αν δεν ήταν ολόκληρη η χτεσινή πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» αφιερωμένη στα συλλαλητήρια που έγιναν σε 50 πόλεις και, μάλιστα, με αρκετές φωτογραφίες που να αποδεικνύουν του λόγου το αληθές,
θα ήμασταν όλοι μαζί μια αγαπημένη παρέα, όπου μέσα από τον Τύπο θα μαθαίναμε ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου δεν κάνουν τίποτα άλλο, παρά να μοχθούν για το δίκιο του εργάτη. Είτε αυτό αφορά στα ασφαλιστικά του, είτε στο χρόνο εργασίας του, είτε στη διαφθορά που ροκανίζει τα χρυσοπληρωμένα από τους εργάτες κρατικά ταμεία. Θα μπορούσαμε, επίσης, να πιστέψουμε ότι κάποιο ιστορικό γεγονός διαδραματίζεται εκεί στο χώρο της «αριστεράς».
Οπου ο ένας καλεί, ο άλλος ανταποκρίνεται κι ο ενδιάμεσος διατάσσει να βαρέσουν όλοι «προσοχές».
Ελα, όμως,που παραμένει η ρημάδα η πραγματικότητα. Με τους εργάτες να διαδηλώνουν, σε πείσμα των εκδοτών που διατάσσουν να εξαφανιστούν και ως είδηση οι διαδηλώσεις. Και με τα γραπτά να μένουν για να μας θυμίζουν ότι:
Είναι ο Γ. Παπανδρέου αυτός που προεκλογικά διακήρυξε ότι οι νέοι πρέπει να δουλεύουν ανασφάλιστοι, είναι αυτός που λίγες μέρες πριν διακήρυξε από τα Γιάννενα ότι στα 70 του ο άνθρωπος είναι παραγωγικότατος και, άρα, προς τι η σύνταξη σε τέτοια ηλικία.
Σ' αυτήν τη γραμμήκαλεί να υποταχτούν όλοι ο Πολυζωγόπουλος. Σ' αυτήν τη γραμμή καλεί ο Παπανδρέου να συνταχθούν όλοι για να χτυπηθεί η «συντήρηση». Η οποία «συντήρηση», κατά τον Κωνσταντόπουλο, έχει όνομα: ΚΚΕ. Που τόσα χρόνια μπαίνει εμπόδιο στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου για τη δημιουργία ενός κόμματος της «σύγχρονης αριστεράς».
Η δήλωση του απολυμένου της ΟΠΕΛ είναι «όλα τα λεφτά» για όλον αυτόν το συρφετό, που πασχίζει να παρουσιάσει με «ανθρώπινο πρόσωπο» τον καπιταλισμό.