Το μελανό σημείο μιας χρονιάς μεγάλων επιτυχιών
Οι επιτυχίες έγιναν πλέον παράδοση για το ελληνικό μπάσκετ. Κάθε μέρα και καλύτερα, χρόνο με το χρόνο και ψηλότερα. Τι κι αν ήταν δίσεκτο το 1996. Οι ελληνικές ομάδες στάθηκαν με αξιοπρέπεια σε διεθνές επίπεδο. Εχουμε και λέμε λοιπόν από πλευράς αξιολόγησης:
Στην Ατλάντα έβγαλε τη φανέλα του αθλητή για να ενδυθεί τη φόρμα του ομοσπονδιακού προπονητή ο Π. Γιαννάκης. Μια εικοσάχρονη καριέρα, συνδεδεμένη με τη νεότερη ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, έφτασε στο τέλος της. Τριακόσιες πενήντα μία διεθνείς συναντήσεις και συμμετοχή σε 8 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, 3 παγκόσμια, 1 ολυμπιακό τουρνουά, 4 προολυμπιακά, 2 Μεσογειακούς Αγώνες, 9 βαλκανικά πρωταθλήματα, τέσσερα φάιναλ φορ, 3 χρυσά ευρωπαϊκά μετάλλια με Εθνική, Αρη και Παναθηναϊκό, 1 ασημένιο, 7 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα Ελλάδας. Καριέρα πραγματικά για μουσείο.
Να μην ξεχάσουμε όμως και τα κακά μαντάτα του 1996. Με απόφαση Βρυξελλών καταργήθηκε η εθνική μας ταυτότητα σε επίπεδο συλλόγων. Ο Βέλγος Ζαν Μαρκ Μποσμάν άνοιξε τους "ασκούς του Αιόλου" και εν μια νυκτί το επαγγελματικό πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας γέμισε αλλοδαπούς. Ιταλοί, Βέλγοι, Ολλανδοί, Ισπανοί, Βραζιλιάνοι, Αργεντίνοι, Ισπανοί, Αγγλοι, Σουηδοί, ακόμα κι ένας Δανός, ήρθαν στην Ελλάδα κυνηγώντας το χαμένο θησαυρό. Κορυφαίο θύμα της υπόθεσης ο Πανιώνιος. Μέσα στο 1996 γνώρισε το θρίαμβο με τους πιτσιρικάδες του και την τραγωδία με τους ΕΟΚικούς. Ευτυχώς που υπάρχει η Εθνική ομάδα και τα νέα παιδιά του ελληνικού μπάσκετ, να μας θυμίζουν ότι αυτή η χώρα μπορεί και μόνη της να παράγει ταλέντα που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα, ιδιαίτερα από τις άλλες μπασκετικές δυνάμεις που ευνοούνται από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.