Η Ρούλα Αντωνοπούλου δείχνει τα κρεβάτια του στρατού, που «βόλεψαν» τα τρία παιδιά της επάνω, το ζευγάρι και το μωρό από κάτω. Ως πότε ζει μια οικογένεια έτσι; |
Ωστόσο, η συγκεκριμένη μέρα, παρά το γιορταστικό της χαρακτήρα, δεν ...κατορθώνει να σβήσει εντελώς απ' το μυαλό, απ' τις ψυχές αυτών των ανθρώπων τον φόβο και την αγωνία για το αύριο. Και τα ερωτήματά τους, δειλά ή αβίαστα, βγαίνουν και πέφτουν σαν κεραυνοί γύρω απ' το οικογενειακό χριστουγεννιάτικο τραπέζι: «Πόσα Χριστούγεννα λέτε να περάσουμε εδώ πέρα;», «Με ποιον τρόπο, με τι λεφτά θα φτιάξουμε τα σπίτια μας;», «Πώς θα μεγαλώσουν εδώ τα παιδιά μας, πόσο θα αντέξουμε να μένουμε έξι ή οχτώ άτομα μέσα σ' ένα προκάτ είκοσι τετραγωνικών μέτρων;».
Τα παιδιά τους, οι επισκευές των σπιτιών τους και ο φόβος πως οι οικισμοί των λυομένων δύσκολα θα ξεστηθούν μετά από δύο χρόνια - γιατί, όπως όλοι τονίζουν, «τίποτα μονιμότερον του προσωρινού» - είναι το τρίπτυχο, πάνω στο οποίο κινούνται όλες οι κουβέντες τους. Είναι τα τρία θέματα που συζητούν και ξανασυζητούν καθημερινά μεταξύ τους οι κάτοικοι του «Καποτά». Και τα Χριστούγεννα, ούτε αυτά, μπόρεσαν ν' αλλάξουν τη «θεματολογία» τους...
Τα παιδιά της «γειτονιάς» του «Καποτά» περιμένουν τον Αι _ Βασίλη. Μερικά απ' αυτά ξέρουν, όμως, πως φέτος στο φτωχικό λυόμενό τους δεν θα φτάσουν ούτε ...καραμέλες |
Ο Π. Μαυρίδης, κρεοπώλης σε σούπερ - μάρκετ και πατέρας πέντε ανήλικων παιδιών, μόλις πριν από ενάμιση χρόνο είχε αγοράσει με δάνειο απ' τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) το σπίτι του, στην οδό Αριστοτέλους 81. Ο σεισμός, ωστόσο, σχεδόν κατέστρεψε αυτό το όνειρο ζωής. «Κίτρινο» χαρακτηρισμένο πια το σπίτι, η δόση για το δάνειο να τρέχει, 27.000 δραχμές το μήνα για ένα σπίτι που χρειάζεται «ούτε και γω δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια για να ξαναγίνει κατοικήσιμο», και το μεροκάματο χαμηλό, να μη φτάνει για τίποτα. «Είναι ποτέ δυνατόν εγώ με πέντε παιδιά και ένα μισθό 200.000 δραχμών να μπορέσω να ξαναδώ δικό μου σπίτι; Πού θα βρεθούν τόσα λεφτά, που απαιτούνται για την επισκευή του; Και μάλιστα να 'ρχονται εδώ οι εκπρόσωποι του δημαρχείου ή του υπουργείου Εσωτερικών και να δίνουν από τώρα τα τελεσίγραφά τους: "Κοιτάξτε να δείτε τι θα κάνετε μέσα σε δύο χρόνια, γιατί μετά τα λυόμενα θα τα πάρουμε"», λέει ο βιοπαλαιστής πατέρας, που ήρθε απ' τη Ρωσία στην Ελλάδα πριν μια δεκαετία.
Η οικογένεια του Κώστα και της Ρούλας Αντωνοπούλου. Τρομερά τα προβλήματα, ακόμα πιο τρομερά τα αδιέξοδα... |
Τα πράγματα, ωστόσο, αν για τους νέους οικογενειάρχες είναι κάπως πιο ελπιδοφόρα - «νέοι είμαστε, θα την ξαναχτίσουμε τη ζωή μας κι ας μας εγκαταλείψουν όλοι» - για τους ηλικιωμένους είναι μάλλον ασήκωτα. Χαρακτηριστικό, ίσως, παράδειγμα το ζευγάρι του Δημήτρη και της Κυριακής Βαγιακάκου, οι οποίοι αναρωτιούνται: «Η σύνταξή μας είναι 110.000 δραχμές το μήνα. Και απ' αυτά τα λεφτά πρέπει να βοηθάμε και την παντρεμένη κόρη μας, που αντιμετωπίζει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Ούτε που το σκεφτόμαστε να ξαναφτιάξουμε το σπίτι μας. Με τι λεφτά; Πού θα βρεθούν; Δεν αντέχουμε να δανειστούμε, να δίνουμε κάθε μήνα δόσεις. Θα μείνουμε δύο χρόνια εδώ και μετά βλέπουμε. Ισως μέχρι τότε να 'χει γίνει κανένα καλό ή να 'χει γίνει και κανένα κακό ακόμα. Ζωή είναι αυτή, παιδί μου...». Ετσι ακριβώς τα 'πε ο μπάρμπα - Δημήτρης, που δεν μπορούσε να βρει χριστουγεννιάτικα ένα ...καλό χαμόγελο να φορέσει. Η γυναίκα του, στην είσοδο του «καινούριου σπιτιού» της, καθόταν κρατώντας τη σφουγγαρίστρα στο χέρι. «Θα 'ρθουν τα εγγόνια. Είμαστε, που είμαστε ο ένας πάνω στον άλλον, μην είμαστε κι ακατάστατοι», λέει σαν να θέλει να σβήσει, να ξεχάσει όλα όσα είπε προηγουμένως ο άνδρας της. Ο 72χρονος άνδρας, που πριν δύο χρόνια υποβλήθηκε και σε σοβαρή εγχείρηση καρδιάς...
Η οικογένεια του Π. Μαυρίδη. Αυτά τα Χριστούγεννα είναι για όλα τα μέλη της διαφορετικά, πολύ διαφορετικά... |