Η Ειρήνη Καραμηνά, μητέρα εννέα παιδιών, και η απορία εύγλωττη στο βλέμμα της. «Πού ξόδεψα τόσο ρεύμα, πού θα βρεθούν λεφτά να πληρωθεί;», είναι οι αναπάντητες ερωτήσεις της... |
Τώρα πια, όλοι τους, αδυνατούν να κοιτάξουν μπροστά. Το βλέμμα τους σταματά στο παρόν, στη σημερινή μέρα και πώς κι αυτή θα περάσει. Η μόνη αναφορά στο μέλλον γίνεται μέσω της ερώτησης που όλοι σού απευθύνουν, χωρίς κανείς, ωστόσο, να περιμένει κάποια απάντηση: «Μου λες πώς θα φύγω εγώ από δω μέσα;». Κι αν τολμήσεις να ψιθυρίσεις κάτι, διαπιστώνεις αμέσως πως τα αυτιά των σεισμόπληκτων έχουν σταματήσει πλέον να ακούν. «Εχουμε χορτάσει από μεγάλα λόγια. Φτάνει πια. Δεν αντέχουμε άλλο παραμύθι». Και πώς να αντέξει κανείς το παραμύθι, όταν η πραγματικότητα εμφανίζεται σ' αυτούς με το πιο σκληρό της πρόσωπο; «Μας φέραν, μας ρίξανε εδώ μέσα και μας ξέχασε μέχρι κι ο Θεός», είναι η τρομακτική αλήθεια ειπωμένη απ' τα χείλη μιας γυναίκας στον καταυλισμό του «Πλάτωνα». Μόνο που και σ' αυτή την περίπτωση, είναι άλλο πράγμα να ακούς, κι άλλο πράγμα να βλέπεις...
Η Παναγιώτα Κοσιώνη, μέσα στον πόνο της, δεν κρύβει την οργή της. Ψεύτες οι κυβερνώντες, κλέφτες οι «εισπράκτορες» της ΔΕΗ |
Ιστορία πρώτη. Ενα δράμα κρυμμένο στο κοντέινερ με το νούμερο «197». Εκεί ζουν το ζεύγος Χριστόφου και Βάσως Νατσαρίδη, η μητέρα του Χριστόφορου και οι δύο γιοι τους: Ο 5χρονος Γιώργος και ο 4χρονος Χάρης. Ανεργος χρόνια ο πατέρας, κατόρθωσε με τα πολλά να προσληφθεί συμβασιούχος στην καθαριότητα του δήμου Αχαρνών. Η μητέρα εξακολουθεί να είναι άνεργη. Ο 5χρονος γιος τους, αμέσως μετά το σεισμό του 1999, παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα υγεία. Παρεγκεφαλίτιδα και αναπνευστικό πρόβλημα, ήταν η διάγνωση των γιατρών. Μέσα σε λίγους μήνες το παιδί έγινε κυριολεκτικά φυτό. Σήμερα ζει καλωδιωμένο, μέσα στο συγκεκριμένο κοντέινερ, χάρη στο μηχάνημα, που βοηθά την αναπνοή του.
Κι, όμως. Μόλις πριν λίγες μέρες - την προηγούμενη Παρασκευή - πήγε να γίνει το έγκλημα. Ο λογαριασμός της ΔΕΗ ήρθε στην οικογένεια Νατσαρίδη, με το εξωφρενικό νούμερο των 200.000 δραχμών. Το ζευγάρι αδυνατούσε να τον πληρώσει. Κι ήρθε ο άνθρωπος της ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα. «Επεσε όλη η γειτονιά επάνω του. Με φωνές και απειλές σώσαμε το παιδί μας», θα πει η Βάσω. Και το ερώτημά της, κυριολεκτικά ανατριχιαστικό: «Πότε θα ασχοληθούν μαζί μας τα ΜΜΕ; Οταν πεθάνει, απ' την εγκληματική αδιαφορία της πολιτείας, το παιδί μου; Τότε θα γίνουμε "είδηση";». Κι άντε να βρεις τις λέξεις ν' απαντήσεις σ' αυτή τη γυναίκα...
Αυτό το παιδί μπορεί να μη ζούσε σήμερα. Η «τιμή» του 5χρονου Γιώργου Νατσαρίδη εκτιμήθηκε στις 200.000 δραχμές... |
Ιστορία τρίτη. Η Παναγιώτα Κοσιώνη έχασε το 1999 το σπίτι της και πριν λίγους μήνες - εφόσον ήδη ζούσε στον «Καποτά» - έμελλε να χάσει και τον άνδρα της. Εμειναν στην αγκαλιά της τα τρία ανήλικα παιδιά της και στην τσέπη της ένα επίδομα 90.000 δραχμών το δίμηνο. Αυτές τις μέρες η κυρά - Παναγιώτα έχασε και το «φως» της: Είδε μπροστά της το λογαριασμό της ΔΕΗ και κλήθηκε - μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις - να πληρώσει σε δόσεις το ποσό των 106.000 δραχμών. «Είναι κλέφτες», είναι η κατηγορηματική δήλωσή της. «Δεν έκαψα εγώ τόσο ρεύμα. Αμα το έκαιγα θα έπαιρνα την ευθύνη και θα το δεχόμουν. Τώρα σταμάτησα να χρησιμοποιώ και την κουζίνα. Πήρα πετρογκάζ και μαγειρεύω. Εκοψα και τον θερμοσίφωνα, το κλιματιστικό δεν τ' ανοίγω ούτε για πέντε λεπτά. Ας λιώσουμε. Θέλω να αποδείξω πως μετά τους ψεύτες, έχουμε μπλέξει τώρα και με κλέφτες», είναι τα «στυγνά» λόγια της.
Στον άλλον μεγάλο καταυλισμό του Μενιδίου, στον «Πλάτωνα», οι κάτοικοι έχουν αγανακτήσει με ένα άλλο θέμα, που τείνει πλέον να γίνει σκάνδαλο. Μία απ' τις τόσες υποσχέσεις που έδωσε τότε η κυβέρνηση ήταν και η εξής: Οσοι είχαν σπίτια που κατεδαφίστηκαν ή κόκκινα δικαιούνταν να πάρουν επίδομα οικοσκευής, ύψους 2.000.000 δραχμών.
Μάλιστα στην «Εφημερίδα της Κυβέρνησης», στις 4 Απριλίου του 2000 (ΦΕΚ αρ. φύλλου 450), είχαν δημοσιευτεί τα 334 ονόματα που πήραν τελικά το συγκεκριμένο επίδομα. Οι υπόλοιπες 490 οικογένειες που το δικαιούνται - παρότι έχουν καταθέσει τα ανάλογα δικαιολογητικά - ακόμα περιμένουν. «Δώσαν τα λεφτά μόνο στους δικούς τους ανθρώπους. Εμάς για μια ακόμα φορά μας άφησαν απέξω», θα πει η Ελένη Μιχαηλίδου. Μάλιστα τα μέλη της Επιτροπής, που συγκροτήθηκε για να διεκδικήσει ό,τι δικαιούνται οι συγκεκριμένες 490 οικογένειες, έχουν γίνει τους τελευταίους δύο μήνες «μπαλάκι» μεταξύ των υπουργείων ΥΠΕΧΩΔΕ και Υγείας, καθώς και της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής, αφού όλοι δηλώνουν αναρμοδιότητα. Πάντως, μόλις την προηγούμενη Δευτέρα, το Δημοτικό Συμβούλιο Μενιδίου πήρε ομόφωνη απόφαση να δημιουργηθεί διαπαραταξιακή επιτροπή - μαζί με δύο εκπροσώπους των δικαιούχων - και να απευθυνθεί γι' αυτό το θέμα στους αρμοδίους των δύο υπουργείων.
Να σημειώσουμε, τέλος, και κάποια στοιχεία για τους τρεις απ' τους έξι καταυλισμούς του Μενιδίου, ενδεικτικά για τους ρυθμούς της λεγόμενης «αποκατάστασης» των σεισμοπλήκτων στη λαβωμένη αυτή περιοχή. Στον «Καποτά» εξακολουθούν να ζουν 630 οικογένειες (περισσότερα από 3.500 άτομα). Κανένα απ' τα κοντέινερ που γέμισαν τους πρώτους μήνες μετά το σεισμό, δεν έχει αδειάσει ακόμα. Στον «Πλάτωνα» ζουν 182 οικογένειες. Στην ερώτηση εάν έχουν φύγει κάποιες οικογένειες αυτά τα δύο χρόνια για τα σπίτια τους, η απάντηση απ' τον Γιώργο Σιδηρόπουλο ενδεικτική: «Φεύγουν πέντε κι έρχονται δέκα!». Οσο για τον καταυλισμό της Λαθέας τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Ο καταυλισμός ξεκίνησε με 187 οικογένειες, σήμερα φιλοξενεί 203 (600 άτομα περίπου). «Ολο αυτό το διάστημα έχουν φύγει μόλις τρεις οικογένειες για τα σπίτια τους. Κανείς απ' τους υπόλοιπους δεν κατάφερε ακόμα να φτιάξει το σπίτι του και δεν ξέρουμε αν θα γίνει αυτό ποτέ», είναι τα επίσης απογοητευτικά λόγια του προέδρου του Συλλόγου Σεισμόπληκτων Λαθέας, Μιχάλη Λάμπρου.