Τέτοια ήταν η ικανοποίηση που εκδηλώθηκε την περασμένη βδομάδα από εγχώριες εφημερίδες και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, λόγω της νίκης των Δημοκρατικών στις αμερικανικές εκλογές, που ο κάθε γνωρίζων τα στοιχειώδη έστω, όσον αφορά τα ιστορικά πεπραγμένα των Δημοκρατικών, θα είχε κάθε λόγο να θυμηθεί το γνωστό: «Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;»...
*
Στην Ελλάδα, είναι σύνηθες ορισμένοι να ανακαλύπτουν το «αντίπαλο δέος» του ιμπεριαλισμού στην... άλλη όψη του ιμπεριαλισμού.
Για παράδειγμα, οι παλιότεροι θυμούνται όταν εξελέγη ο Κάρτερ πρόεδρος των ΗΠΑ, το '77, να γίνονται αναλύσεις επί αναλύσεων στην Ελλάδα, γύρω από την «επικείμενη στροφή» των ΗΠΑ στο Κυπριακό. Ηταν τότε που κυκλοφορούσαν εφημερίδες στην Αθήνα, οι οποίες εμφάνιζαν τον «φιλέλληνα» νέο Αμερικανό πρόεδρο ντυμένο ...με «φουστανέλα». Οσο για την εκλογή Κλίντον, το 1992, ποιος δε θυμάται τον «δημοκρατικό οίστρο» που κατέλαβε την ελληνική πολιτική σκηνή, με τον Αντρέα Παπανδρέου να πανηγυρίζει για τον «ειρηνικό επαναστάτη της αλλαγής» (!) και την Μαρία Δαμανάκη (ήταν στον ΣΥΝ τότε) να κάνει λόγο για «πολύ σημαντική αλλαγή»...
*
Η πραγματικότητα, βέβαια, ως προς το τι έχει να περιμένει η ανθρωπότητα από τη νίκη των Δημοκρατικών στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στις ΗΠΑ, ή από μια ενδεχόμενη επικράτηση Δημοκρατικού υποψηφίου στις επόμενες προεδρικές εκλογές, είναι αμείλικτη.
Οσοι επιμένουν να εμφανίζουν την πολιτική των Δημοκρατικών «διαφορετική» από την πολιτική των Ρεπουμπλικάνων, αποκρύπτουν ότι:
***
Κάθε φορά, λοιπόν, που οι εγχώριοι προπαγανδιστές θα ανακαλύπτουν «διαφορές» μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, όχι μόνο στη διεθνή σκηνή, αλλά και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ας θυμόμαστε την παρακάτω ανάλυση.
*
«Εδώ το καθένα από τα δυο μεγάλα κόμματα, που διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία, διευθύνεται με τη σειρά του από ανθρώπους που κάνουν την πολιτική προσοδοφόρα υπόθεση, που κερδοσκοπούν πάνω στις έδρες της νομοθετικής συνέλευσης (...) και που όταν το κόμμα τους νικήσει ανταμείβονται με θέσεις (...) έχουμε δυο μεγάλες συμμορίες από πολιτικούς κερδοσκόπους, που παίρνουν διαδοχικά στα χέρια τους την κρατική εξουσία και την εκμεταλλεύονται με τα πιο διεφθαρμένα μέσα και για τους πιο διεφθαρμένους σκοπούς, ενώ το έθνος είναι ανίσχυρο μπροστά στους δυο μεγάλους αυτούς συνασπισμούς των πολιτικών που βρίσκονται δήθεν στην υπηρεσία του, μα που στην πραγματικότητα το εξουσιάζουν και το καταληστεύουν».
*
Η παραπάνω περιγραφή - περιγραφή του αμερικανικού δικομματισμού στην ουσία - έγινε πριν από σχεδόν 130 χρόνια! Πρόκειται για το απόσπασμα που αφορά το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, όπως το ακτινογραφούσε ο Ενγκελς, στον πρόλογό του στο έργο του Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία».