Απόσπασμα! Σημαδέψτε! Στην καρδιά. Πυρ!
Εκατόν ογδόντα οκτώ (188) άνθρωποι, εκατόν ογδόντα οκτώ εργάτες έπεσαν νεκροί μέσα σε ένα χρόνο. Και μαζί τους χιλιάδες σύντροφοί τους τραυματίες. Αλλος χωρίς μάτι, άλλος χωρίς χέρι, άλλος με σπασμένα πλευρά, άλλος με κομμένο πόδι. Μια «Γκουέρνικα» καμωμένη από αγνά υλικά, από πραγματικούς ανθρώπους.
Αυτή είναι τρομοκρατία και με τα όλα της, μάλιστα. Εκατόν ογδόντα οκτώ εργάτες κάθε χρόνο να σπρώχνονται στα φρεάτια, να πετάγονται στα καμίνια για να λιώσουν μαζί με τα σίδερα, να πνίγονται στις κάθε λογής αναθυμιάσεις και το ζήτημα να απασχολεί απλώς... τη στατιστική. Κανένας αντιτρομοκρατικός νόμος για ετούτο το έγκλημα. Καμία αστυνομία για να κυνηγήσει τους εγκληματίες. Κανένα κανάλι για να ερευνήσει την υπόθεση. Κανένας Σούρλας, κανένας Κρυστάλλης και κανένας Λυκουρέζος για να δώσουν τις «ερμηνείες» τους πάνω στο ζήτημα. Αυτή κι αν είναι τρομοκρατία!
Και μιλάνε οι ψεύτες και οι υποκριτές, οι συνένοχοι, το κράτος, με ύμνους - τάχα μου - για την υπέρτατη αξία, την ανθρώπινη ζωή. Και ωστόσο - γι' αυτούς - όλοι μαζί οι εκατόν ογδόντα οκτώ εργάτες, στην πιο παραγωγική ηλικία τους μάλιστα, δεν αξίζουν ούτε όσο αξίζει μόνος του ένας Σόντερς, ένας Γουέλς, ένας Μάλιος. Ο θάνατος όλων αυτών των εργατών, στην καλύτερη περίπτωση, να περάσει στα ψιλά της συνείδησής τους. Οπως στα ψιλά περνάει και στις εφημερίδες τους. Καμία κουβέντα για τους ενόχους. Που δεν έχουν λόγους να κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα σε ισόγειες και υπόγειες «γιάφκες». Κανένας δε θα τους αναζητήσει. Κανένας δε θα ψάξει για αποτυπώματα, δε θα συγκρίνει κηλίδες αίματος, δε θα ερευνήσει για ψευδώνυμα; Ποιες μυστικές υπηρεσίες, ποιες συμμαχίες (Ελλάδα, Αμερική, Βρετανία, ΕΕ, Ισραήλ...) θα αναζητήσουν τον ιστό της αράχνης που οδηγεί στον «πρώτο» της τρομοκρατίας, στον «Νικήτα» των εργατικών ατυχημάτων;
Καμία συμμαχία, βεβαία! Οι θάνατοι αυτών των ανθρώπων, είναι υπόθεση της στατιστικής, είπαμε! Δεν ενδιαφέρει κανέναν δημοσιογράφο να τρέξει να βρει τους συγγενείς, πρώτης και δεύτερης και τρίτης γενιάς, των δολοφόνων. Να τους κολλήσει στον τοίχο και να τους ρωτήσει για το όπλο που χρησιμοποιήθηκε, για τις διασυνδέσεις. Τους φτάνει ο παπάς και η παπαδιά... Καμιά υπηρεσία, ντόπια ή ξένη, δε θα στήσει μπλόκα να πιάσει τους δολοφόνους και τους συνένοχους των εργατικών ατυχημάτων. Που κυκλοφορούν ελεύθεροι. Σίγουροι πως καμία Ασφάλεια, καμιά Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία δε θα τολμήσει να τους κλείσει στον «Ευαγγελισμό» για ανάκριση. Σίγουροι πως κανένας δε θα τολμήσει να ψάξει για αποτυπώματα. Σίγουροι ότι κανένας δε θα ελέγξει το DNA τους.
Και με τη σιγουριά που δίνει το θράσος, όλος ετούτος ο... εσμός, κυβέρνησης, εργοδοτών, εφοπλιστών και βιομήχανών, μυστικών και φανερών υπηρεσιών, ΜΜΕ, αναλυτών, ψυχολόγων, χαρτορίχτρων, περιβαλλοντολόγων, υποψήφιων δημάρχων, πρακτόρων φανερών και πρακτορων κρυφών, όλοι ετούτοι οι άνθρωποι του συστήματος της τρομοκρατίας, τρέχουν στα κανάλια υποκρινόμενοι τους δημοκράτες, δηλώνοντας με οργή πως - τάχα μου - μισούν το αίμα. Και ωστόσο, οι «ευαίσθητοι» δεν έχουν, ούτε βρήκαν μια λέξη - έστω - να πούνε για ετούτα τα θύματα. Για τους εκατόν ογδόντα οκτώ εργάτες που δολοφονήθηκαν «εν ψυχρώ». Λες και το αίμα των εργατών είναι πλαστικό. Δεν είναι κόκκινο και καυτό; Δεν είναι ανθρώπινο αίμα. Και μάλιστα ανθρώπινο, από ανθρώπους πρώτης ποιότητας και απόλυτα αθώους.
Του Νίκου ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ