Η ιταλική αρχικά και στη συνέχεια η γερμανική επίθεση δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ηταν προέκταση και μοιραία κατάληξη της κλιμάκωσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στα χρόνια του Μεσοπολέμου, όταν η ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη και η καπιταλιστική οικονομική κρίση επιτάχυναν την αναδιάταξη των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων και τη δημιουργία νέων συμμαχιών, οι οποίες αμφισβητούσαν την ιμπεριαλιστική ειρήνη που ακολούθησε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο Πρώτος, ήταν ιμπεριαλιστικός. Κοινός στόχος και των δύο αντιμαχόμενων ιμπεριαλιστικών μπλοκ, τόσο του Αξονα (Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας), όσο και των ΗΠΑ - Μ. Βρετανίας - Γαλλίας και των συμμάχων τους ήταν η προσπάθεια να εξασφαλίσουν τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των πρώτων υλών, των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Ταυτόχρονα, κοινή τους επιδίωξη - παρότι αυτό συσκοτιζόταν για ένα μεγάλο διάστημα, στο πλαίσιο της «αντιχιτλερικής» συνεργασίας - ήταν η συντριβή της Σοβιετικής Ενωσης, του πρώτου εργατικού - σοσιαλιστικού κράτους στην Ιστορία, που ενέπνεε τους λαούς σε όλες τις χώρες.
Τις συνέπειες των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των καπιταλιστικών αδιεξόδων τις πλήρωσαν πρωταρχικά οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, τόσο πριν από τον πόλεμο, οπότε τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και ανέχειας αποτέλεσαν το άλλο πρόσωπο των γενικευμένων διώξεων σε βάρος του εργατικού - λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος, όσο και στη διάρκεια της πολεμικής αναμέτρησης, όταν εκατομμύρια εργάτες πείνασαν, βασανίστηκαν, σακατεύτηκαν ή και σκοτώθηκαν στον βωμό των καπιταλιστικών συμφερόντων.
Μέσα σε αυτές τις ζοφερές συνθήκες αποδείχτηκε ότι μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, βαδίζοντας στον δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής. Οι λίγες δεκάδες ελεύθεροι κομμουνιστές, μαζί με όσους απέδρασαν από τις φυλακές και τις εξορίες, ανέλαβαν από τις πρώτες μέρες το τιτάνιο έργο της ανασυγκρότησης του ΚΚΕ και της συγκρότησης του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ (που φέτος συμπληρώνονται 80 χρόνια από την ίδρυσή του) και των άλλων ΕΑΜικών οργανώσεων.
Η μαζική ένταξη των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων σε αυτές τις οργανώσεις και η οργανωμένη δράση τους ήταν αυτή που επέτρεψε την κλιμάκωση ενός αγώνα που ξεκίνησε από τη μάχη ενάντια στην πείνα και την προστασία της σοδειάς, για να καταλήξει στην απελευθέρωση του μεγαλύτερου μέρους της χώρας από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, σμπαραλιάζοντας τα κηρύγματα μοιρολατρίας περί των ανίκητων στρατιών του 3ου Ράιχ.
Μετά την αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού και τη συνθηκολόγηση της φασιστικής Ιταλίας, σε συνθήκες ορμητικής ανόδου της απήχησης του ΚΚΕ και του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, τα διαφορετικά τμήματα των Ελλήνων καπιταλιστών ξεπέρασαν τις προηγούμενες διαφωνίες τους και επιδόθηκαν, πριν ακόμα αποχωρήσουν τα στρατεύματα Κατοχής, σε έναν κοινό αγώνα για τη διάσωση της καπιταλιστικής εξουσίας. Με τη σύμφωνη γνώμη και τη στήριξη των διεθνών συμμάχων τους και με τη συμβολή των Ταγμάτων Ασφαλείας και άλλων συνεργατών των κατακτητών πρωτοστάτησαν στο όργιο καταστολής και τρομοκρατίας εναντίον των εργατικών - λαϊκών μαζών, που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι.
Στο μεγάλο κάδρο των διεθνών ανταγωνισμών και της διαμάχης των ΗΠΑ με την Κίνα, για την εξασφάλιση της πρωτοκαθεδρίας στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, εντάσσονται και οι αντιθέσεις των αστικών τάξεων Ελλάδας - Τουρκίας. Το τουρκικό κράτος όλο και πιο επιθετικά αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, πατώντας σε δύο βάρκες, τη ΝΑΤΟική και τη ρωσική.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις, τόσο η σημερινή της ΝΔ, όσο και οι προηγούμενες, εμπλέκουν τη χώρα ακόμη πιο βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και τα σχέδια περικύκλωσης Ρωσίας και Κίνας, μετατρέπουν την Ελλάδα σε ιμπεριαλιστικό ορμητήριο, υπηρετώντας τη συμμετοχή του ελληνικού κεφαλαίου στη «ληστεία» σε βάρος των λαών. Η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στη ρωσοNATOική σύγκρουση στα εδάφη της Ουκρανίας αποτελεί προμήνυμα δεινών για τον λαό, που ματώνει ήδη από τις συνέπειες του οικονομικού πολέμου ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Είτε μέσω «ειρηνικής διευθέτησης» είτε μέσω πολεμικής σύγκρουσης είτε μέσω ενός συνδυασμού των δύο, στόχος παραμένει η μονοπωλιακή συνεκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής και η διατήρηση της ΝΑΤΟικής συνοχής, εις βάρος των λαών της Ελλάδας, της Τουρκίας και των άλλων χωρών της περιοχής.
Σήμερα η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της εδαφικής ακεραιότητας, των συνόρων, από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων αποκτά πραγματικό νόημα, μόνο όταν συμβαδίζει με την πάλη:
Αυτή η ιστορική αλήθεια δεν πρόκειται να ξεχαστεί, όσο και αν η ΕΕ ξοδεύει τεράστια ποσά στην προβολή του ανιστόρητου ιδεολογήματος της εξίσωσης θύτη και θύματος, φασισμού και κομμουνισμού, όσο και αν τα καπιταλιστικά κράτη γκρεμίζουν τα μνημεία της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, όσο και αν οι εγχώριες αστικές πολιτικές δυνάμεις «ξεπλένουν» το Τάγμα Αζόφ και τις άλλες χρηματοδοτούμενες από το ΝΑΤΟ νεοναζιστικές και παρακρατικές συμμορίες.
Η Ιστορία της δεκαετίας του 1940 διδάσκει ακόμα ότι ο αγώνας ενάντια στην ξένη κατοχή και τον φασισμό μπορεί να είναι αποφασιστικός και νικηφόρος, μόνο όταν συνδέεται με την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας. Στηριγμένος στην ιστορική πείρα, ο λαός χρειάζεται να αποκτήσει εμπιστοσύνη και δύναμη στην πάλη του για το δίκιο και τη νίκη. Να εμπιστευτεί το ΚΚΕ, για να χαράξει τον δικό του δρόμο για μια κοινωνία που θα είναι αφέντης του πλούτου που παράγει, για μια κοινωνία πραγματικής λαϊκής ευημερίας, για τη δική του εξουσία, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, που αποτελεί προϋπόθεση για την ειρήνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία επωφελή συνεργασία των λαών σε όλα τα πεδία.
ΑΘΗΝΑ 27/10/2022