Το να ζεις μακριά από την τηλεόραση, όταν μάλιστα είσαι λόγω δουλιάς αναγκασμένος να την παρακολουθείς, είναι μερικές φορές μια ευτυχία. Μια ευτυχία για τη μισή όψη της πραγματικότητας. Γιατί η άλλη μισή, είναι "εγκλωβισμένη", στο έγχρωμο περίβλημα της μικρής οθόνης. Μετά λοιπόν από την αποτοξίνωση, εκεί που κανείς απολαμβάνει, την καθαρότητα της φύσης και νιώθει ότι αποβάλει από πάνω του το νέφος της καθημερινότητας, ξαναγυρίζει στην όλο και αυξανόμενη "έγχρωμη" ηλεκτρονική καταχνιά. Το να κλείνεις τα μάτια και να αρνείσαι τη μιζέρια, την κακογουστιά και την ψυχρότητα της τηλοψίας είναι μία σεβαστή άποψη.
Ομως αυτό μπορούν και το κάνουν οι λίγοι. Οι πολλοί, αναζητώντας
στους τέσσερις αποξενωμένους τοίχους του σπιτιού, έναν ήχο μια φωνή, μια εικόνα που δεν είναι η δική τους, "κουρνιάζουν" απέναντι από τους δέκτες, έχοντας την ψευδαίσθηση, πως και αυτοί μπορούν για παράδειγμα να διαθέτουν ένα ιδιωτικό τζετ και να πηγαίνουν να παίρνουν τις ευλογίες του Πατριάρχη, ή ότι οι "τόκοι" με τους οποίους πληρώνουν καθημερινά τη δύσκολη ζωή, ξεπληρώνονται με τα "άτοκα" δάνεια των εκατομμυρίων. Ελπίζουν και αυτοί, πως τα παιδιά τους, κάποτε, θα παντρευτούν πάμπλουτες νύφες, που θα γνωρίσουν στα σαλόνια του Μπέβερλι Χιλς και πολύφερνους γαμπρούς και πως θα ζήσουν σαν πρίγκιπες και βασιλιάδες, μακριά από το νέφος της ανεργίας, τον κυκεώνα του μεροκάματου, την ερημιά της ψεύτικης, αλλά πλάνας, τηλεοπτικής βιτρίνας. Μέσα σε αυτόν, λοιπόν, τον τηλεοπτικό και ειδησεογραφικό "πλούτο", το σπίτι, το δωμάτιο, γίνονται, πιο απόκοσμα και πιο μοναχικά.
Και μεις ωραίοι και περήφανοι, γιατί το "τηλεκοντρόλ" της αποβλάκωσης και της πλαστής αλήθειας, βρίσκεται στα χέρια μας, αδυνατούμε τις περισσότερες φορές, να ονειρευτούμε μια μικρή οθόνη, που θα αγκαλιάζει τα πραγματικά μας προβλήματα, θα αμβλύνει τη σκέψη μας και θα μας "κοιτάει" με σεβασμό. Αντίθετα, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες του "προφίλ" της εξουσίας, αυτών που μπορούν και ελέγχουν τα μέσα. Ετσι, χωρίς... "αναισθητικό", αποκοιμίζουν το κοινό, προσφέροντάς του, ένα ομοιόμορφο πρόγραμμα αποχαύνωσης, απέναντι στο πνεύμα, στην τέχνη, στον πολιτισμό και στις πραγματικές αξίες.
Κούλα ΑΝΤΩΝΙΟΥ