Χαρακτικό του Τάσσου για το Μπλόκο της Κοκκινιάς |
«Η Ημέρα του Μπλόκου της Κοκκινιάς
Τίποτα δεν έδειχνε το κακό που θα 'βρισκε την προσφυγούπολη δυο ημέρες μετά τη γιορτή της Παναγίας με αδειανό το γιορτινό τραπέζι. Ούτε ξεροκόμματο δεν υπήρχε. Σκοτάδι ξεκινήσαμε τρεις φίλοι. Ο Νίκος, ο Σάββας κι εγώ για ξύλα στο Αιγάλεω που πριν τη γερμανική κατοχή ήταν από την αρχή της οροσειράς μέχρι το τέλος της στα στενά της Σαλαμίνας καταπράσινο. Τα πεύκα που εκτός τις ευεργετικές για τον άνθρωπο ιδιότητές τους έκρυβαν και πολλά πετούμενα και λαγούς, όχι όμως τόσο καλά, γιατί τα ξετρύπωναν οι κυνηγοί και κατηφόριζαν πανευτυχείς φορτωμένοι θηράματα. Ψώνιο πανάρχαιο κι αυτό, μα τότε ζούσαν από το κυνήγι τώρα γιατί να σκοτώνουν αθώες ψυχούλες; Ενας απ' αυτούς τους μανιώδεις και επιδεικτικούς κυνηγούς ήταν και ένας ξιπασμένος γείτονας. Ο κυρ - Ρένος που είχε και ποδήλατο και το στόλιζε... σαν κούκλα! Στην πείνα του 1941 ο κόσμος έπεσε πάνω στα δέντρα και το απέραντο βουνό ως την πιο ψιλή του κορφή απέμεινε φαλακρό, μόνο ρίζες μπορούσε να βρει ο ξυλοκόπος πια, και γι' αυτές, έπρεπε να σκάψει βαθιά. Θα ρωτήσουν δικαιολογημένα οι νεότεροι που δε γνώρισαν τη φοβερή εκείνη περίοδο.
Εκδηλώσεις για το μπλόκο της Κοκκινιάς, στο Δήμο Νίκαιας |
Ακόμα δεν είχε χαράξει η αυγή, όταν λίγο πιο πάνω από το σημείο που βρίσκονται σήμερα οι φυλακές Κορυδαλλού στους πρόποδες του βουνού, μας σταμάτησε ανθρώπινη βουή. Περίεργο, κανένας δε γνώριζε τι συμβαίνει. Μόλις το φως υπερίσχυσε του σκοταδιού διακρίναμε πάνοπλους Γερμανούς ολόγυρα κι εμείς στη μέση.
Σε λίγο φάνηκαν και οι συνεργάτες τους, κοιτάζοντας στα μάτια όλους τους συγκεντρωμένους που προορίζονταν για το βουνό, άλλοι για ξύλευση, άλλοι προκειμένου διά μέσου του Σχιστού να πάνε στον παραγωγικό Ασπρόπυργο και την Ελευσίνα ποδαρόδρομο, μήπως βρουν κάτι φαγώσιμο, ανταλλάσσοντάς το με κάποιο χρυσαφικό. Το χρήμα δεν είχε αξία και οι συναλλαγές γίνονταν είδος με είδος.
Με τη βοήθεια των προδοτών οι κατακτητές έκαναν μια πρόχειρη επιλογή του πλήθους, τους φίλους μου τους άφησαν, εμένα με κράτησαν. Αρχικά, δεν κατάλαβα και πήρα τον κατήφορο και ήταν έτοιμοι να μου ρίξουν με το όπλο επί σκοπόν, αν δε βάζανε οι άλλοι κρατούμενοι τις φωνές: - Γύρνα πίσω.
Μνημείο για το Μπλόκο της Κοκκινιάς |
Αποφάσισα να τους μιμηθώ και έδωσα να καταλάβει στο φρουρό, πως ήθελα να πάω «προς νερού μου» κι εκείνος κούνησε καταφατικά το κεφάλι σαν να μου έλεγε φύγε, μα πού να πας, πού να κρυφτείς, που όλη αυτή η περιοχή που σήμερα είναι κατοικημένη τότε ήταν γεμάτη θυμάρια αγριάγκαθα και ασφόδελους; Υπήρχε και το προηγούμενο με το Γερμαναρά που ήταν έτοιμος να πυροβολήσει.
Γύρισα πίσω στην κουρελιάρικη κουστωδία και ο συνοδός λίγο έλειψε να με σκαμπιλίσει που δεν έφυγα. Σε λίγο όταν βρεθήκαμε στο απόσπασμα με την κατηγορία ότι κρύβαμε όπλα και προσπάθησε ν' αλλάξει... το κατηγορητήριο, έφαγε ξύλο από τον επικεφαλής αξιωματικό των ΕΣ-ΕΣ, ο οποίος είχε αποφασίσει: - Αλες καπούτ!
Δηλαδή, θάνατος! παρά τη μαρτυρία ενός προδότη ότι δε γνώριζε τίποτα για εμάς και την άρνηση κάποιου μέλους του ΕΑΜ που είχαν συλλάβει να συνεργαστεί μαζί τους. Για το λόγο αυτό, τον είχαν κάνει αγνώριστο, ως και τα μάτια του ήταν πλημμυρισμένα με αίμα.
Στο μεταξύ το μυδράλιο είχε στηθεί απέναντί μας κι εμείς κολλημένοι στον τοίχο της δεξαμενής πλάι πλάι, περιμέναμε το παράγγελμα χωρίς κανένας μας να γνωρίζει το παραμικρό για το μπλοκάρισμα ολόκληρης της εξεγερμένης συνοικίας ενάντια στους κατακτητές και τους εθνοπροδότες, που δεν τολμούσαν να πατήσουν σε αυτή. Οσοι πιάνονταν τους άφηναν ελεύθερους, αν δε βαρύνονταν με εγκλήματα, με την προειδοποίηση, ότι αν ξαναπατήσουν θα είναι το τέλος τους. Κοντολογίς η Κοκκινιά ανέπνεε σχεδόν ελεύθερα με τις δυνάμεις αντίστασης που είχε αναπτύξει το ηρωικό ΕΑΜ αρκετά πριν την αποχώρηση των κατακτητών από την πρωτεύουσα!
Το μεγάλο μπλόκο της Κοκκινιάς, έργο λαϊκού καλλιτέχνη |
Το τι συνέβη εκεί, λίγο - πολύ, είναι γνωστό στους αναγνώστες του "Ριζοσπάστη". Μισοξεθωριασμένη η εικόνα εκείνου του μακελειού διατηρείται ακόμα στο μνημονικό μου...».