Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μέρος της πολιτικής που εφαρμόζεται ραγδαία αμέσως μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, στοχεύουν στην ενίσχυση της δράσης του κεφαλαίου. Τώρα στην κρίση υπάρχουν αδιάθετα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια που αγοράζοντας «τζάμπα» κρατικές επιχειρήσεις και με δεδομένα τα τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα μπορούν εύκολα και γρήγορα να βγάλουν τεράστια κέρδη. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση πουλάει όσο όσο, για να μαζέψει χρήματα, να μπορέσει να πληρώνει δάνεια και τοκοχρεολύσια. Είναι δέσμευση του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης και επομένως η αντίσταση πρέπει να είναι και για το νερό (ΕΥΑΘ - ΕΥΔΑΠ ΚΛΠ) και για το σύνολο των αποκρατικοποιήσεων που περιλαμβάνουν ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, Κρατικά Λαχεία, ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, τις τρεις θυγατρικές της Αγροτικής Τράπεζας (ΣΕΚΑΠ, «Βιομηχανία Ζάχαρης», «Δωδώνη»), λιμάνια, αεροδρόμια, άλλες υποδομές... Επομένως πρέπει να αναπτυχθεί ένα κίνημα πολύ πιο ισχυρό από τους αγώνες που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια και πολύ πιο πολιτικά στοχοπροσηλωμένο κατά της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων - που θέλουν κυριολεκτικά να γδάρουν τους λαούς -, κατά της κυβέρνησης και της εξουσίας των μονοπωλίων.