Associated Press |
Πραγματικά θύματα είναι οι κάτοικοι της περιοχής |
Στο επίκεντρο της διαμάχης βρίσκεται φυσικά το καθεστώς ανεξαρτησίας που απολαμβάνει η Νότια Οσετία, όπως και η Αμπχαζία, από το 1992 και η δεδομένη επιθυμία του Προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι να τις θέσει ξανά υπό τον έλεγχο της Τιφλίδας - δηλαδή να ανατρέψει τις συμφωνίες που υπογράφηκαν μετά τις πολεμικές συγκρούσεις το 1992. Αξίζει να αναφερθεί ότι μετά την ανατροπή της Σοβιετικής Ενωσης, η τότε ηγεσία της Γεωργίας κατάργησε το καθεστώς αυτονομίας που απολάμβαναν οι δύο αυτές περιοχές, γεγονός που οδήγησε στις πολεμικές συγκρούσεις και στην τελική απόσχισή τους με τη βοήθεια της Μόσχας.
Τώρα ο Σαακασβίλι, για λόγους που δεν έχουν να κάνουν μόνο με το γεωργιανό εθνικισμό, τον οποίο πρεσβεύει και προβάλλει, αλλά προφανώς με τα συμφέροντα των «φίλων» του στη Δύση στην περιοχή (περιορισμός της επιρροής της Ρωσίας στην περιοχή του Καυκάσου ενόψει και του πετρελαιαγωγού Μπακού - Τιφλίδα -Τζεϊχάν), προσπαθεί με μια σειρά από σπασμωδικές κινήσεις να ανακινήσει ένα σχεδόν ξεχασμένο θέμα.
Associated Press |
Γεωργιανός αστυνομικός σε σημείο ελέγχου στη Ν. Οσετία |
Η Τιφλίδα κατηγορεί το Κρεμλίνο ότι όχι μόνο επιθυμεί τις συγκρούσεις στη Νότια Οσετία, αλλά και ότι τις καλλιεργεί κιόλας, μέσω των στρατιωτών της που βρίσκονται εκεί («ειρηνευτική δύναμη» που επιβάλλει τους όρους της εκεχειρίας του 1992). Αίτημα της γεωργιανής κυβέρνησης είναι η διεθνοποίηση του προβλήματος (με την πραγματοποίηση μιας διάσκεψης για το θέμα στην οποία θα συμμετάσχουν Δυτικοί ηγέτες) και η αντικατάσταση των Ρώσων στρατιωτών από Δυτικούς. Είναι προφανές ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι Γεωργιανοί με τη βοήθεια των ΗΠΑ και της Βρετανίας (η πετρελαϊκή BP πρωτοστατεί στην κατασκευή του αγωγού και στην εκμετάλλευσή του) θα ανέτρεπαν τα δεδομένα υπέρ τους.
Εξίσου προφανές είναι ότι η λογική της κυβέρνησης Σαακασβίλι δεν ευσταθεί. Η Ρωσία δεν έχει κανένα λόγο να εμπλακεί σε μια ακόμη σύγκρουση στον Καύκασο την ώρα που έχει τεράστιο πρόβλημα στην Τσετσενία. Επίσης με την παρουσία των Ρώσων στρατιωτών σε Αμπχαζία και Οσετία (αλλά και με τις βάσεις εντός της Γεωργίας), οι Ρώσοι διατηρούν κάποια επιρροή στην ευαίσθητη αυτή περιοχή και θα ήταν εξαιρετικά παράλογο να θέσουν σε δοκιμασία μια κατάσταση που τους ευνοεί. Ακόμη δε θα πρέπει να ξεχνά κανείς ότι Αμερικανοί (αλλά και Βρετανοί) εκπαιδεύουν εδώ και δύο χρόνια Γεωργιανούς στρατιώτες (με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας) και μάλιστα σε τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν στα επεισόδια στην Οσετία (εγκατάσταση σημείων ελέγχου κ.ά.).
Πολλά θα κριθούν από το κατά πόσο ο Σαακασβίλι θα καταφέρει να διεθνοποιήσει το ζήτημα, αίτημα που φυσικά η Μόσχα δε συζητά καν. Προς το παρόν αυτό φαντάζει (τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον) δύσκολο, με δεδομένα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αλλού η Ουάσιγκτον. Ωστόσο, η τακτική του «εμπρησμού» που ακολουθεί η Τιφλίδα, όπως και η δράση ορισμένων (ενδεχομένως) ανεξέλεγκτων στοιχείων που δρουν στην περιοχή, έχουν τη δυναμική να δρομολογήσουν πιο δραστικές εξελίξεις που θα συνεισφέρουν στη «λύση του προβλήματος».