Η Κ. Ιωαννίδου |
μόνο αργαστήρια και αργαλειά
μα βασιλεύει η ομορφιά
στους Ποδαράδες, στην Κοκκινιά...»
Οι παραπάνω στίχοι του Απ. Καλδάρα, με αναφορά στα κλωστοϋφαντουργεία της Ν. Ιωνίας και της Κοκκινιάς, τραγουδισμένοι από τον Γρ. Μπιθικώτση ακούγονταν πριν ξεκινήσει στη Ν. Ιωνία η εκδήλωση των ΚΟ Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος της ΤΟ Βιομηχανίας Αττικής.
Η εκδήλωση, που διοργανώθηκε το Σάββατο 17/9, είχε θέμα τη συμβολή του ΚΚΕ στη συνδικαλιστική οργάνωση των κλωστοϋφαντουργών και στον ταξικό προσανατολισμό της πάλης τους και, φυσικά, δεν έγινε τυχαία στη Ν. Ιωνία, την πόλη που παλιότερα αποτέλεσε το επίκεντρο της ταπητουργίας στην Ελλάδα.
Στους Ποδαράδες - όπως ήταν γνωστή η σημερινή Ν. Ιωνία - από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, με την εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων έφτασαν να εργάζονται πάνω από 10.000 εργάτες στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας. Μάλιστα, το σωματείο της Ν. Ιωνίας, που ήταν σε ταξικά χέρια, αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία - το 1978 - του σημερινού Κλαδικού Συνδικάτου Αττικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα 40 οικόπεδα που δόθηκαν σχεδόν τζάμπα σε βιομηχάνους από το ελληνικό κράτος μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τα 25 βρίσκονταν στην περιοχή της σημερινής Ν. Ιωνίας. Ετσι, με τις πλάτες του αστικού κράτους και πάνω στα μεροκάματα εξαθλίωσης των εργατών χτίστηκε η ραγδαία ανάπτυξη και οι μεγάλες ιδιωτικές περιουσίες των επιχειρηματιών του κλάδου.
Στο παλιό ταπητουργείο της Ν. Ιωνίας πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση |
Την εκδήλωση παρακολούθησε επίσης αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Δημήτρη Γόντικα, μέλος του ΠΓ της ΚΕ.
Η εκδήλωση άνοιξε με χαιρετισμό από την Καλομοίρα Ιωαννίδου, μέλος του Κόμματος, που εργαζόταν για 22 χρόνια στο τελευταίο μεγάλο εργοστάσιο του κλάδου, στη «FINTEXPORT», το οποίο έκλεισε το 2013. Μετέφερε την πείρα των εργατών και των εργατριών, που έδωσαν έναν 7μηνο πολύμορφο αγώνα. Πείρα που, όπως είπε, μπορεί να τροφοδοτήσει με συμπεράσματα για το τι φταίει που κλείνουν τα εργοστάσια, που δεν είναι άλλο από το κυνήγι του κέρδους από τους βιομήχανους καπιταλιστές.
Αναφερόμενη στην πάλη των εργατών, η Κ. Ιωαννίδου είπε χαρακτηριστικά: «Το αποτέλεσμα ενός αγώνα δεν μετριέται με το πόσα παίρνει ή δεν παίρνει κανείς στο χέρι. Υπάρχουν αγώνες που προσφέρουν πολλά περισσότερα, όπως το να δεις και να καταλάβεις τη δύναμη και την αξία της οργανωμένης πάλης κι εμείς αυτό δεν θα το είχαμε μάθει αν δεν είχαμε νικήσει το φόβο και αν δεν είχαμε μπει ενωμένοι και αποφασισμένοι...».
Ο Γ. Μερεντίτης |
Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία του Γ. Μερεντίτη:
«Η κλωστοϋφαντουργία επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο ότι βασικό χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής παραγωγής είναι η αναρχία στην παραγωγή, ο νόμος της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης, ότι στον καπιταλισμό κριτήριο είναι το κέρδος και όχι οι ανάγκες των εργαζομένων.
Οσο οι βιομήχανοι μπορούσαν και έβγαζαν κέρδη, ήταν ανταγωνιστικοί με την κλωστοϋφαντουργία άλλων χωρών, κρατούσαν τα εργοστάσια και τα επέκτειναν, πατώντας πάνω στην εκμετάλλευση χιλιάδων εργατών και εκμεταλλευόμενοι ολόκληρη την εργατική οικογένεια.
Μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, τώρα EE, την οποία επιδίωξαν και οι βιομήχανοι στην κλωστοϋφαντουργία, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με άλλες πιο ισχυρές και κερδοφόρες επιχειρήσεις κλωστοϋφαντουργίας άλλων χωρών και ενός γενικότερου καταμερισμού, σιγά - σιγά ο κλάδος συρρικνώθηκε και διαλύθηκε. Χιλιάδες εργάτες έμειναν άνεργοι, δεκάδες εργοστάσια φτιαγμένα με τον ιδρώτα και το αίμα τους έμειναν κουφάρια, ενώ οι καπιταλιστές με τον κλεμμένο ιδρώτα των εργατών επένδυσαν σε άλλους κλάδους, που τους έφερναν κέρδη και άλλοι άνοιξαν κλωστοϋφαντουργίες σε γειτονικές χώρες που βρήκαν πιο φτηνή εργατική δύναμη.
Αυτή η εξέλιξη μας βοηθάει να βγάλουμε ουσιαστικά και χρήσιμα συμπεράσματα για τη δράση μας σήμερα, για το πώς μια χώρα που έχει όλες τις υλικές και τεχνικές προϋποθέσεις για να αναπτυχθεί συνολικά η βιομηχανία και επομένως και η κλωστοϋφαντουργία, να καλύψει σε μεγάλο βαθμό τις λαϊκές ανάγκες και να κάνει και εξαγωγές, δεν μπορεί να το κάνει γιατί τα εργοστάσια, τα βασικά μέσα παραγωγής, την οικονομική και πολιτική εξουσία την έχει η αστική τάξη, η οποία ενδιαφέρεται για τα κέρδη της και όχι για τις ανάγκες των εργαζομένων.
Μας θυμίζει ακόμα, γιατί, μέσα από τους καθημερινούς αγώνες για την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων και τη διεκδίκηση λύσεων στις σύγχρονες ανάγκες, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το κύριο και βασικό, ότι θα πρέπει να αναδεικνύεται η ανάγκη αντικατάστασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής από το σοσιαλιστικό, να συγκεντρώνονται συνεχώς δυνάμεις για την ανατροπή της εξουσίας της αστικής τάξης από την εργατική εξουσία, ότι ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος όσο ποτέ.
Η αγωνιστική πορεία των κλωστοϋφαντουργών, όπως και του κάθε κλάδου, ιδιαίτερα των κλάδων της βιομηχανίας, έχει άμεση σχέση με την επαναστατική πορεία του ΚΚΕ.
Οπως και με την υπόλοιπη εργατική τάξη, έτσι και με τους κλωστοϋφαντουργούς, το ΚΚΕ από τη μέρα που ιδρύθηκε ανέπτυξε ισχυρούς αγωνιστικούς δεσμούς, δεσμούς αίματος. Πολλοί από τους πρωτοπόρους αγωνιστές του κλάδου, που πρωτοστάτησαν στην οργάνωση του προλεταριάτου των κλωστοϋφαντουργών, στη σύγκρουση με την αδίστακτη εργοδοσία, το κράτος και τους μηχανισμούς της, που διώχτηκαν, εξορίστηκαν, εκτελέστηκαν, ήταν μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ. Το ίδιο το ΚΚΕ έχοντας μέλη και οπαδούς στα εργοστάσια των κλωστοϋφαντουργών αποκτούσε γερές ρίζες και μεγαλύτερη δύναμη στην πάλη για την υλοποίηση των γενικότερων στόχων του, για τη συνολική ανατροπή της εξουσίας του κάθε Ρετσίνα, Κατσάμπα, Κιρκίνη, Λαναρά και άλλων.
Μέσα από τη δράση του ΚΚΕ στους κλωστοϋφαντουργούς, σε όλες τις περιόδους, αναδεικνύεται η ανιδιοτέλεια, η αντοχή και η επιμονή των κομμουνιστών, χαρακτηριστικά που στους σημερινούς καιρούς έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Σήμερα, σε συνθήκες υποχώρησης, αντεπανάστασης, απαιτείται μεγάλη αντοχή, σταθερότητα και επιμονή στις πιέσεις, στη δυσκολία να υπάρχουν άμεσα αποτελέσματα, μεγαλύτερη πίστη και εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη, στην πάλη του εργατικού κινήματος με την καθοδήγηση της πρωτοπορίας του, του ΚΚΕ. Ο,τι έχει γίνει μέχρι τώρα, ό,τι θετικό για τους εργάτες έχει αποφασιστεί από το αστικό Κοινοβούλιο ή νομοθετηθεί από την αστική Δικαιοσύνη, το δικαίωμα στην οργάνωση, στη συγκρότηση συνδικάτων, στην απεργία, το οκτάωρο, οι συμβάσεις, οι άδειες, τα επιδόματα, οι συντάξεις, οφείλονται σε αυτό. Προτού γίνουν νόμοι τα είχε κατακτήσει και επιβάλλει στη ζωή η εργατική τάξη με την πάλη της, άσχετα αν μετά η αστική τάξη με τους μηχανισμούς της τα παρουσιάζει ως δική της παραχώρηση.
Δουλεύουμε για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και για την ιδεολογική και οργανωτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ, γιατί ισχυρό ΚΚΕ σημαίνει ισχυρό εργατικό κίνημα. Αυτό ο αντίπαλος το γνωρίζει καλά. Γι' αυτό μελετώντας κανείς την Ιστορία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος των κλωστοϋφαντουργών, θα δει συνεχείς αναφορές από εργοδοσία, κράτος και εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό, για "αποκομμουνιστικοποίηση" των συνδικάτων, για διώξιμο των κομμουνιστών κ.ά. Μέσα από το καταστατικό της εργοδοτικής Ομοσπονδίας Κλωστοϋφαντουργών (άρθρο 9), προβλεπόταν ότι διαγράφονται δι' αποκλεισμού "όσα μέλη αποδειχθούν ένοχα αντεθνικής και κομμουνιστικής δράσης". Θυμίζουμε ότι τότε βρισκόμαστε σε φάση αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Ο δρόμος της ανατροπής που εμείς προτείνουμε ξεκινάει από το χθες, κουβαλώντας τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος στη χώρα μας, συνεχίζεται σήμερα, εμπλουτισμένος με συμπεράσματα και διδάγματα από νίκες και ήττες του παρελθόντος και προετοιμάζει το σοσιαλιστικό αύριο. Είναι μια αδιάκοπη πορεία, με ανηφόρες και κατηφόρες, με χαρές και πίκρες, που συνεχώς επιβεβαιώνεται και ισχυροποιείται από την πείρα και τα διδάγματα. Αυτός είναι ο μόνος και δοκιμασμένος δρόμος, που έφερε τους μπολσεβίκους στην εξουσία, που έφερε τις όποιες κατακτήσεις του παρελθόντος, που ανάγκασε την αστική τάξη να κάνει παραχωρήσεις. Αυτός είναι που σήμερα μπορεί να ανακόψει την αντεργατική λαίλαπα, να βελτιώσει και να δώσει νόημα και προοπτική στη ζωή του εργάτη».