Αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι μόνο η κυβέρνηση Σημίτη δε φτάνει πλέον για να φέρει σε πέρας την αποστολή που της έχει ανατεθεί και γι' αυτό επιστρατεύονται και οι άλλες εφεδρείες και τα όπλα του συστήματος.
Βασικό όπλο τους είναι η ένταση της ιδεολογικής τρομοκρατίας, με στόχο τον εγκλωβισμό και αφοπλισμό των συνειδήσεων. Μία από τις βασικές αιχμές της είναι η πλύση εγκεφάλου, με τη βοήθεια όλων των στηριγμάτων του συστήματος, για την "εθνική αναγκαιότητα" της ένταξης στην ΟΝΕ, και η επίδειξη "υπευθυνότητας" και "συστράτευσης" από όλες τις πολιτικές δυνάμεις γι' αυτό τον "ιερό σκοπό". Η άλλη όψη αυτής της ιδεολογικής επίθεσης είναι ο αντικομμουνισμός και η επίθεση κατά του ΚΚΕ, που εκδηλώνεται τελευταία με ιδιαίτερη οξύτητα και χυδαιότητα.
***
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, σύμφωνα με αυτή την προπαγάνδα, πέρα από την επιτυχία του "εθνικού στόχου". Αυτό είναι το μέτρο της "υπευθυνότητας" και της "εθνικής" στάσης κομμάτων και πολιτών. Οποιος δε συστρατεύεται, πρέπει να αισθάνεται ένοχος, υπονομευτής της εθνικής προσπάθειας και προδότης των εθνικών συμφερόντων. Ταυτόχρονα, επιχειρούν με αστείο τρόπο να εμφανίσουν ότι το "σύνολο σχεδόν" του ελληνικού λαού υιοθετεί και στηρίζει αυτή την προσπάθεια, κατασκευάζοντας έτσι ανύπαρκτες "παντοδύναμες πλειοψηφίες", ώστε να αποθαρρύνονται όσοι σκέφτονται, κάτω και από το βάρος της απάνθρωπης πολιτικής τους, να προσχωρήσουν στη "θλιβερή μειοψηφία" που σκέφτεται και σηκώνει το κεφάλι.
Το επόμενο βήμα είναι να πειστούν όλοι ότι το ζήτημα, πλέον, είναι πόσο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά θα κατακτήσουμε τους δείκτες του Μάαστριχτ. Στόχος τους είναι ολόκληρη η κοινωνία, κυρίως οι λαϊκές μάζες, να αισθάνεται άγχος και αγωνία - μεταδίδοντας ακριβώς τα δικά τους αισθήματα - για το πότε θα πιαστεί ο πληθωρισμός, το έλλειμμα, κ.ο.κ.!
Με άλλα λόγια, επιδιώκουν ο ελληνικός λαός να υπομένει αγόγγυστα την υλοποίηση των πιο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων, συμμεριζόμενος την "αγωνία" τους για το "εθνικό όραμα", το οποίο, βέβαια, μόνο δεινά επιφυλάσσει για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.
****
Ο χαρακτηρισμός του Κ. Σημίτη ως "καταστροφικής" της πολιτικής του ΚΚΕ δεν είναι τυχαίος. Πέρα από το ότι επιβεβαιώνει πανηγυρικά ποια είναι εκείνη η πολιτική, που είναι διαμετρικά αντίθετη με την εφαρμοζόμενη, και ποια πολιτική φοβάται, ο παραπάνω χαρακτηρισμός επιλέχτηκε ακριβώς γιατί αυτός ο χαρακτηρισμός ταιριάζει γάντι στη δική του, την κυβερνητική πολιτική.
Το χειρότερο όμως για τον Κ. Σημίτη είναι ότι, πλέον, δε βρίσκεται στην εποχή που μπορούσε να παραπλανήσει με τις "εκσυγχρονιστικές" μπαρούφες και για το "ευεργετικό νοικοκύρεμα" του συστήματος.
Οι εργαζόμενοι, οι φτωχές λαϊκές μάζες, έχουν πλούσια εμπειρία για να τρέφουν ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για το ποιος πληρώνει αυτή την πολιτική και σε ποιες εφιαλτικές εποχές τούς οδηγεί. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να παρέμβουν καθημερινά και πολύμορφα για να ανακοπεί η αντιλαϊκή επίθεση και να ανατραπεί η κυρίαρχη πολιτική, γκρεμίζοντας, ταυτόχρονα, σαν χάρτινο πύργο τη βρωμερή προπαγάνδα τους.
Παναγιώτης ΚΑΚΑΛΗΣ
Βασικό όπλο τους είναι η ένταση της ιδεολογικής τρομοκρατίας, με στόχο τον εγκλωβισμό και αφοπλισμό των συνειδήσεων. Μία από τις βασικές αιχμές της είναι η πλύση εγκεφάλου, με τη βοήθεια όλων των στηριγμάτων του συστήματος, για την "εθνική αναγκαιότητα" της ένταξης στην ΟΝΕ, και η επίδειξη "υπευθυνότητας" και "συστράτευσης" από όλες τις πολιτικές δυνάμεις γι' αυτό τον "ιερό σκοπό". Η άλλη όψη αυτής της ιδεολογικής επίθεσης είναι ο αντικομμουνισμός και η επίθεση κατά του ΚΚΕ, που εκδηλώνεται τελευταία με ιδιαίτερη οξύτητα και χυδαιότητα