Για χρόνια οι κομμουνιστές και οι ταξικές δυνάμεις στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα διατρανώνουν τη θέση ότι τα εργοστάσια δεν τα κλείνουν οι εργατικοί αγώνες. Οτι τα βαθύτερα αίτια πίσω από κάθε επιχείρηση που κλείνει είναι το κυνήγι για το μεγαλύτερο κέρδος, η αναρχία στην καπιταλιστική παραγωγή, που είναι σύμφυτη ιδιότητα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οδηγεί στην κρίση, ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός, που πάντα καταλήγει σε βάρος των εργαζομένων. Και από αυτήν τη βασική θέση καλούν τους εργάτες να μην εγκλωβίζονται στους εσωτερικούς ανταγωνισμούς των καπιταλιστών, να μη στηρίζουν το αφεντικό της επιχείρησής τους ή τ' αφεντικά του κλάδου τους κόντρα σ' αφεντικά άλλων επιχειρήσεων ή κλάδων, όπως, π.χ., οι βιομηχανίες μετάλλου κόντρα στις βιομηχανίες Ενέργειας, αλλά να χαράσσουν τους αγώνες τους με βάση τα δικά τους ταξικά συμφέροντα κόντρα στους καπιταλιστές. Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Διότι σε κυριακάτικη εφημερίδα, ο πρώην επικεφαλής της ΔΕΗ και αντιπρόεδρος του ΙΟΒΕ, παρεμβαίνοντας στο ζήτημα του κόστους της Ενέργειας για τη βιομηχανία και τη «διένεξη» που έχει ξεσπάσει γράφει: «... Αποτελεσματική αναδιάρθρωση σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι επιχειρήσεις που δεν προσθέτουν αλλά αφαιρούν αξία από την οικονομία, ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικές υπήρξαν στο παρελθόν, πρέπει ή να αλλάξουν και να δραστηριοποιηθούν σε άλλους τομείς ή να κλείσουν...». Τα σχόλια περιττεύουν...