Αυτές τις μέρες της συζήτησης για τη συμφωνία των Πρεσπών, που ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του με περισσό θράσος παρουσιάζουν ως παράγοντα «ειρήνης και ασφάλειας» στα Βαλκάνια τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αυτές οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δείχνουν έμπρακτα το «φιλειρηνικό» τους έργο και στη μακρινή Βενεζουέλα. Εκεί επιχειρούν μια ωμή επέμβαση για την ανατροπή της μη αρεστής σε αυτούς κυβέρνησης και του Προέδρου της χώρας, στο όνομα της... δημοκρατίας.
Αυτό που επιβεβαιώνεται και στη γειτονιά μας και στη Βενεζουέλα είναι ότι οι στοχεύσεις των ιμπεριαλιστών δεν αλλάζουν: Αφορούν το μοίρασμα αγορών, τον έλεγχο σφαιρών επιρροής, φυσικών πόρων. Στα Βαλκάνια οι διευθετήσεις και παρεμβάσεις που γίνονται (συμφωνία Πρεσπών, παζάρια για το Κοσσυφοπέδιο, σχέδια «Μεγάλης Αλβανίας») επιχειρούν να εδραιώσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, των μονοπωλιακών ομίλων των χωρών τους ώστε να ανακοπεί η επιρροή της Ρωσίας, της Κίνας και άλλων ανταγωνιστών. Στη Βενεζουέλα, ο πλούτος της χώρας, οι συμμαχίες με τη Ρωσία και την Κίνα τα τελευταία χρόνια, έχουν μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ετσι, τα παραμύθια που πουλάνε αστοί και σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες του συστήματος και στη χώρα μας (ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα άλλα αστικά κόμματα) περί «εγγυητών της ειρήνης», δεν πείθουν κανέναν. Υπάρχει πολλή συσσωρευμένη πείρα για το ρόλο των ...εταίρων τους. Αυτό που απαιτείται είναι η πείρα να μετατραπεί σε οργανωμένο αγώνα για σύγκρουση με κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, με κάθε αστική τάξη, ώστε οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να γίνουν αφέντες στον τόπο τους και να μπορούν να αναπτύξουν την αμοιβαία επωφελή συνεργασία με άλλους λαούς, όπως δείχνει η περίοδος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στα Βαλκάνια, αλλά και η μεγάλη διεθνιστική βοήθεια που πρόσφεραν σε όλο τον κόσμο η ΕΣΣΔ και οι άλλες σοσιαλιστικές χώρες.