Σχόλιο της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με αφορμή το γεγονός ότι δεν τέθηκε σε ψηφοφορία η Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ για κατάργηση των μνημονίων
Από παλιότερη συγκέντρωση του ΚΚΕ ενάντια στα μνημόνια και στη στρατηγική που τα επιβάλλει |
Πρόκειται για κατά το δοκούν ερμηνεία από την εκάστοτε κυβέρνηση του σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3), που ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί Πρόταση Νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία Πρόταση Νόμου που δε συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος. Κατά συνέπεια, η Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ θα πάει στην Ολομέλεια μόνο για συζήτηση.
Στο σχόλιό της, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε:
«Δε φέραμε την Πρόταση Νόμου κατάργησης του μνημονίου, των εφαρμοστικών νόμων και των δανειακών συμβάσεων για λόγους προπαγάνδας, αλλά ήταν στοιχειώδης υποχρέωσή μας και θεωρούμε ότι ο λαός πρέπει να παλέψει για την ουσιαστική κατάργησή τους και τη μετεξέλιξη της πάλης αυτής σε πάλη κατά της ΕΕ και για διέξοδο υπέρ του λαού από την κρίση.
Ομως το γεγονός ότι δεν τέθηκε καν σε ψηφοφορία, όπως και δεν θα τεθεί σε ψηφοφορία στη Βουλή με ερμηνεία του Συντάγματος ότι δεν πρέπει να παίρνονται από τη Βουλή αποφάσεις που ανεβάζουν το δημοσιονομικό κόστος, με αφορμή λοιπόν αυτό και επί της ουσίας, βγαίνει το εξής συμπέρασμα: Οτι αυτό το κοινοβούλιο, που εμείς το λέμε αστικό κοινοβούλιο, έχει θωρακιστεί με πάρα πολλούς τρόπους, συνταγματικά και με νόμους, ούτως ώστε οι αποφάσεις που παίρνονται να μη δημιουργούν ρωγμές στα τείχη και στα βάθρα του συστήματος.
Αυτό δε σημαίνει ότι εμείς δε θα παλεύουμε και δε ζητάμε ισχυρή δύναμη και μέσα στο Κοινοβούλιο. Αλλά ας τα βλέπουν αυτά τα κόμματα εκείνα τα οποία το πολύ που βλέπουν για το λαό είναι να οργανώνει μια διαδήλωση, ένα κίνημα για να αλλάζει το κυβερνητικό προσωπικό και όχι για να ανατρέψει το ίδιο το σύστημα.
Αργά ή γρήγορα, το αστικό κοινοβούλιο θα αποδειχθεί για το λαό ότι δεν είναι ο ναός της δημοκρατίας, αλλά είναι κυριολεκτικά μια φυλακή και ο λαός πρέπει ανατρέποντας την εξουσία των μονοπωλίων, να δημιουργήσει γνήσιους λαϊκούς θεσμούς, με βουλευτές και αντιπροσώπους οι οποίοι εκφράζουν τη λαϊκή εξουσία και δεν είναι υπηρέτες, είτε από τη θέση της διακυβέρνησης είτε της αντιπολίτευσης, του σάπιου κοινωνικού συστήματος που ζούμε».