Από τις διαδηλώσεις των προηγούμενων ημερών |
Με αυταρχισμό και καταστολή, τη μόνιμη «κυβερνητική μέθοδο», ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του Προέδρου Σεμπαστιάν Πινιέρα τη 48ωρη γενική απεργία, που εκτυλίσσεται σε πραγματικό λαϊκό ξεσηκωμό. Η κυβέρνηση μάλιστα κάνει ένα ακόμη βήμα, δηλώνοντας ότι εξετάζει την εφαρμογή του «νόμου για την ασφάλεια» έναντι της απεργίας και των κινητοποιήσεων που ήδη έχουν ανακοινωθεί.
«Η κυβέρνηση θα εκτιμήσει ανάλογα τις συνθήκες που θα επικρατήσουν και το επίπεδο της βίας» για την «εξασφάλιση της ηρεμίας» στη χώρα, δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Αντριου Τσάντγουικ και δίνοντας το στίγμα τού τι πρόκειται να ακολουθήσει τόνισε εν κατακλείδι: «Η απεργία είναι παράνομη και εντελώς αδικαιολόγητη».
Ωστόσο, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργατών - CUT, Αντρές Μαρτίνες, τόνισε ότι η απεργία έχει ανακοινωθεί εδώ και μήνες και ότι, παρά την «ευημερία» και την «καλή μακροοικονομική εικόνα της χώρας» που παρουσιάζουν οι διάφορες μετρήσεις και στατιστικές, οι αριθμοί αυτοί δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι. Η ανεργία έχει ξεπεράσει το 13%, σύμφωνα με αναλυτές της αγοράς εργασίας, αλλά επισήμως παραμένει κολλημένη στο 8%. Ενας στους οκτώ εργαζόμενους είναι ανασφάλιστος, ενώ στο σύνολο των οκτώ εκατομμυρίων που είναι το εργατικό δυναμικό, 1,8 εκατομμύρια - σχεδόν το 1/4 - αμείβονται με τις κατώτατες αποδοχές.
Το κρίσιμο για την αξιολόγηση της στάσης της κυβέρνησης δεν είναι μόνο η 48ωρη απεργία, αλλά το γεγονός ότι έχει εξελιχθεί σε πανστρατιά, καθώς πάνω από 80 λαϊκές οργανώσεις, φοιτητικές ενώσεις και συνδικάτα έχουν δηλώσει συμμετοχή και υπό το πρίσμα του φοιτητικού ξεσηκωμού που έχει συμπληρώσει πάνω από τρεις μήνες και απαιτεί Δωρεάν Δημόσια και Ποιοτική Παιδεία και των πρόσφατων απεργιών στο ορυχείο χαλκού της Εσκονσίδα. Η απεργία έχει διευρύνει πολύ τη βάση της και έχει ριζοσπαστικοποιήσει και τα αιτήματά της: απαιτεί την κατάργηση του υπάρχοντος συντάγματος της Χιλής, σύνταγμα που επιβλήθηκε από τη χούντα του Αουγκούστο Πινοτσέτ (1973 - '90), ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ριζική μεταρρύθμιση του Εργατικού Δικαίου, δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα, αύξηση των δαπανών για την Παιδεία και την Υγεία και θέσπιση νόμων που να κατοχυρώνουν τη λαϊκή βούληση.