Ποτάμια λαού και νεολαίας σε όλη τη χώρα, με μεγαλειώδεις διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τίμησαν τη φετινή επέτειο διατρανώνοντας ότι συνεχίζουν σταθερά τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ
Οπως πάντα, έτσι και σήμερα, το Πολυτεχνείο δεν είναι μια μουσειακή εκδήλωση, όπως τη θέλουν πολλοί βολεμένοι τρόφιμοι του «εκσυγχρονισμού», που καπηλεύονται πιθανά και τη συμμετοχή τους στους λαϊκούς αγώνες κατά της δικτατορίας. Δεν είναι μόνο εκδήλωση μνήμης και φόρος τιμής σ' εκείνους που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία-εθνική ανεξαρτησία». Αλλά ζει και συναντιέται με τους καθημερινούς αγώνες του λαού και της νεολαίας. Γιατί τα αιτήματά του είναι επίκαιρα όσο ποτέ. Τα μηνύματά του ζωντανεύουν στον αγώνα για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων, ενάντια στο νέο εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλει το κεφάλαιο. Στην πάλη για ουσιαστική κι ολόπλευρη μόρφωση για όλα τα παιδιά του λαού, ενάντια στην ένταση των ταξικών φραγμών που προωθείται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με σκοπό τη δημιουργία μισοκαταρτισμένων, εύκολα χειραγωγήσιμων νέων. Ζωντανεύουν στους μεγαλειώδεις αγώνες του λαού, που καταδικάζει τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, στην Κύπρο, στην Παλαιστίνη, που επιμένει να φωνάζει ακόμα να φύγουν οι βάσεις και το ΝΑΤΟ. Ζωντανεύει η οργή και η αγανάκτηση του λαού και της νεολαίας, που βλέπουν σήμερα να καταπατούνται βάναυσα μια σειρά από κοινωνικά και δημοκρατικά τους δικαιώματα κι ελευθερίες.