Η καρέκλα
υπεράνω,
ω, γι' αυτήν
και τι δεν κάνω,
γιούχα, φάσκελα
αρπάζω,
μα δεν παύω
ν' ανακράζω:
ω, καρέκλα μου
μεγάλη,
σαν και σε
δεν είναι άλλη
κι η ξεφτίλα μου,
χαλάλι!
Η καρέκλα
υπεράνω,
ω, γι' αυτήν
και τι δεν κάνω,
τα ποδάρια μου
στυλώνω,
όπως λένε,
σαν τον όνο,
τα σκολειά
κάνω κουβάρι,
τα παιδιά
παίζω στο ζάρι,
μα μεγάλη της
η χάρη!
Ο οίστρος