Αναπάντητη μένει εδώ κι ένα χρόνο η επιστολή του Γκ. Ζιουγκάνοφ στον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γ. Παπανδρέου, που αφορούσε τον αντικομμουνισμό στην Ευρώπη
Απο την διαδήλωση ενάντια στο αντικομμουνιστικό μνημόνιο στο Στρασβούργο το 2006 |
«Οι αντικομμουνιστικές καμπάνιες στη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης εκτυλίχθηκαν αρκετές φορές. Στην ευρωπαϊκή πολιτική διαμορφώθηκε ένα στρώμα "επαγγελματιών" αντικομμουνιστών. Πρόκειται για πολιτικούς, που έκαναν τον αντικομμουνισμό στήριγμα της πολιτικής τους καριέρας. Συνήθως, πρόκειται για εκπροσώπους πρώην σοσιαλιστικών χωρών, στις οποίες η παλινόρθωση του καπιταλισμού γέννησε τεράστια κοινωνικο - οικονομικά προβλήματα. Σ' αυτές τις συνθήκες, ο αστός πολιτικός δυσκολεύεται να προτείνει στην κοινωνία κάποιο θετικό πρόγραμμα. Είναι πιο απλό να μιλήσει στους συμπατριώτες του για το παρελθόν, να σπιλώσει τη Σοβιετική Ενωση, με "τόλμη" να πολεμήσει τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Τέλμαν, τον Δημητρώφ. Για πολλά πολιτικά καθεστώτα στην Ευρώπη ο αντικομμουνισμός είναι το "καύσιμο", χωρίς το οποίο δεν μπορούν να λειτουργήσουν».
Ο Λ. Καλάσνικοφ καταγγέλλει τις τελευταίες αντικομμουνιστικές πρωτοβουλίες στα πλαίσια της ΕΕ και σημειώνει πως αυτές αποτελούν συνέχεια της αντικομμουνιστικής καμπάνιας, που είχε ξεκινήσει με το αντικομμουνιστικό μνημόνιο στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης το 2005 και προσθέτει:
«Οι απόγονοι όλων αυτών, που χρωστούν στους κομμουνιστές την απελευθέρωσή τους από τη φασιστική πανούκλα, βάζουν το σημείο της ισότητας ανάμεσα στον κομμουνισμό και το ναζισμό. Πιο άτιμη μέθοδο δε θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Το να βάζεις στην ίδια θέση το φασισμό, το τέρας που δημιούργησε ο καπιταλισμός και τον κομμουνισμό, που στα μέσα του 20ού αιώνα αποδείχτηκε η μοναδική ικανή δύναμη σωτηρίας του κόσμου από τη φασιστική μόλυνση.
Ομως, η καταδίκη της χτεσινής μέρας δεν είναι το κύριο για το οποίο ανακατώνουν τον αέρα οι ευρωβουλευτές. Το κύριο βρίσκεται στο ότι με την έγκριση σχετικών ντοκουμέντων δίνονται πλατιές δυνατότητες για τη δίωξη των σημερινών κομμουνιστών, και μαζί μ' αυτούς και όλων εκείνων που συμμετέχουν στην πραγματική πάλη για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Η πλειοψηφία των κατοίκων της Ρωσίας δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει ότι σε πολλές χώρες της Ευρώπης, που θεωρούνται "δημοκρατικές", σήμερα μπορεί να κινηθεί ποινική δίωξη για τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις».
Ο Λ. Καλάσνικοφ αναφέρεται στις διώξεις, που εκτυλίχθηκαν τα τελευταία χρόνια, σε βάρος των κομμουνιστών σε Ουγγαρία, Τσεχία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία και σημειώνει:
«Το ότι η αντικομμουνιστική υστερία οξύνεται παράλληλα με την ανάπτυξη της κρίσης είναι εντελώς νομοτελειακό. Ακριβώς τώρα είναι που η αστική τάξη τρέμει πραγματικά: η άνοδος της ανεργίας, η αναπόφευκτη μείωση των μισθών οδηγούν τους Ευρωπαίους εργαζόμενους στην αντίσταση και στην οργάνωση ενεργειών διαμαρτυρίας, όπου πολύ συχνά επικεφαλής των λαϊκών κινητοποιήσεων, όπως και στη Ρωσία, είναι οι κομμουνιστές.
Να σημειωθεί πως στην ευρωπαϊκή αντικομμουνιστική καμπάνια συχνά παίρνουν μέρος και εκπρόσωποι σοσιαλιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Σε σχέση με αυτό, ο ηγέτης του ΚΚΡΟ, Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, απευθύνθηκε πέρσι στον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργο Παπανδρέου με επιστολή του, στην οποία του υπενθύμισε πως ο Χίτλερ ξεκίνησε τις διώξεις σε βάρος των κομμουνιστών, αλλά μετά και σοσιαλδημοκράτες δεν πέρασαν καλά. Ο Ελληνας σοσιαλιστής δεν βρήκε τι να απαντήσει στον ηγέτη του μεγαλύτερου ΚΚ της Ευρώπης...»
Τέλος, ο Λ. Καλάσνικοφ σημειώνει πως το ΚΚΡΟ θα συνεχίσει τον αγώνα ενάντια στον αντικομμουνισμό, συντονίζοντας τη δράση του και με άλλα ΚΚ.