Εκθεση έργων ζωγραφικής του Παύλου Σάμιου φιλοξενείται μέχρι τις 15 Σεπτέμβρη στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Ερμούπολης Σύρου, στο πλαίσιο των "Ερμουπόλειων '99"
"Επιλογές" είναι ο τίτλος της ενδιαφέρουσας αυτής εικαστικής παρουσίασης και περιλαμβάνει τις ενότητες του Παρισιού, "Μυστική Φλόγα", "Παιχνίδια", "Οι ερωτευμένοι της γης", "Αφιέρωμα στον πατέρα", "Το ατελιέ", "Εσώτερα", "Οι φίλες" και 12 έργα, με θέμα τους "Αθλους του Ηρακλή", εμπνευσμένα από ανάγλυφα του Ναού της Αρχαίας Ολυμπίας.
Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο συλλέκτης και σύμβουλος εικαστικών του Πνευματικού Κέντρου Ερμούπολης, Κώστας Ιωαννίδης,ο οποίος τη βραδιά των εγκαινίων ανακηρύχτηκε σε επίτιμο Δημότη Ερμούπολης για τη μακρόχρονη προσφορά του στην υπόθεση της αποκέντρωσης της τέχνης και τη στενή συνεργασία του με το δήμο Ερμούπολης Σύρου.
Οπως αναφέρει ο Κ. Ιωαννίδης, η γνωριμία του με τον Π. Σάμιο έγινε το χειμώνα του 1981 στη Γαλλία. "Εγώ εκείνον τον καιρό επέστρεφα στην Ελλάδα", σημειώνει χαρακτηριστικά ο συλλέκτης, "ενώ εκείνος παρέμεινε στο Παρίσι. Το ήθος και ο αγώνας για την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία, η αγάπη του για το συνάνθρωπο, με γοήτευσαν και με έφεραν πιο κοντά του. Παρότι οι επαφές μας δεν ήταν συχνές, μείναμε καλοί φίλοι. Ο Σάμιος ζωγραφίζει, με σεμνότητα και μαστοριά, νοσταλγικές εικόνες, ζωγραφικά εργαλεία. Αφηγηματικές σκηνές ξετυλίγονται σε χώρους ονειρικούς, που κατοικούνται από μνήμες. Χαίρεται σε στιγμές της καθημερινότητας και θέλει ο θεατής των έργων του να εισπράξει τον ίδιο με την ίδια τρυφερότητα".
Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος, που εκδόθηκε από το δήμο Ερμούπολης. Οπως σημειώνει η επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης Ολγα Μετζαφού - Πολύζου"Μελετώντας κανείς το έργο του Παύλου Σάμιου και ανατρέχοντας την εικοσάχρονη και πλέον καλλιτεχνική του πορεία δεν μπορεί να μην αντιληφθεί τα διαδοχικά στάδια μιας συνεχούς επανεξέτασης της εικονογραφικής του περιπέτειας και τα σημεία αναφοράς του". (... ) Η συνεχής συνάντηση με τους δασκάλους, τους μεγάλους της πρωτοπορίας, ή τους παλαιότερους κλασικούς, αλλά και με τη ζωγραφική παράδοση του τόπου μας, τη βυζαντινή και την αρχαία, επανατοποθετεί στο έργο του το πρόβλημα των σχέσεων με το παρελθόν, όχι στο επίπεδο της στείρας νοσταλγίας, αλλά σε εκείνο της πίστης και της συνείδησης ότι ο καλλιτέχνης είναι αποδέκτης και συγκοινωνός της πολιτισμικής κληρονομιάς του".
"Από τα μέσα της δεκαετίας του '70, που πρωτοεμφανίστηκε μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά ένα πεδίο διεξαγωγής μιας στιχομυθίας μπροστά στα μάτια του θεατή, καθώς και το πραγματικό ή το φανταστικό βίωμα παίρνει υπόσταση και το όνειρο, η ζωή, ο έρωτας, γίνονται πραγματικότητα".
Ο Π. Σάμιος βρέθηκε στο Παρίσι στα μέσα της δεκαετίας του '70. Η ζωή στη γαλλική πρωτεύουσα οδήγησε τον ζωγράφο στη δημιουργία της προσωπικής του ιστορίας. "Το ερωτικό στοιχείο και το ερέθισμα που προκαλεί υποβάλλονται από τα γεμάτα αισθησιασμό σώματα, που δυναμικά καταλαμβάνουν το χώρο, ένα χώρο αυστηρά οργανωμένο με γεωμετρική διάταξη των επιφανειών που υπακούει σε νόμους ρυθμού, τάξης, αρμονίας".
Στροφή στη δημιουργία του καλλιτέχνη πραγματοποιείται στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν η αυστηρή δομή δίνει τη θέση της σε μια όλο τόλμη κίνηση.
"Η ζωγραφική του", σημειώνει η Ολ. Μετζαφού, "από παραδοσιακή γίνεται εννοιακή και καθώς ο χώρος γεμίζει με πλήθος στοιχείων - δράκοντες, φωτιές, καπνούς, σύννεφα - ζητά την ενεργοποίηση του θεατή για την αποκρυπτογράφησή της και την αναγωγή στις ιδέες του".
"Οι σχέσεις των ανθρώπων θα τον απασχολούν διαρκώς και περισσότερο τη δεκαετία που διανύουμε. Η αυστηρή γεωμετρική διάταξη, την οποία ορίζει τώρα όχι το σχήμα αλλά το χρώμα, ο τονισμός των περιρρεόντων περιγραμμάτων συμβάλλουν στη μνημειακή ηρεμία της σύνθεσης. (... ) Με τον ίδιο τρόπο που ο Σάμιος αποδίδει τις ανθρώπινες σχέσεις, εκφράζει αυτήν την εποχή και εκείνους τους δεσμούς, εξίσου ισχυρούς και συνυφασμένους με την υπόσταση του ανθρώπου, που τον συνδέουν με τη φύση και τις δραστηριότητές του μέσα σ' αυτή. (... ) Βαθύς γνώστης της παράδοσης, ο Σάμιος δε διστάζει να χρησιμοποιήσει ποικίλα υλικά, όχι για να εξαντλήσει τις όποιες τεχνικές του γνώσεις, αλλά γιατί αυτή η ίδια η χρήση τους εντάσσεται στη νοητική λειτουργία του έργου".
"Η διήγηση", καταλήγει η Ολγα Μετζαφού "κρατώντας συνεχώς αμείωτο το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη, φορτίζει τη σύνθεση. Με πληθώρα στοιχείων, καθένα από τα οποία αφηγείται τη δική του ιστορία, η ανθρώπινη μορφή είναι πάντοτε παρούσα. Και όταν ακόμα απουσιάζει κάποιο ένδυμα ή κάποια δραστηριότητά της υποδηλώνει την παρουσία της".
Η. Μ.