Επικίνδυνες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις έχουν πάρει τα ελλείμματα του ισοζυγίου, που δείχνουν και τον αυξανόμενο βαθμό οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας από το ξένο κεφάλαιο. Αδιάψευστος μάρτυρας, τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδας, τόσο αυτά που παρουσίασε την Κυριακή αναλυτικά ο "Ρ" (για το εφτάμηνο Γενάρης - Ιούλης 1995) όσο και τα πιο "φρέσκα" (που ανακοινώθηκαν χτες από την Τράπεζα της Ελλάδας και αφορούν το δεκάμηνο Γενάρης - Οκτώβρης 1995).
Τα στοιχεία αυτά, οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα. Οτι δηλαδή με τη συγκεκριμένη οικονομική πολιτική - που υπαγορεύεται από τις Βρυξέλλες και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ - αυξάνεται χρόνο με το χρόνο και μήνα με το μήνα η πολιτικοοικονομική εξάρτηση από τους κάθε είδους "εταίρους μας" στο εξωτερικό, εντείνεται η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας μας και διογκώνονται τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Συνέπεια αυτής της πολιτικής, ήταν να ξεπεράσουν στο δεκάμηνο Γενάρης - Οκτώβρης, το μεν εμπορικό έλλειμμα τα 14 δισ. δολάρια, το δε έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τα... 3,3 δισ. δολάρια!
Οι ισχυροί μας "εταίροι" - που τώρα με την κρίση στο Αιγαίο εμφανίζονται σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου και κρατούν ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική κυβέρνηση - τρίβουν τα χέρια τους, από την επιδείνωση των ελλειμμάτων, καθώς έτσι τους προσφέρεται η ευκαιρία να εκβιάσουν και νέα προνόμια για τις ευρωπαϊκές πολυεθνικές. Φτάνει μόνο να σημειώσουμε, πως και τις δυο φορές που τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ξεπέρασαν τα 3 δισ. δολάρια (το 1985 και το 1990), εξαργύρωσαν τα κοινοτικά "δάνεια στήριξης" του ισοζυγίου, με πολιτικοοικονομικούς όρους. Το "πράσινο" πρόγραμμα λιτότητας 1985 - '87 και το "γαλάζιο" πρόγραμμα λιτότητας 1990 - '92 που ακόμη εφαρμόζεται, για το οποίο ο Κ. Σημίτης - πριν ακόμη γίνει πρωθυπουργός - έχει δηλώσει ότι "δεν έχει ημερομηνία λήξης"!
Ομως, με τα δύο κοινοτικά δάνεια "στήριξης", τα ελλείμματα του ισοζυγίου και τα προβλήματα μεγάλωσαν. Η τεράστια αγορά των 250 εκατομμυρίων καταναλωτών της Κοινότητας, αποδείχτηκε μικρή για να απορροφήσει τα ελληνικά προϊόντα, ενώ η μικρή ελληνική αγορά των 10 εκατ. κατοίκων, πολύ μεγάλη για τα κοινοτικά προϊόντα, τα οποία κατακλύζουν τα "ράφια" των σούπερ μάρκετ της χώρας μας και εκτοπίζουν από την εγχώρια αγορά τα ελληνικά.
Τρία μόνο παραδείγματα αρκούν για του λόγου το αληθές: Το εφτάμηνο Γενάρης - Ιούλης 1995, η Ελλάδα έφτασε στο σημείο να εισάγει περισσότερα... φρέσκα ψάρια και καπνό (πατροπαράδοτος ελληνικός κλάδος) από όσα εξήγαγε, ενώ οι εξαγωγές μάλλινων υφασμάτων που μέχρι το 1993 είχαν την τιμητική τους, σχεδόν έπαψαν να υπάρχουν...
Με τη συγκεκριμένη οικονομική πολιτική, που οδηγεί σε τέτιες καταστάσεις, περιττεύουν τα παχιά λόγια για "ισχυρή Ελλάδα" και για τη δήθεν προσπάθεια της κυβέρνησης, που αγωνίζεται για τη διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όταν δεν υπάρχει οικονομική ανεξαρτησία και όταν το βιοτικό επίπεδο του λαού - με τη συγκεκριμένη πολιτική- χειροτερεύει μέραμε τη μέρα, τότε είναι επόμενο να εναποτίθεται από τους κυβερνώντες και η υπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας στους υπονομευτές της, όπως αποδείχτηκαν οι υπερατλαντικοί μας "σύμμαχοι" και οι ευρωπαϊκοί μας"εταίροι"...