Η κατάσταση στην οποία αναφερόταν η παραπάνω φράση ήταν η εξής: Στο κέντρο της Αθήνας βρισκόταν σε εξέλιξη διαδήλωση των εποχιακών πυροσβεστών. Δηλαδή, εργαζομένων που για να συμβάλουν ουσιαστικά στην προστασία του πληθυσμού από φωτιές κ.τ.λ. πρέπει να έχουν σταθερή εργασία, με ανθρώπινα ωράρια, γενικά αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Λόγω της κινητοποίησης, όπως ήταν φυσικό, δε συνεχιζόταν η κίνηση των αυτοκινήτων σε ορισμένους δρόμους. Το ίδιο πρωινό, χτες, εντοπίστηκε το νέο «παγιδευμένο πακέτο» που εξουδετερώθηκε μετά από ελεγχόμενη έκρηξη. Λόγω της επιχείρησης των αρμόδιων αστυνομικών σωμάτων είχαν αποκλειστεί ορισμένοι δρόμοι.
Τα δύο αυτά «περιστατικά», τα παίρνουν λοιπόν τα αστικά ΜΜΕ και τα «τσουβαλιάζουν» ως «ανεξέλεγκτες καταστάσεις». Τρομοκράτες και αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι γίνονται ένα κι οι συνειρμοί ακροατών και θεατών «ανθίζουν» (όπως βολεύει το κεφάλαιο): Μήπως το να αντιδρά κανείς στις αποφάσεις της κυβέρνησης δε βοηθά την «πατρίδα»; Μήπως έτσι «αποσταθεροποιείται η οικονομία»; Μήπως - δηλαδή - πρέπει να κάτσουμε στ' αυγά μας, τέτοιες δύσκολες ώρες που περνά η οικονομία; Μήπως - στην τελική - όσοι αντιστέκονται στην αντιλαϊκή επίθεση είναι κίνδυνος;