Κρατικά ναυπηγεία χωρών της Δ. Ευρώπης εποφθαλμιούν το μεγαλύτερο ναυπηγείο της χώρας, επειδή η κυβέρνηση το πουλά με το επιχείρημα ότι το κράτος δεν πρέπει να ασχολείται με επιχειρήσεις
Η χτεσινή «αποκάλυψη» του Αλ. Καλαφάτη ότι τα περιουσιακά στοιχεία του ναυπηγείου (αποτίμηση) και οι μέχρι τώρα κρατικές αναθέσεις δε θα αποτελέσουν στοιχείο καθορισμού του τιμήματος, για την ιδιωτικοποίηση του Σκαραμαγκά, καταδεικνύει ότι η «πώληση» των ναυπηγείων θα εξελιχθεί ίσως στο πιο καραμπινάτο σκάνδαλο στην ιστορία ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Πρόθεση της κυβέρνησης είναι να παραδώσει το ναυπηγείο σε όποιον από τους έξι ιδιώτες καταβάλλει το μεγαλύτερο τίμημα.
Ομως, όσο... μεγάλο και να είναι το τίμημα που θα καταβάλει το επόμενο αφεντικό για την εξαγορά του Σκαραμαγκά, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ισούται με τα:
Πέρα από τα παραπάνω ποσά, τα οποία θα κληθεί να πληρώσει το δημόσιο σε «ζεστό χρήμα», δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι:
Ολα αυτά και πολλά άλλα δίνει η κυβέρνηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο, για να απεμπλακεί από τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Ενα ναυπηγείο, που με τις υπάρχουσες συμφωνίες, προβλέπεται, σύμφωνα με παράγοντες της κυβέρνησης, να έχει «αέναη και σίγουρη λειτουργία». Σύμφωνα με τον υφυπουργό Ανάπτυξης Αλ. Καλαφάτη, έχει κατατεθεί στη Βουλή νομοσχέδιο που ρυθμίζει όλες τις θεωρούμενες εκκρεμότητες για το ξεπούλημα του τελευταίου δημόσιου ναυπηγείου της χώρας. Να, γιατί τώρα χρειάζεται ο αγώνας για την παραμονή του ναυπηγείου υπό δημόσιο έλεγχο, στο πλαίσιο ενός ενιαίου φορέα ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας. Και πέρα από το οτιδήποτε επιχειρείται να εμφανιστεί, αυτό το 40% των εργαζομένων στα ναυπηγεία, που την περασμένη εβδομάδα καταψήφισε τη «δράση» της πρασινογάλαζης πλειοψηφίας του σωματείου, αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι εργαζόμενοι αντιτίθενται στο ξεπούλημα του Σκαραμαγκά.