Οι σκληρές σκηνές του πολέμου στο Ισραήλ και στα παλαιστινιακά εδάφη κατακλύζουν τις οθόνες και το διαδίκτυο. Νεκροί, τραυματίες, όμηροι, βομβαρδισμοί... Στην πλειοψηφία όμως των μέσων, ο πόλεμος παρουσιάζεται σαν να ξεκίνησε χτες! Σαν να μην υπάρχουν τόσα χρόνια κατοχή και καταπίεση, εποικισμός και δολοφονίες από το κράτος του Ισραήλ. Σαν να μην υπάρχουν χιλιάδες φυλακισμένοι και βασανισμένοι Παλαιστίνιοι στα κάτεργα, με την κάλυψη των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και όλων των ελληνικών κυβερνήσεων και κομμάτων, που στηρίζουν τη στρατηγική συμμαχία με το κράτος - δολοφόνο και γι' αυτό δεν εφαρμόζουν την ομόφωνη απόφαση της Βουλής από το 2015 για αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους. Σαν να μην είναι όλα αυτά «επεισόδια» ενός μακρόχρονου πολέμου, που τη συνέχεια και την κλιμάκωσή του ζούμε σήμερα. Οι δολοφονίες Παλαιστινίων, η καταστροφή ολόκληρων χωριών με μπουλντόζες, η επέκταση των εποικισμών, η δολοφονία ακόμα και μικρών παιδιών, που είναι καθημερινό φαινόμενο στο Ισραήλ και στα παλαιστινιακά εδάφη, περνάνε συνήθως από τις ειδήσεις ως μονόστηλα, ως «ταραχές». Σαν κάτι το συνηθισμένο δηλαδή, με το οποίο δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς. Αντίθετα, τώρα αφιερώνονται ώρες ατελείωτες ακόμα και σε προσωπικές ιστορίες των θυμάτων από την πλευρά του Ισραήλ, ενώ στοχοποιούνται ως φιλο-τρομοκράτες όσοι υπερασπίζονται το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού να απαντάει στη βία του Ισραήλ και να διεκδικεί την πατρίδα του. Κανείς τους δεν λέει ότι ο λαός του Ισραήλ πληρώνει την πολιτική του κράτους και των κυβερνήσεών του, που παίζουν ρόλο σερίφη για τα ευρωατλαντικά συμφέροντα στην πολύπαθη περιοχή, παρασύροντάς την σε μεγάλες και επικίνδυνες δίνες. Ανεπιφύλακτα και αδιαπραγμάτευτα λοιπόν με τον λαό της Παλαιστίνης και με το δικαίωμά του να παλεύει ενάντια στην κατοχή! Ο τερματισμός της είναι άλλωστε ο μόνος δρόμος για να καταλαγιάσει η ένταση στην περιοχή.