείνουν επιχειρήσεις. Επομένως, η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα βρίσκονται και θα βρεθούν αμέσως μετά τις εκλογές μπροστά σε ανελέητο πόλεμο, ακόμη πιο σφοδρό απ' αυτόν που έζησαν ως τώρα, γιατί οι ιδιοκτήτες των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων θα προχωρήσουν και σε μεγαλύτερες μειώσεις μισθών .Ολα τα κόμματα, πλην ΚΚΕ, λένε πως δε θα γίνει άλλη μείωση μισθών αλλά μιλούν για τους κατώτατους. Αλλωστε τι να πάρουν απ' αυτούς... Ο ΣΕΒ όμως ζητά τη μείωση του λεγόμενου «μέσου μισθού», δηλαδή όσοι είναι π.χ. πάνω από 1.000 ευρώ να φτάσουν στα 800 και 700 ευρώ. Και είναι η πλειοψηφία. Θα αυξηθεί η ανεργία, γιατί θα κλείνουν εργοστάσια, είτε γιατί θα συρρικνωθεί κι άλλο η παραγωγή, ενώ την ίδια ώρα τα ασφαλιστικά ταμεία θα αδυνατούν να δίνουν συντάξεις, γιατί, εκτός από τη διαχρονική λεηλασία των αποθεματικών τους, ό,τι έμεινε το «κούρεψαν», η ανεργία μειώνει δραστικά τα έσοδα, ο δε ΣΕΒ ζητά μείωση έως κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών. Θα τσακίσουν κι άλλο τις παροχές υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας για τα λαϊκά στρώματα, λόγω εμπορευματοποίησης και αδυναμίας του κράτους να ανταποκριθεί έστω και στην ελάχιστη χρηματοδότηση. Ηδη οι Δήμοι κλείνουν μαζικά παιδικούς σταθμούς, ενώ τα συσσίτια αυξάνονται. Αντίστοιχα, οι απολύσεις στο Δημόσιο είναι προ των πυλών, ενώ τα μικρομάγαζα κλείνουν ραγδαία. Εντείνεται, επομένως, ο καθολικός αντεργατικός αντιλαϊκός πόλεμος. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα μπροστά στις εκλογές.
Οποια κυβέρνηση βγει από τις εκλογές θα είναι με το μέρος των επιχειρηματικών ομίλων. ΝΔ - ΠΑΣΟΚ πάντα ήταν και θα είναι. Η πολιτική τους χρεοκόπησε το λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με την ΕΕ και την Ευρωζώνη, μιλά για ανάπτυξη της υγιούς επιχειρηματικότητας, δηλαδή στρατηγική υπέρ του κεφαλαίου και της ΕΕ, σκορπώντας αυταπάτες για ανακούφιση του λαού. Γι' αυτό λέμε, μην τον εμπιστεύεστε.
Μόνο ένα οργανωμένο εργατικό, λαϊκό κίνημα με το ΚΚΕ μπροστά, ισχυρό, μπορεί να εγγυηθεί ότι η θέση των εργαζομένων δε θα γίνει χειρότερη, ότι θα δυναμώνει το ρεύμα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής, η προοπτική για άλλη πολιτική και δρόμο ανάπτυξης. Η εργατική τάξη έχει ανάγκη από μόνιμη και σταθερή δουλειά, μισθό που να καλύπτει όλες τις σύγχρονες ανάγκες της οικογένειας, φροντίδα για την υγεία της εργατικής οικογένειας, μόρφωση και δουλειά για τα παιδιά της, φροντίδα για τους ηλικιωμένους, παιδικούς σταθμούς, κ.λπ. Αυτές τις ανάγκες πρέπει να έχει κριτήριο για την ψήφο, σε συνδυασμό με το να βγάλει η κάλπη ακόμη πιο ισχυρό το ΚΚΕ, για να γίνει πανίσχυρο το αντίπαλο δέος, το εργατικό λαϊκό κίνημα που θα σηκώσει ασπίδα στον πόλεμο του κεφαλαίου, που θα αντεπιτεθεί, διεκδικώντας ικανοποίηση των αναγκών της εργατικής, της λαϊκής οικογένειας, που θα συγκρουστεί για να ανατρέψει στην πορεία το σάπιο σύστημα. Αλλά αυτός ο δρόμος απαιτεί ολόπλευρο δυνάμωμα του ΚΚΕ και εκλογικό. Είναι ευθύνη και καθήκον για το σήμερα και το αύριο των εργαζομένων.