Σκίτσο του Γκεράρντο Χέρντεζ, ενός από τους πολιτικούς κρατουμένους στις ΗΠΑ, με την ευκαιρία των 77ων γενεθλίων του Φιντέλ Κάστρο. Ο Κουβανός ηγέτης απεικονίζεται να δείχνει τη δύναμή του: τον κουβανικό λαό |
Η υπόθεση των «πέντε» από την αρχή έχει σηματοδοτηθεί από βία, αυθαιρεσία, μίσος, απειλές, πιέσεις και πολιτική εκδίκηση.
Υπενθυμίζουμε ότι η υπόθεση αφορά τη σύλληψη, δίκη και καταδίκη 5 Κουβανών που ζούσαν στις ΗΠΑ και είχαν εισχωρήσει σε οργανώσεις του Μαϊάμι που σχεδίαζαν τρομοκρατικές ενέργειες ενάντια στην Κούβα, στο λαό της και στο ηγέτη της. Οι «πέντε» αυτοί Κουβανοί ενημέρωσαν την Κούβα γι' αυτές τις ενέργειες αποτρέποντας έτσι το πιθανό θάνατο αρκετών ανθρώπων, τραυματισμών και υλικές ζημιές.
Ολα αυτά τα χρόνια, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνείται να χορηγήσει βίζα στους στενούς συγγενείς των «πέντε» για να τους επισκεφτούν, παραβιάζοντας έτσι ένα από τα βασικότερα δικαιώματά τους. Χαρακτηριστικό είναι πως η μικρότερη κόρη του Ρενέ έχει να δει τον πατέρα της περίπου 4 χρόνια, ενώ άλλοι πιο «τυχεροί» συγγενείς των κρατουμένων έχουν καταφέρει να δουν τους Κουβανούς ήρωες 3-4 φορές όλα αυτά τα έξι χρόνια. Η τακτική αυτή των αρχών των ΗΠΑ είναι ένας τρόπος εκβιασμού και πίεσης προς τους κρατουμένους.
Πρόσφατα εκδόθηκε βιβλίο στην Κούβα με τον τίτλο «Γλυκιά Αβυσσος» στο οποίο περιέχονται ποιήματα, γράμματα, ζωγραφιές, φωτογραφίες και αποσπάσματα αγάπης και ενθάρρυνσης από τις οικογένειες των «πέντε», αλλά και από τους ίδιους προς τις οικογένειές τους κατά τη διάρκεια της φυλάκισής τους.
«Ελευθερώστε τους 5» γράφει το πανό σε διαδήλωση για την απελευθέρωση των πέντε Κουβανών πατριωτών |
Ο Ρενέ γράφει στις δυο του κόρες: «Το τι σημαίνει η Επανάσταση είναι αδύνατο να εξηγήσω σε ένα μόνο γράμμα. Εκατομμύρια άνθρωποι σταμάτησαν να ζουν στη μιζέρια, η αγραμματοσύνη εξαλείφτηκε, χιλιάδες αγόρια και κορίτσια - έξι και εφτά χρόνων - είχαν τη δυνατότητα να πάνε σχολείο αντί να είναι αναγκασμένα να δουλεύουν ώστε να βοηθούν τις οικογένειές τους, χιλιάδες άνθρωποι σώθηκαν από αρρώστιες που μπορούσαν να προληφθούν, η χώρα διαφυλάττει τις πηγές της για το συμφέρον του λαού και μια πιο ανθρώπινη κοινωνία άρχισε να χτίζεται».
Σε άλλο σημείο του βιβλίου υπάρχει ένα γράμμα του Αντόνιο προς τον έναν γιο του. «Αγαπημένε μου Γκαμπριέλ Εδουάρδο, δεν ξέρω πότε θα σου δώσει η μητέρα σου αυτό το γράμμα - θα ξέρει πότε είναι η κατάλληλη στιγμή. Υπάρχει λόγος που δεν έχω μπορέσει να σε δω για τόσα χρόνια. Ελπίζω να με συγχωρέσεις που δε σου το είπα νωρίτερα, αλλά ήσουνα πολύ μικρός για να σου εξηγήσω... Ελπίζω να μεγαλώσεις και να γίνεις ένας καλός άνθρωπος, χρήσιμος στην κοινωνία, πιστός σε ένα δίκαιο και άξιο σκοπό. Γι' αυτό θα χρειαστεί να μελετήσεις πολύ, μιας και η γνώση θα σε βοηθήσει να καταλάβεις και να σχηματίσεις τον κόσμο που σε περιβάλλει. Το πιο σημαντικό είναι να είσαι γενναιόδωρος άνθρωπος, μιας και ο ατομικισμός και ο εγωισμός δεν αξίζουν τίποτα. "Αυτός που δίνει από τον εαυτό του, μεγαλώνει" είπε ο Τσε στα παιδιά του. "Πάνω απ' όλα να είσαι πάντα ικανός να αισθάνεσαι βαθιά κάθε αδικία ενάντια σε οποιονδήποτε και οπουδήποτε". Να είσαι έντιμος, δίκαιος, θαρραλέος και πάντα θα σε σέβονται. Να αγαπάς την πατρίδα σου... και το λαό σου».
Με την αισιοδοξία πως θα επιστρέψει ώστε να αναπληρώσει όλα τα κενά αυτών των χρόνων, ο Ραμόν, με ισόβια κάθειρξη, γράφει στις τρεις του κόρες: «Μικρή μου κόρη, του χρόνου θα είσαι 15 και θα προσπαθήσω να τα κάνω τα καλύτερα γενέθλια της ζωής σου. Πες μου πώς σχεδιάζεις να τα γιορτάσεις, τι σχέδια έχει η μητέρα σου, όλες τις ιδέες που έχεις σκεφτεί.
Πολύτιμή μου, μιας και γίνεσαι μια νεαρή γυναίκα, νομίζω ότι είναι κατάλληλη η στιγμή να μιλήσουμε για πιο ώριμα και σοβαρά ζητήματα. Σήμερα θέλω να μιλήσουμε για την αγάπη, αλλά μόνο για να σου δώσω κάποιες συμβουλές...
Και αυτό, εξαιτίας της απουσίας μου, επειδή δεν μπορούσα να είμαι στο πλευρό της μαμάς όταν ήταν έγκυος, επειδή δεν μπόρεσα να σε δω να γεννιέσαι, επειδή δεν ήμουνα εκεί όταν άνοιξες για πρώτη φορά τα πολύτιμα μάτια σου, ή να αλλάξω τις πάνες σου, ή να σε βοηθήσω να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, ή να καθαρίσω τα "τσίσα" και τα "κακά" σου, ή να δω το πρώτο σου χαμόγελο ή να ακούσω τις πρώτες σου λέξεις... Επειδή δεν μπόρεσα να σε φροντίσω όταν αρρώστησες ή να παίξω μαζί σου όλα τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά με τους μπαμπάδες τους, επειδή δεν μπόρεσα να σε μάθω τα πρώτα σου φωνήεντα ή να σου διαβάσω το πρώτο σου βιβλίο και για το γεγονός ότι η μικρούλα μου ούτε που με ξέρει. Για όλα αυτά σας ζητώ συγνώμη, αγαπημένες μου κόρες.
Αλλά θα ήθελα να γνωρίζετε ότι έπρεπε να φύγω εξαιτίας της αγάπης μου για σας και όλους. Πως όπου και αν ήμουν και όπου και να πάω, ήσασταν και πάντα θα είσαστε μαζί μου.
Να είστε δυνατές, πολύ δυνατές για να αντιμετωπίσετε ό,τι φέρει η ζωή με ένα χαμόγελο. Μη φοβάστε για μένα, είμαι καλά και δυνατός, ειδικά τώρα που ξέρω πως είσαστε μαζί μου, όπως και ο λαός μου και η αξιοπρέπεια του κόσμου. Θα επιστρέψω όσο πιο γρήγορα μπορώ, μην αμφιβάλλετε ποτέ, επειδή σας επιθύμησα πολύ. Οταν επιστρέψω, θα αναπληρώσουμε για όλη μου την απουσία, και θα ξαναχτίσουμε όλες τις ελπίδες και τα όνειρα που μας περιμένουν».
Οπως πληροφορούμαστε, οι «πέντε» Κουβανοί πατριώτες είναι καλά στην υγεία τους και έχουν ανεβασμένο το ηθικό τους, παρ' όλο που είναι θύματα ενός νομικού συστήματος που «προστατεύει» τρομοκράτες και καταδικάζει αντιτρομοκράτες. Συνεχίζουν να τροφοδοτούν τον πλανήτη με ένα λαμπερό παράδειγμα δύναμης και αξιοπρέπειας.
Το παράδειγμα αυτών των «πέντε» κάθε μέρα και μεγαλώνει. Εχουν πλέον γίνει ένα σύμβολο που το ακολουθούν οι νέοι της Κούβας και του πλανήτη, επειδή το μίσος και ο εξευτελισμός δεν έχουν καταφέρει να συντρίψουν το ηθικό τους. Η συνεχιζόμενη βαθιά και στοργική αγάπη τους τιμά την επανάσταση στο υψηλότερό της στόχο...