Στο φόντο των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων για το «προβάδισμα» στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ
Eurokinissi |
«Χρηματοδοτική στήριξη» έναντι αναδιαρθρώσεων για την κερδοφόρα δράση των ευρωενωσιακών μονοπωλίων «τάζει» η ΕΕ στις χώρες της «Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης» |
Οι συμμετέχοντες επιβεβαίωσαν τα «αμοιβαία συμφέροντα» που έχουν από την «Ανατολική Εταιρική Σχέση», εντούτοις, με το βλέμμα στραμμένο στη Ρωσία, που αντιμετωπίζει τις σχετικές διεργασίες ως απειλή για τα ζωτικά συμφέροντα των δικών της μονοπωλίων, επισημαίνουν στη Διακήρυξή τους ότι «η Ανατολική Εταιρική Σχέση αποσκοπεί στην οικοδόμηση ενός κοινού χώρου δημοκρατίας, ευημερίας, σταθερότητας και στην ενίσχυση της συνεργασίας και δεν στρέφεται εναντίον κανενός». Στην πραγματικότητα, βέβαια, η ίδια η ζωή επιβεβαιώνει, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Ουκρανίας, ότι τα σχέδια της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, καθώς και των ΗΠΑ για τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, όχι μόνο δε φέρνουν «ευημερία» στους λαούς, αλλά τους μπλέκουν όλο και πιο βαθιά στο επικίνδυνο κουβάρι των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών...
Απ' τη σκοπιά των μονοπωλιακών συμφερόντων της ΕΕ, δίνεται έμφαση στη βελτίωση της μακροοικονομικής σταθερότητας και του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, στη λήψη μέτρων ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας κ.ά. Στο πλαίσιο αυτό διατυπώνονται ειδικές συστάσεις σε κάθε χώρα, ιδιαίτερα σε Ουκρανία, Γεωργία, να προχωρήσουν στην κατεύθυνση επίλυσης ζητημάτων εδαφικών διαφορών, προκειμένου να διασφαλιστεί ασφαλές και σταθερό περιβάλλον για καπιταλιστικές επενδύσεις.
«Η επίλυση των συγκρούσεων, η οικοδόμηση εμπιστοσύνης και σχέσεων καλής γειτονίας είναι απαραίτητα για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη και συνεργασία», αναφέρεται στην «Κοινή Διακήρυξη» της Συνόδου.
Οπως ήταν αναμενόμενο βέβαια, και στη Σύνοδο της Ρίγας καταγράφηκαν οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών της «Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης», σε ό,τι αφορά τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στα οποία καθένα από αυτά «ακουμπάει» περισσότερο. Χαρακτηριστικά, στο σημείο της «Κοινής Διακήρυξης» που αφορά στο Ουκρανικό, έγιναν ελιγμοί από την ΕΕ, προκειμένου να μην αποτυπωθεί στο χαρτί η διαφωνία χωρών όπως το Αζερμπαϊτζάν, η Αρμενία και η Λευκορωσία (δηλαδή, χωρών που κλίνουν περισσότερο στη Ρωσία) στη θέση των Βρυξελλών περί «παράνομης προσάρτησης της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης» από τη Ρωσία. Ετσι, η συγκεκριμένη αναφορά μπαίνει μεν στο κείμενο, αλλά αποδίδεται στην ΕΕ και όχι στους «συμμετέχοντες στη Σύνοδο», όπως συμβαίνει σε όλη την υπόλοιπη «Διακήρυξη».
Σε αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, σημειώνεται ότι στόχος είναι η ενίσχυση των «διαφοροποιημένων σχέσεων» κάθε κράτους με την ΕΕ, με το βάθος της συνεργασίας να καθορίζεται απ' τις «φιλοδοξίες» και τις «ανάγκες» των δύο πλευρών, καθώς κι απ' το ρυθμό των μεταρρυθμίσεων, στην προώθηση των οποίων η «Διακήρυξη» δίνει μεγάλη έμφαση, καλώντας τα κράτη να επιταχύνουν ρυθμούς προκειμένου να προσελκύσουν επενδύσεις.
«Η ΕΕ έχει παράσχει και θα συνεχίσει να παρέχει (...) σημαντική στήριξη και ειδικά προγράμματα για τη θεσμική ενίσχυση και τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης», αναφέρεται, ενώ διατυπώνεται η δέσμευση για ροή κονδυλίων προκειμένου να στηριχτούν επενδυτικές ευκαιρίες που διανοίγονται στο πλαίσιο της «Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης» και της προσπάθειας για δημιουργία περιοχής ελεύθερου εμπορίου. Βεβαίως, καθίσταται σαφές πως «η χρηματοδοτική στήριξη της ΕΕ σε όλους τους εταίρους της θα εξαρτηθεί με συγκεκριμένα μεταρρυθμιστικά μέτρα».
Η «Διακήρυξη» προαναγγέλλει σειρά υπουργικών συναντήσεων, συνεδρίων κ.λπ. γύρω από ένα ευρύ φάσμα τομέων, όπως το Εμπόριο, η Ψηφιακή οικονομία, η Ενέργεια κ.ά. Εκφράζει στήριξη σε μεταρρυθμίσεις που αφορούν στον τομέα της ασφάλειας, της πολιτικής προστασίας και της διαχείρισης καταστροφών και χαιρετίζει συγκεκριμένες δράσεις, χρηματοδοτικές και άλλες, που αναπτύσσει η ΕΕ προκειμένου να στηρίξει με «ζεστό» χρήμα τη διαμόρφωση ευνοϊκού για τα μονοπώλιά της περιβάλλοντος.
Η Σύνοδος Κορυφής δεν παραλείπει να χαιρετίσει την ενσωμάτωση των συγκεκριμένων κρατών στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Αμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) και την ενεργό συμμετοχή τους σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτή στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία κ.ά.
Στην «Κοινή Διακήρυξη» της Ρίγας διατυπώνεται το κοινό ενδιαφέρον για την ενίσχυση της «ενεργειακής ασφάλειας» και της διαφοροποίησης του εφοδιασμού. Δηλώνεται η πρόθεση εμβάθυνσης της διμερούς και πολυμερούς συνεργασίας στον τομέα της Ενέργειας. Υπογραμμίζεται η ανάγκη εξασφάλισης της εύρυθμης λειτουργίας των ενεργειακών αγορών, με σταθερό, διαφανές και φιλικό προς τον επενδυτή κανονιστικό πλαίσιο. Ακόμα, για σταδιακή απελευθέρωση της αγοράς, ώστε να διαμορφωθεί μια βάση για επενδύσεις.
Οι συμμετέχοντες αναγνωρίζουν την πρόοδο που σημειώθηκε στις βασικές ενεργειακές υποδομές και σε έργα που βελτιώνουν τη διασυνδεσιμότητα. Επιβεβαιώνουν τη δέσμευσή τους για την προώθηση της ανάπτυξης στρατηγικών υποδομών, με έμφαση στο «Νότιο Διάδρομο» για τη μεταφορά φυσικού αερίου. Δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τον εκσυγχρονισμό του ουκρανικού συστήματος φυσικού αερίου και σημειώνουν την έμφαση που δίνουν στη διευκόλυνση των συνομιλιών για το φυσικό αέριο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, καθώς προσδοκάται να «συμβάλει στη σταθερή, επαρκή και απρόσκοπτη ροή φυσικού αερίου προς την Ευρώπη».
Σε ό,τι αφορά τις μεταφορές, υπογραμμίζουν τη σημασία του να γίνουν οι μεταφορικές συνδέσεις πιο ασφαλείς και αποτελεσματικές, να στηριχθεί η βελτίωση των συστημάτων logistics (της λεγόμενης «εφοδιαστικής αλυσίδας»), να ενημερώνεται τακτικά ο κατάλογος με τα έργα προτεραιότητας για την ενίσχυση της διασύνδεσης των μεταφορών μεταξύ της ΕΕ και των κρατών της «Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης».
Ολα τα παραπάνω φέρουν και την υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης, καθώς μάλιστα η εγχώρια αστική τάξη εντοπίζει δυνατότητες για πιο ισχυρή παρουσία και κερδοφόρα δράση στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τα αποσπάσματα από την τοποθέτηση του Αλ. Τσίπρα στη Σύνοδο Κορυφής που διένειμε το Μέγαρο Μαξίμου, ο πρωθυπουργός υποστηρίζει την ανάγκη η ΕΕ να στηρίξει «τις ειρηνευτικές διπλωματικές πρωτοβουλίες - στη βάση της συμφωνίας του Μινσκ - και τον ρόλο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) στην περιοχή», ως το «μόνο τρόπο επίλυσης της σύγκρουσης» στην Ουκρανία.
Κλείνοντας το μάτι στη Ρωσία, τη σημασία της οποίας στην ευόδωση επιδιώξεων της ντόπιας αστικής τάξης η κυβέρνηση δεν αγνοεί, ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι «καμιά λύση δεν μπορεί να βρεθεί μέσα από ένα φαύλο κύκλο κυρώσεων, στρατιωτικοποίησης και ψυχροπολεμικής ρητορείας», και πρόσθεσε πως «είναι συνεπώς σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι οι σημερινές αποφάσεις δεν στρέφονται εναντίον οιασδήποτε άλλης χώρας, αλλά εξασφαλίζουν την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ευημερία στην ευρύτερη περιοχή και δημιουργούν κίνητρα για τη συνεργασία. Σε αυτό το πλαίσιο, πιστεύω ότι θα πρέπει να μην ξεχνάμε την ανάγκη οικοδόμησης μιας Ευρωπαϊκής Αρχιτεκτονικής Ασφάλειας που θα εξασφαλίζει τα μεσο-μακροπρόθεσμα συμφέροντα της ΕΕ, συμπεριλαμβάνοντας τη Ρωσία στο τραπέζι του διαλόγου, όσο απαιτητική και αν αποδειχθεί η πρόκληση αυτή».
Στην πραγματικότητα, βέβαια, ιεραρχώντας τις βασικές στρατηγικές επιλογές της εγχώριας αστικής τάξης, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει προσυπογράψει όλες τις κυρώσεις που έχει επιβάλει η ΕΕ στη Ρωσία, καθώς και όλα τα σχέδια του ΝΑΤΟ για τη δημιουργία της περιβόητης «Αιχμής του Δόρατος» και συνολικά την ενίσχυση της παρουσίας του στην Ανατολική Ευρώπη...