Το φαινόμενο της ΑΓΕΤ, όμως, δεν είναι το μοναδικό. Η εργοδοσία της πολυεθνικής PEPSICO-ΗΒΗ έκλεισε και αυτή το εργοστάσιό της στο Λουτράκι Κορινθίας. Συνεχίζοντας τη λίστα των «κλειστών εργοστασίων», θα προσθέταμε και τον όμιλο ΛΕΜΟΝΙΑ (ΜΕΚ, ΒΕΚ, ΜΕΚ - ΜΑΡΜ, ΣΥΜΠΡΟ) στη Μαγνησία. Και θα προσθέταμε, φυσικά, και το εργοστάσιο της FINTEXPORT. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις - με κυρίαρχη την τελευταία - οι εργάτες αγωνίστηκαν για να μείνουν ανοιχτά τα εργοστάσια. Στη FINTEXPORT, οι εργάτες βρίσκονται ακόμη και σήμερα σε κατάληψη απαιτώντας την επαναλειτουργία. Αυτοί που τα έκλεισαν ήταν οι εργοδότες.
Το αποτέλεσμα είναι:
- Σε μια χώρα, που έχει ανάγκη από κατασκευή δρόμων, σχολείων, νοσοκομείων κ.λπ., να κλείνουν εργοστάσια τσιμέντου.
- Σε μια χώρα, που έχει όλες τις δυνατότητες να αναπτυχθεί η εριοβιομηχανία, να κλείνει ένα απ' τα πλέον σύγχρονα εργοστάσια κατασκευής μάλλινων μοκετών και οι μηχανές του να «σκουριάζουν» στο υπόγειο.
- Σε μια χώρα, που η μεταλλοβιομηχανία θα μπορούσε να αποτελέσει το όχημα για ανάπτυξη προς όφελος του λαού, που τα προϊόντα της είναι απαραίτητα στο σύνολο της παραγωγής, να κλείνει το ένα εργοστάσιο μετά το άλλο.
Αυτός, όμως, είναι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης. Αυτός είναι ο δρόμος που εξυπηρετεί τα μονοπώλια. Οι εργάτες όχι μόνο δεν κλείνουν τα εργοστάσια, αλλά, αν θέλουν πραγματικά να έχουν ανοιχτά εργοστάσια, να έχουν δουλειά με δικαιώματα και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, μόνο ένα δρόμο έχουν: Να αγωνιστούν για μια άλλη εξουσία - τη δική τους εξουσία - όπου οι ίδιοι θα κάνουν κουμάντο στον πλούτο που παράγουν.