Μια "σιωπηλή" κατάθεση για την ασκητική και συγχρόνως ερωτική μοναξιά της δημιουργίας, είναι η ταινία "Ακροπόλ" του Παντελή Βούλγαρη. Στην πρόσφατη δημιουργία του Βούλγαρη δεν καταγράφεται απλά μια ιστορική πράξη, αλλά η ίδια η μνήμη. Ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της δημιουργίας.
Τι είναι το "Ακροπόλ";Ενα πικρόγλυκο σχόλιο για την αθωότητα της θεατρικής ερμηνείας, όταν αυτή γίνεται βίωμα, ανάγκη να υπηρετήσουμε την αλήθεια. Δεκαετία '50-'60 στην Αθήνα. Πάνω στη σκηνή του θεάτρου "Ακροπόλ",δοκιμάζεται το ίδιο το θέατρο. Δηλαδή η αγνότητα της έκφρασης. Ρόλοι εναλλάσσονται, άντρες υποδύονται γυναίκες και το αντίθετο, αμφιβόλου ποιότητας άνδρες που κομπάζουν για το αντριλίκι τους. Η ζωή πάνω στο θεατρικό σανίδι, σε ρόλους που δε διακρίνεις τι είναι θέατρο και τι πραγματικότητα. Ο Βούλγαρης υφαίνει το χρόνο χωρίς λογική. Χρόνος συναισθηματικός. Οι εποχές μπερδεύονται. Ο χρόνος αποκτά την πληρότητά του μέσα από το μπέρδεμα των εποχών. Σημασία έχει να βρει η ερμηνεία το αληθινό της πρόσωπο μέσα στη ζωή, πέρα από το χρόνο. Σκηνή από τα γυρίσματα μιας επικής ταινίας με Μπάιρον, Νικηταράδες. Ξεψυχισμένα ζήτω φουστανελοφόρων κομπάρσων. Το '21 πεθαμένο μέσα σ' ένα πλάνο. Το "Ακροπόλ" είναι το "σαράκι" του νόστου που κατατρώει τον ταξιδευτή Οδυσσέα. Είναι ένα "πλοίο", όπως αναφέρει ο καπετάνιος ιδιοκτήτης του που ταξιδεύει μέσα στο χρόνο. Το μέλλον συναντά το παρόν, το παρελθόν γίνεται τροφή για το μέλλον. Η μνήμη είναι το όπλο της προσδοκίας. Το "Ακροπόλ" είναι η "αποσταγμένη" μελωδία ενός αόριστου στην ουσία χρόνου, που ψάχνει να βρει το ρυθμό της ζωής. Εκπληκτική η ερμηνεία του Λευτέρη Βογιατζή.Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Διονύση Φωτόπουλου.Στην ταινία παίζουν οι Σταύρος Παράβας, Κωνσταντίνος Τζούμας, Δέσπω Διαμαντίδου, Θέμις Μπαζάκα, Σωτηρία Λεωνάρδου, Αντζελα Γκερέκου, Αντιγόνη Αλικάκου, Μάνος Βακούσης, Ειρήνη Ιγγλέση, Ολγα Δαμάνη, κ.ά.
Γεράσιμος ΒΑΚΡΟΣ