Μια νυχτερινή άποψη του Νείλου, με το Κάιρο να καθρεφτίζεται μαγικά στα νερά της «ίδιας της Αιγύπτου» |
Στο γυρισμό, από την Ηλιούπολη, μας δόθηκε η ευκαιρία να περπατήσουμε στις όχθες του Νείλου, του ζωοδότη ποταμού, που με τη σιγανή και αιώνια μουρμούρα του υπενθύμιζε πως η Αίγυπτος είναι το δώρο του. Το Κάιρο χτισμένο στις όχθες του και πάνω στα δυο μεγάλα νησιά του, τη Ζαμάλικ και τη Ρόντα, έσφυζε από ζωή.
Στους δρόμους τριγύρω εκατομμύρια άνθρωποι, όλων των φυλών, με κελεμπίες, κοστούμια και γραβάτες (αρκετοί από αυτούς με μια έντονη «μελανιά» στο κούτελο, σημάδι μιας βαθιάς πίστης και αποτέλεσμα των συχνών και «δυνατών» προσκυνήσεων), ψηλόλιγνες καλλίγραμμες κοπέλες με εξαιρετικά όμορφες μαντίλες, προσεκτικά και φιλάρεσκα δεμένες, και μάτια βαμμένα με ιδιαίτερη σπουδή, κάποιες άλλες με φερετζέ, που άφηνε σε κοινή θέα μόνο τα μάτια, καφενέδες με θαμώνες να καπνίζουν ναργιλέ, ταξιτζήδες να σου κορνάρουν από μακριά, ψάχνοντας πελάτες, μαγαζιά με γρήγορο αιγυπτιακό φαγητό (φούλια, φαλάφελ, κόσαρι), μπαχαρικά, τρόφιμα και πιο κει «δισκάδικα» που γέμιζαν τον αέρα με μουσική, σε «γνωστούς ρυθμούς», αλλά «άγνωστη γλώσσα», υπέροχα ζαχαροπλαστεία γεμάτα μοναδικούς πειρασμούς, και καταστήματα με ρούχα και παπούτσια, με μόνο πρόβλημα - που όμως ξεπεράσαμε γρήγορα - να μάθουμε να διαβάζουμε τις τιμές από τους αιγυπτιακούς αριθμούς σε αντιστοίχιση με τους δικούς μας, τους... αραβικούς.
Στιγμιότυπο με το λιονταράκι, μια από τις μοναδικές εμπειρίες στο Ζωολογικό Κήπο |
Η τελευταία μας μέρα περιλάμβανε επίσκεψη στην εκκλησία του Αϊ-Γιώργη, όπου είχαμε την ευκαιρία να δούμε τις κατακόμβες, τον τόπο μαρτυρίου του αγίου, τον τάφο του πατριάρχη Πέτρου, που έχασε τη ζωή του στο τραγικό δυστύχημα στη Χαλκιδική από τη μοιραία πτώση του ελικοπτέρου «Σινούκ», και το ελληνικό νεκροταφείο.
Το φημισμένο Ζωολογικό Κήπο του Καΐρου θελήσαμε να τον απολαύσουμε μ' ένα χαλαρό και ιδιαίτερα ευχάριστο περίπατο, σε έναν απέραντο χώρο, με χιλιάδες ζώα, θηλαστικά, πτηνά, ερπετά, απ' όλο τον κόσμο, άγρια, σπάνια, περίεργα όσο και κοινά όπως ...λυκόσκυλα. Χιλιάδες επισκέπτες, ντόπιοι, υπερήφανοι για τον Κήπο τους, έρχονται καθημερινά με τις οικογένειές τους, όπου συνδυάζουν τη βόλτα τους με ένα γεύμα στην εξοχή. Δεκάδες φύλακες ήταν εκεί, εξυπηρετικότατοι, έτοιμοι να «βοηθήσουν», να γίνει η επίσκεψη μια μοναδική εμπειρία, όπως η - παράτυπη - επίσκεψη στο κλουβί των λιονταριών, όπου είχαμε την ευκαιρία να φωτογραφηθούμε και να παίξουμε με ένα μικρό λιονταράκι, παρά τον έκδηλο εκνευρισμό της «μαμάς» και της «θείας», ευτυχώς καλά κλεισμένες στο χώρο τους. Υστερα ακολούθησαν «προτάσεις»: Για την ενήλικη τίγρη, ένα αγκάλιασμα με το βόα, μια στενή επαφή με τον κροκόδειλο...
Η αντιστοίχιση των αιγυπτιακών αριθμών με τους ευρωπαϊκούς. Μια αναγκαία διευκρίνιση: Οι αριθμοί διαβάζονται «κανονικά» από τα αριστερά προς τα δεξιά |
Αργά το βράδυ μ' ένα ποτό στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου, με τη συνοδεία ενός πιάνου και τη γλυκιά φωνή της τραγουδίστριας, συμμαζέψαμε τις σκέψεις μας, απολαμβάνοντας τη θέα του αιώνιου γίγαντα, του Νείλου, στα νερά του οποίου λουζόταν μαγικά η φωτισμένη πόλη, κτισμένη νότια του Δέλτα του...
Κοντά στο ξημέρωμα, βυθισμένοι σε μια σιωπηλή μελαγχολία, πήραμε το δρόμο για το αεροδρόμιο, δρόμο επιστροφής. Και κει το αναπάντεχο, σε μια από τις πολύ σπάνιες φορές, βρεθήκαμε εντελώς μόνοι στη λεωφόρο, χωρίς κανένα άλλο αυτοκίνητο στο οδόστρωμα, όταν ο οδηγός μας, φρόντισε να μας «αποχαιρετήσει» με τον πιο απροσδόκητο τρόπο: Κορνάρισε τρεις - τέσσερις φορές, έτσι, χωρίς λόγο, μάλλον από κάποιο «σκληρό» ανακλαστικό...
Το τέμενος Αμίρ Ιμπν ελ Αας, από τα παλιότερα μουσουλμανικά μνημεία (641 μ.Χ.) |
Το τέμενος Αμίρ Ιμπν ελ Αας, από τα παλιότερα μουσουλμανικά μνημεία (641 μ.Χ.) |
Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου |