Ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε στο Παρίσι με Γάλλους συνδικαλιστές και απεργούς
Κατά τη διάρκεια της αποστολής στο Παρίσι, την περασμένη βδομάδα, ο «Ριζοσπάστης» είχε την ευκαιρία να συζητήσει με συνδικαλιστές, μέλη της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου του Ιβρί-Σιρ-Σεν, ενώ επισκέφτηκε στην ίδια περιοχή και ένα εργοστάσιο καύσης απορριμμάτων της «Σουέζ», το οποίο βρισκόταν την Παρασκευή 24 Μάρτη στη 19η μέρα συνεχόμενης απεργίας, όπου συζήτησε με τους απεργούς.
Στο μεγαλύτερο εργοστάσιο καύσης απορριμμάτων, στο Ιβρί του Παρισιού, οι δύο καμινάδες παρέμεναν σβηστές το πρωί της Παρασκευής για δέκατη ένατη συνεχόμενη μέρα. Οι περίπου 85 απεργοί βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο, πίσω από την κλειδωμένη πύλη στην οποία είχαν τοποθετήσει τα πανό του συνδικάτου τους. Οπως και σε κάθε δρόμο της γαλλικής πρωτεύουσας, υπήρχαν δεξιά και αριστερά στοίβες με σακούλες σκουπιδιών, που παραμένουν εκεί λόγω της απεργίας στα απορριμματοφόρα.
Η αποστολή του «Ριζοσπάστη» βρέθηκε εκεί κατά τις 12 το μεσημέρι, λίγο πριν ξεκινήσει επίσημα η επιστράτευση των απεργών. Οπως μας ενημέρωσε εκ μέρους της διοίκησης του Συνδικάτου ο Stephane Martin, οι εργάτες είχαν ήδη λάβει από την προηγούμενη μέρα τα χαρτιά της επιστράτευσης, η οποία είχε ώρα έναρξης στις 2 το μεσημέρι και θα διαρκούσε μέχρι την Κυριακή. Παρ' όλα αυτά, οι εργάτες είχαν ήδη αποφασίσει τη συμμετοχή τους στην επόμενη πανεθνική απεργία, που πραγματοποιείται σήμερα, Τρίτη 28 Μάρτη, διεκδικώντας την απόσυρση της αντεργατικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης, αλλά και αυξήσεις στους μισθούς και μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στη δουλειά τους.
(...) Ο αγώνας που δίνουμε σήμερα, είναι αποτέλεσμα όλων όσα συμβαίνουν στην ΕΕ τα τελευταία χρόνια. Της πολιτικής της ΕΕ που στηρίζει το κεφάλαιο, και αυτή η πολιτική προωθείται ανεξάρτητα από το τι κυβερνήσεις υπάρχουν σε κάθε χώρα.
Ξέρουμε ότι είναι μια πάλη ταξική. Είναι σε κάθε χώρα ένας αγώνας της εργατικής τάξης ενάντια στην αστική της τάξη. Αυτό συμβαίνει πιο έντονα από τις αρχές της δεκαετίας του '90, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά, σε όλη την Ευρώπη και δεν μας επιτρέπει εμάς τους εργάτες να καρπωνόμαστε τους κόπους της δουλειάς μας».
Αναφερόμενος στην αντιασφαλιστική επίθεση της κυβέρνησης Μακρόν, ο Stephane είπε ότι οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να παλέψουν μέχρι τη νίκη, για την απόσυρσή της. «Εμείς εδώ, τώρα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια "κοινοβουλευτική μοναρχία"», είπε χαριτολογώντας, και πρόσθεσε: «Και τη μοναρχία ο γαλλικός λαός ξέρει να την αντιμετωπίζει με τους αγώνες...».
Η Caroline επισήμανε ότι τα τελευταία χρόνια, αν και η συνδικαλιστική δράση γίνεται όλο και πιο δύσκολη στους χώρους δουλειάς, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αναγνωρίζουν και απευθύνονται στα συνδικάτα που δεν ακολουθούν τη γραμμή του ταξικού συμβιβασμού.
Οσον αφορά τη μεγαλειώδη απεργία της 23ης Μάρτη, ο Marc σημείωσε ότι η τεράστια συμμετοχή απεργών «δεν μας προκάλεσε έκπληξη, δεδομένων του πολιτικού κλίματος, της καταστολής της κυβέρνησης Μακρόν ενάντια στα συνδικάτα, της στάσης της που ρίχνει λάδι στη φωτιά».
Ακόμα, αναφέρθηκε ότι η συμμετοχή ήταν καθολική σε μια σειρά από τομείς. Εργαζόμενοι στην Ενέργεια, στη συλλογή και επεξεργασία απορριμμάτων, σιδηροδρομικοί και πλέον εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι απέργησαν καθολικά και θα συνεχίσουν δυναμικά, πράγμα που, όπως σημείωσε η Caroline, μεγαλώνει τις ευθύνες για τα συνδικάτα, για τη συνέχιση και τη μαζικοποίηση του αγώνα.
Οπως μας είπαν στο Εργατικό Κέντρο του Ιβρί, ο λαός της Γαλλίας βρίσκεται απέναντι στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση του Μακρόν, πράγμα που αποτυπώνεται και σε δημοσκοπήσεις που καταγράφουν ποσοστά απόρριψης 70% έως και 80%. «Η εργασία γίνεται όλο και πιο δύσκολη, σωματικά και ψυχικά, λόγω της εντατικοποίησης», είπε η Caroline. «Μπορεί να πεθαίνουμε αργότερα, αλλά πότε εμφανίζονται πλέον οι ασθένειες; Θέλουν να καταλήξουμε από τη δουλειά στα νοσοκομεία και ύστερα στον θάνατο. Δεν την θέλουμε αυτήν τη ζωή (...) Από την άλλη, αυτή η μεταρρύθμιση απλά θα μεγαλώσει την περίοδο της ανεργίας, για τους πάρα πολλούς άνεργους στις μεγαλύτερες ηλικίες. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση δίνει μεγάλες επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις, και ο πλούτος που παράγουμε δουλεύοντας μέχρι τα γεράματα δεν αξιοποιείται για τις ανάγκες μας. Απέναντι σε αυτήν την πολιτική το σημαντικό είναι η εργατική τάξη να έχει τη δική της ατζέντα, οι εργάτες, άσχετα από την κυβέρνηση και τα κόμματα της αστικής τάξης, να παλεύουν για τα δικά τους συμφέροντα».
Συζητώντας στη συνέχεια για τη διεθνή αλληλεγγύη στον αγώνα της εργατικής τάξης της Γαλλίας, ο Ali σημείωσε ότι «χρειαζόμαστε σήμερα την υποστήριξη των εργατών από όλο τον κόσμο, και την έχουμε. Από τις ταξικές δυνάμεις, όχι από τους συμβιβασμένους της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων. Αυτοί φαίνεται πως έχουν αυτό το διάστημα άλλα πράγματα να ασχολούνται και να ανησυχούν...».
Αναφερόμενος στον χαιρετισμό που απηύθυνε κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης των συνδικάτων στην πλατεία της Βαστίλης ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ο Αλί είπε ότι «ήταν συγκινητική στιγμή, ο κόσμος εκεί συγκινήθηκε, ειδικά όταν τραγουδήσαμε μαζί τη Διεθνή», με την Caroline να προσθέτει: «Το νιώσαμε ειδικά εκεί. Εχουμε πιο ισχυρή την υποστήριξη του ΚΚΕ παρά του Γαλλικού ΚΚ».