Τι καιροί... Τα μοντέλα τρώνε χαρτομάντιλα για να γεμίσουν το στομάχι. Το αποκάλυψε μια κυρία του περιοδικού μόδας «Vogue».
Μία άλλη κυρία στην «Καθημερινή» έκλαιγε χτες για τα μέλη και στελέχη που προσκολλημένα για χρόνια στο ΚΚΕ έχασαν μισθούς και προσδοκίες «χωρίς ποτέ να έχουν ζήσει τα ανταλλάγματα μιας πιο ξέγνοιαστης ζωής».
Και ένας κύριος καθηγητής στην «Εφημερίδα» αποφάνθηκε ότι το ΚΚΕ βιώνει κρίση γιατί ζει το τέλος του πέντε κόμματα δυο πολιτικές.
Ας τους αφήσουμε στη θλίψη τους. Η, όπως λέμε στα χωριά μας, «Κυριακή κοντή γιορτή»...
Ασε που 'χουμε και μερικές σημαντικές δουλειές άμεσα μπροστά: Οπως το να γίνει πράξη η απόφαση για απεργία την Πρωτομαγιά. Την οποία η κυβέρνηση έσπευσε να ξορκίσει μεταφέροντάς την ως αργία την Τρίτη του Πάσχα. Η απεργία όμως θα γίνει κανονικά στη μέρα της, δηλαδή τη Μ. Τετάρτη. Κι αυτό σημαίνει τρεχάτε ποδαράκια σ' έναν προς έναν τους χώρους όπου πρέπει να δοθεί κυριολεκτικά μάχη για να εξασφαλιστεί η συμμετοχή καθενός. Γιατί η απεργία δεν είναι αργία, θέλει δουλειά πολλή για να έχει επιτυχία.
Το λένε και «μνήμη της πέτρας»: Μόλις έγινε γνωστός ο θάνατος της Θάτσερ ένας γαλατάς άφησε ένα μπουκάλι γάλα έξω από το σπίτι της. Στη μνήμη της απόφασής της να κόψει τη χορήγηση γάλατος στα παιδιά. Σωστός ο γαλατάς.
Οπως σωστοί και οι φίλαθλοι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ...
Κάτι «δικοί μας» - εννοούμε στον ελληνικό αστικό Τύπο - με αφορμή το θάνατο της Θάτσερ νόμισαν ότι βρήκανε ευκαιρία να ξελασπώσουν τη σοσιαλδημοκρατία. Ξεχνώντας ότι παρά τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις που βρίσκουν έκφραση και στην πολιτική (π.χ., αντίθεση Ντελόρ - Θάτσερ) όλοι μαζί βάλανε το χεράκι τους για το τσάκισμα της εργατικής τάξης σ' ολόκληρη την Ευρώπη. Το κατασκεύασμα «Ε.Ε.» είναι όλο δικό τους.
Μ' αφορμή τη ματαίωση της συγχώνευσης Εθνικής - Γιούρομπανκ πολύ κλάμα πέφτει γενικά για τους καταθέτες. Μια λεπτομέρεια πέρασε στα ψιλά: Τα ασφαλιστικά ταμεία θα χάσουν και πάλι καθώς σημαντικά ποσά τους τα έχουν με τη μορφή μετοχών στις τράπεζες, ειδικά στην Εθνική.
Οποιος άκουγε προχτές τα δελτία πίστευε ότι οι εργαζόμενοι στη Γιούρομπανκ τρελάθηκαν κι άρχισαν να προσφέρουν τους μισθούς τους για να γίνουν μέτοχοι στην τράπεζα. Οι αναλυτές δεν έκρυβαν το θαυμασμό τους για την πράξη.
Ποια πράξη; Χτες έγινε γνωστό ότι η μόνη πράξη είναι ένα ηλεκτρονικό μήνυμα της διοίκησης της τράπεζας που ζητά από τους εργαζόμενους να βάλουν δύο μισθούς για να μετάσχουν στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Αυτό μεταφράστηκε σε «πράξη» από τη μεριά των εργαζομένων και μάλιστα του δόθηκε και ο γνωστός από παλιά προσδιορισμός: «Λαϊκός καπιταλισμός».
Ορισμένοι καρβέλια ονειρεύονται. Πατάνε, βέβαια, στην πραγματικότητα των συνδικάτων αυτού του χώρου που πριν ζητήσει το αφεντικό οι συνδικαλιστές σπεύδουν να δηλώσουν πρόθυμοι.
Η ανασύνταξη του κινήματος στους χώρους δουλειάς αναδεικνύεται και πάλι σε καθήκον πρώτης γραμμής για όποια άλλη εξέλιξη.
Στη μεγάλη σκακιέρα - προς το παρόν επί χάρτου - οι αναλυτές καταγράφουν ανακατατάξεις που δεν ξέρεις αν εκφράζουν ευχές ή αν αξίζουν πράγματι προσοχής: Η Ρωσία είναι αρκετά αδύναμη, στην Κίνα παρατηρείται μια στροφή στην προσοχή της πολιτικής εξουσίας προς το εσωτερικό της χώρας για να προλάβει δυσάρεστες εξελίξεις καθώς τμήματα της εργατικής τάξης δείχνουν σημάδια διεκδίκησης μέρους του πλούτου που παράγουν, οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία, προέβλεψε πριν από λίγες μέρες ένα αμερικάνικο ίδρυμα, το Στάτφορντ. Και στην ΕΕ, συνεχίζει μια άλλη ανάλυση, η στροφή της Γερμανίας ανατολικά προαναγγέλλει αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Κοινώς: Το κουβάρι ξετυλίγεται και πάλι. Η, όπως σημείωσε ο «Ρ» στο κύριο άρθρο του, «οι ανασχεδιασμοί ήδη ξεκίνησαν, θα είναι αλλεπάλληλοι, θα εξελίσσονται με φόντο τις εκάστοτε ανάγκες και τους οξυμένους πολεμικού χαρακτήρα ανταγωνισμούς». Διά ταύτα: Εγρήγορση...