Τάζει τα πάντα και στο διά ταύτα λέει ότι θα τα διαπραγματευτεί με την τρόικα
Και υποσχέθηκε εκ του ασφαλούς σχεδόν τα πάντα: Καταγγελία της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου, αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, αύξηση και επέκταση του επιδόματος ανεργίας, σίτιση στα σχολεία, υπηρεσίες υγείας χωρίς καμία επιβάρυνση σε όλους, ρύθμιση δανείων υπερχρεωμένων νοικοκυριών, μείωση τιμών και μηδενισμός του ΦΠΑ και «αναδιανομή του πλούτου».
Το «συμβόλαιο», που τάχα προτείνει η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο λαό για υπογραφή, έχει ωστόσο και ψιλά γράμματα. Κι αυτά αφορούν στη διαπραγμάτευση με την ΕΕ για ένα νέο «εθνικό σχέδιο για την παραγωγική και αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας. Για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας», στο οποίο περιλαμβάνονται όλα τα παραπάνω. Εκτός του ότι αναγνωρίζει την τρόικα σαν συνομιλητή (την οποία κατά τα άλλα καταγγέλλει), ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας λίγο καιρό πριν ομολογούσε ότι «η διαπραγμάτευση δεν καταλήγει πάντα όπως θες».
Ο Αλ. Τσίπρας επανέλαβε την πρόταση για τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο. Λέγοντας ότι αυτό «σημαίνει πρακτικά ότι τελειώνει η ιστορία να αρμέγουν οι τράπεζες δημόσιο χρήμα χωρίς να βοηθάνε», δηλαδή ας το αρμέγουν, αλλά ας συνεισφέρουν χρηματοδοτώντας «μεγάλες επενδυτικές πρωτοβουλίες», πράγμα που κάνουν ούτως ή άλλως.
Ακόμα, «χορηγώντας ρευστότητα και εγγυήσεις στις μικρές επιχειρήσεις ώστε να μπορέσουν να κινηθούν». Δε διευκρίνισε με τι όρους θα δίνεται η ρευστότητα, ούτε απάντησε στο πώς οι μικρές επιχειρήσεις θα μπορέσουν να ανταποκριθούν σε πρόσθετο δανεισμό, ενώ προσπέρασε το γεγονός ότι η ρευστότητα στις μικρές επιχειρήσεις δεν ανακόπτει την αντικειμενική τάση στον καπιταλισμό για συγκέντρωση που σημαίνει λουκέτο για τις ίδιες.
Ακόμα, οι «υπό δημόσιο έλεγχο» τράπεζες κατά τον Αλ. Τσίπρα θα πρέπει να «στηρίζουν την αγροτική παραγωγή μέσα από ένα σχέδιο ριζικής ανασυγκρότησης»! Κι εδώ προσπέρασε τη στρατηγική της ΕΕ για τον αγροτικό τομέα, τους περιορισμούς που επιβάλλει, στο πλαίσιο της οποίας αγρότες και κτηνοτρόφοι οδηγούνται σε ξεκλήρισμα.
Ο Αλ. Τσίπρας, υπερασπίζοντας την καπιταλιστική ανάπτυξη, εστίασε την κριτική του στο εφεύρημα ότι αυτό που υπήρχε ήταν «στρεβλό και διεφθαρμένο» και πλάσαρε την αυταπάτη της αρμονικής συνύπαρξης «αγορών» και «κοινωνίας», ισχυριζόμενος ότι «έχει χρεοκοπήσει η αντίληψη ότι οι αγορές, ακόμα και σε βάρος του κοινωνικού κράτους, ή των εργασιακών δικαιωμάτων, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ανάπτυξη της κοινωνίας».
Στριμωγμένος, τέλος, από την πολιτική κριτική του ΚΚΕ, κατέφυγε σε ασυνάρτητες κραυγές, κατηγορώντας το για «παράλογο και προσχηματικό κήρυγμα του απομονωτισμού, με επιχειρήματα στο έσχατο σκαλοπάτι της πολιτικής σοβαρότητας».