Με μοιρασμένους ρόλους, φτιάχνουν κλίμα για τη νέα εκτεταμένη επίθεση στους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων
Από παλιότερες κινητοποιήσεις για τις Συλλογικές Συμβάσεις |
Πέρα απ' όλα τα άλλα, στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης φαίνεται ότι επανέρχεται το θέμα της κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού (δώρο Χριστουγέννων - Πάσχα και επίδομα άδειας) στον ιδιωτικό τομέα, όπως έχει ήδη γίνει στο Δημόσιο. Μάλιστα, όπως γράφεται σε δημοσιεύματα, μια από τις προτάσεις που συζητιούνται είναι να καταργηθούν ο 13ος και ο 14ος μισθούς μόνο για τους νεοπροσλαμβανόμενους, ενώ για τους παλιούς εργαζόμενους μελετάται η διάχυσή τους στους δώδεκα άλλους μισθούς.
Αν προκριθεί μια τέτοια ρύθμιση, είναι βέβαιο ότι θα πυροδοτήσει μπαράζ απολύσεων «παλιών» εργαζομένων και αντικατάστασή τους με «νέους», που θα είναι κατά πολύ φτηνότεροι για την εργοδοσία.
Στο συγκεκριμένο θέμα είχε αναφερθεί στα τέλη Μάη και ο πρόεδρος του ΣΕΒ, ανοίγοντας τη συζήτηση. Οπως είχε πει, «επιχειρήσεις και εργαζόμενοι θα μπορούσαν να συζητούν και να αποφασίζουν για το πώς θα μοιράζεται το μισθολογικό κόστος, δηλαδή αν θα είναι σε 12, 13, 14 ή 15 "κομμάτια", χωρίς αυτό να μειώνεται». Είναι φανερό, όμως, ότι αν καταργηθούν θεσμικά ο 13ος και ο 14ος μισθός, ανοίγει ο δρόμος να τους καταργήσουν και στην πράξη οι επιχειρήσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η όλη συζήτηση, με πρωταγωνιστές την εργοδοσία, την κυβέρνηση και το κουαρτέτο, προδίδει την προετοιμασία μιας νέας εκτεταμένης επίθεσης στους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων, με δεδομένο μάλιστα ότι στο τρίτο μνημόνιο υπάρχει η σχετική πρόβλεψη.
Οπως σημειώνεται στο μνημόνιο, «μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επανεξέτασης, οι αρχές θα ευθυγραμμίσουν τα πλαίσια για τις ομαδικές απολύσεις, τη συλλογική δράση και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με τις βέλτιστες πρακτικές στην EE (...) Οι αλλαγές στις πολιτικές για την αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής, ασύμβατα με τους στόχους της προώθησης μιας βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης».
Απ' αυτή τη σκοπιά, ελάχιστη σημασία έχουν οι προπαγανδιστικές δηλώσεις και διαψεύσεις που κάνει η κυβέρνηση για όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τα Εργασιακά.
Ετσι, προκαλώντας ωμά τους εργαζόμενους και το λαό, ο Αλ. Τσίπρας είπε σε συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ότι «θα υπερασπιστούμε τα Εργασιακά όπως κάναμε με την πρώτη κατοικία και τις συντάξεις» (!), ενώ και ο πρώην υπουργός Εργασίας και νυν Περιβάλλοντος, Π. Σκουρλέτης, επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος και δήλωσε με θράσος ότι «το θέμα των εργασιακών σχέσεων είναι κορυφαίο ζήτημα για την κυβέρνησή μας, είναι κάτι παραπάνω από κόκκινη γραμμή».
Θυμίζουμε ότι πρόκειται για τον υπουργό της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ο οποίος παρουσίασε κάμποσες φορές το νόμο για την αποκατάσταση του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ και του θεσμικού πλαισίου για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, χωρίς βέβαια ποτέ να τον φέρει για ψήφιση στη Βουλή.
Σε διαψεύσεις για το ενδεχόμενο κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού προχώρησαν χτες τόσο ο υπουργός Εργασίας όσο και ο γγ του ίδιου υπουργείου. Ο Γ. Κατρούγκαλος έκανε λόγο για «κατασκευασμένες ειδήσεις, που προσπαθούν να παρατείνουν την αβεβαιότητα», ενώ ο Ανδ. Νεφελούδης πρόσθεσε ότι δεν τίθεται ούτε θέμα ομαδικών απολύσεων και ότι «πολλά από αυτά που ζητούν οι δανειστές, βρίσκουν σύμφωνους τους εργοδοτικούς φορείς».
Το σενάριο της διάχυσης του 13ου και 14ου μισθού στους άλλους δώδεκα που παίρνουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, φαίνεται ότι βρίσκει σύμφωνη και τη ΝΔ, καθώς έτσι ανοίγει ο δρόμος για να καταργηθούν με μεγαλύτερη ευκολία τα δώρα και το επίδομα της άδειας, μειώνοντας για παράδειγμα τον ονομαστικό μισθό. Μιλώντας χτες σε ραδιοφωνικό σταθμό (ΣΚΑΪ), ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, ανέφερε μεν ότι «ότι αυτή τη στιγμή ήδη οι μισθοί μας είναι αρκετά έως πολύ χαμηλοί και το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν έχει να κάνει πια με το μισθολογικό κόστος...», αλλά στη συνέχεια ανέφερε:
«Το ετήσιο εισόδημα έχει σημασία για μένα και όχι ο τρόπος που κατανέμεται, οι 14 μισθοί είναι βέβαια εναρμονισμένοι με τον τρόπο που το κάθε νοικοκυριό κάνει το δικό του προγραμματισμό, είναι μια πραγματικότητα, αλλά επί της ουσίας αυτό το οποίο είναι σημαντικό είναι να μην κοπεί το ετήσιο εισόδημα των εργαζομένων».
Εκεί πάντως που υπήρξε λάβρος, ήταν το ζήτημα της αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου, για τον οποίο παραδέχτηκε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν έτοιμη να νομοθετήσει, αλλά «λόγω εσωτερικών κυβερνητικών διαφορών δεν προχωρήσαμε». Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΝΔ, «πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις στο συνδικαλιστικό νόμο του 1982, που πρέπει βεβαίως να αλλάξει».
Η προετοιμασία της επίθεσης στα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων επαληθεύεται και απ' όσα είπε χτες ο υπουργός Εργασίας σε ραδιοφωνική συνέντευξη («Στο Κόκκινο»), όπου ξαφνικά τον έπιασε ο πόνος για την «ανεξαρτησία» και τη «δυναμικότητα» τάχα των συνδικάτων, χαρακτηρίζοντας «κομβικό το θέμα της χρηματοδότησης των συνδικάτων από το κράτος με εκατοντάδες εκατομμύρια, είτε μέσω των εισφορών της Εργατικής Εστίας ή των προγραμμάτων στα οποία συμμετέχουν...».
Ο ίδιος υποστήριξε πως «όταν ο υπουργός έχει τη δυνατότητα να ανοίγει ή να κλείνει την κάνουλα των χρημάτων προς τους συνδικαλιστές, εκ των πραγμάτων υπάρχει θέμα εξάρτησης (...) στην Ευρώπη τα συνδικάτα είναι αυτοχρηματοδοτούμενα, με το δικό τους απεργιακό ταμείο (...) αυτός είναι παράγοντας δυναμικότητας (...) όταν τα συνδικάτα είναι κρατικοδίαιτα δεν είναι το ίδιο δυνατά».
Ο Γ. Κατρούγκαλος λέει ψέματα ότι το κράτος χρηματοδοτεί τα συνδικάτα, αφού οι εισφορές μέσω της Εργατικής Εστίας προέρχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Μάλιστα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λέει ο υπουργός Εργασίας, αφού το αστικό κράτος είναι αυτό που «βάζει στο χέρι» τις εισφορές και μέρος τους τις κατευθύνει μέσω του εκάστοτε υπουργού Εργασίας προς τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, ανάλογα με την πολιτική που θέλει να προωθήσει.
Οσο για τα «προγράμματα» που επικαλείται, είναι οι ίδιες οι αστικές κυβερνήσεις που μέσω αυτών επιδιώκουν διαχρονικά να στηρίζουν τους εκπροσώπους του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, να προωθούν τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού» και να διαχέουν στην εργατική τάξη το δηλητήριο των αξιών του κεφαλαίου και της ΕΕ.