Ο έλεγχος και οι συζητήσεις της κυβέρνησης με την τρόικα για την προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στις νέες, πιο αυστηρές απαιτήσεις δημοσιονομικής πειθαρχίας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, με βάση την πρόσφατη κατάληξη του Γιούρογκρουπ, συνεπάγονται νέα δυσβάσταχτα βάρη για το λαό. Τόσο το εγχώριο κεφάλαιο και η πολιτική εξουσία του όσο και οι διεθνείς ιμπεριαλιστές - σύμμαχοί του ποτέ δεν νοιάζονταν έστω και για τις πιο στοιχειώδεις εργατικές και λαϊκές ανάγκες, αλλά πάντοτε νοιάζονται για τη χειραγώγηση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων. Οι διαφορές μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου, εγχώριου ή ξένου, είναι συμπληρωματικές ως προς το στόχο εξασφάλισης του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους και χειραγώγησης της εργατικής συνείδησης. Το τμήμα του κεφαλαίου, εγχώριου και ξένου, που σήμερα υποστηρίζει την επιστροφή της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα συνδεδεμένο με το δολάριο, ή και με τη βρετανική λίρα, σε καμία περίπτωση δε νοιάζεται για την άρση των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων που περιλήφθηκαν στα μνημόνια των ελληνικών κυβερνήσεων με την ΕΕ και το ΔΝΤ ή εφαρμόστηκαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις υπό το πρόσχημα του μνημονίου, με το φόβητρο της απειλής μη εκταμίευσης των δόσεων. Αποσιωπούν από τον ελληνικό λαό ότι το νόμισμα της Αργεντινής δεν ήταν συνδεδεμένο με το ευρώ, αλλά με το δολάριο, ενώ στη συνέχεια η σχετική αποδέσμευσή του δε φρέναρε τη φτώχεια και την ανεργία. Οι εργατικές - λαϊκές διεκδικήσεις και αγώνες στην Ελλάδα δεν πρέπει να περιοριστούν στην ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης, αλλά να κατευθυνθούν στην πάλη που θα δημιουργήσει τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, για την κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.