Ξεπέρασαν τα 7,5 εκατομμύρια οι εργαζόμενοι με χαμηλά αμειβόμενη (της τάξης των 450 ευρώ) και βραχυπρόθεσμη εργασία, οι λεγόμενοι mini jobbers, στη Γερμανία, σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών (WSI) του συνδικαλιστικού Ιδρύματος «Χανς Μπόκλερ» για το 2016. Πιο συγκεκριμένα, πάνω από 5 εκατ. εργαζόμενοι απασχολούνται αποκλειστικά σε «μίνι τζομπς» και πάνω από 2,5 εκατ. συμπληρωματικά, επειδή ο μισθός τους από την «κύρια απασχόληση» δεν αρκεί για να ζήσουν. Να σημειωθεί ότι συχνά αυτές οι θέσεις εργασίας είναι χωρίς Ασφάλιση.
Συνολικά οι «άτυπες μορφές εργασίας», δηλαδή η μερική απασχόληση, οι προσωρινοί ή έκτακτοι εργαζόμενοι και τα «μίνι τζομπς» αντιπροσωπεύουν το 40% των συνολικών θέσεων εργασίας (χωρίς τους δημόσιους υπαλλήλους και τους αυτοαπασχολούμενους), ξεπερνώντας τα 14 εκατ. και καταγράφοντας ανοδική τάση. Αν υπολογιστούν και αυτοί που εξαναγκάζονται σε «μίνι τζομπ» ως «δεύτερη δουλειά» για να καταφέρουν να βγάλουν τα έξοδα του μήνα, τότε ο αριθμός των «άτυπα απασχολούμενων» αγγίζει τα 16,5 εκατομμύρια.
Στο μεταξύ, πριν από λίγες μέρες δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας που φανερώνουν μια «ανάπτυξη άνευ προηγουμένου». Ως στοιχείο αυτής της «αλματώδους ανάπτυξης», που κατατάσσει τη Γερμανία τέταρτη πιο ισχυρή καπιταλιστική οικονομία μετά τις ΗΠΑ, Κίνα και Ιαπωνία, αναφέρεται και η αύξηση των θέσεων πλήρους εργασίας με ασφαλιστικά δικαιώματα. Ωστόσο, τονίζει η έρευνα του WSI, ακόμη περισσότερο αυξήθηκαν το 2016 αυτές οι «άτυπες μορφές εργασίας». Μπορεί η γερμανική οικονομία να χαρακτηρίζεται από τους οικονομολόγους σαν μια «ατέλειωτη επιτυχία» με «ρεκόρ ευημερίας», όμως αυτοί οι χαρακτηρισμοί αφορούν κυρίως τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων. Το καλύτερο που μπορεί να επιδείξει η «ατμομηχανή της Ευρώπης», είναι εκατομμύρια κακοπληρωμένοι, «ευέλικτοι» εργαζόμενοι και ημιαπασχολούμενοι, εκατομμύρια άνεργοι, εκατομμύρια συνταξιούχοι που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα.
Κι έπονται χειρότερα, αφού οι οικονομολόγοι προβληματίζονται για τη διάρκεια αυτής της οικονομικής ανάπτυξης και ζητούν - ανάμεσα σε άλλα - διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, δηλαδή νέα αντιλαϊκά μέτρα.