Η τετραμηνιαία έκθεση του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) για την πορεία της ελληνικής οικονομίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν ληφθεί υπόψη ότι απηχεί σε πολύ μεγάλο βαθμό τις απόψεις του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του Ιδρύματος. Στην έκθεση, όπου επιχειρείται η ανασκόπηση της πορείας της οικονομίας, αποτυπώνονται οι εκτιμήσεις των Ελλήνων βιομηχάνων για τους παράγοντες που επηρεάζουν τη βιομηχανική παραγωγή στη χώρα μας και σημειώνονται οι προτάσεις - αιτήματά τους για την απρόσκοπτη ανάπτυξή της. Παρατηρεί κανείς και στην έκθεση αυτή, όπως και σε όλα τα κείμενα του ΙΟΒΕ και του ΣΕΒ, ότι όταν οι Ελληνες βιομήχανοι μιλούν για βιομηχανία, αναφέρονται σχεδόν αποκλειστικά στην πορεία των επιχειρηματικών τους κερδών. Καμιά διάθεση για ανάληψη ευθυνών για την πορεία της εθνικής οικονομίας και άρνηση για αντιμετώπιση της βιομηχανίας σαν μεγέθους εθνικού, που συμβάλλει στον εθνικό πλούτο. Βέβαια κανείς δεν μπορεί να ζητήσει από τους βιομήχανους να απαρνηθούν την προσδοκία του μεγαλύτερου κέρδους. Σίγουρα όμως δε δικαιούνται να αναγορεύουν το δικό τους κέρδος σε δείκτη ανάπτυξης της οικονομίας και να διεκδικούν τη μόνιμη απαλλαγή από κάθε είδους συνεισφοράς σ' ό,τι μπορεί να θεωρείται "κοινό ταμείο".
***
Η έκθεση του ΙΟΒΕ εκτιμά θετικά την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και την προτρέπει αφ' ενός να την ακολουθήσει με συνέπεια και αυστηρότητα και αφ' ετέρου να τη συμπληρώσει με νέα μέτρα. Μέτρα, όπως η κατάργηση των φραγμών στις απολύσεις, η απαλλαγή (ή δραστική ελάφρυνση) των εργοδοτών από τις εισφορές για την κοινωνική ασφάλιση, η επέκταση της μερικής απασχόλησης με αντίστοιχη μείωση των αμοιβών, η υλοποίηση όλων των σχετικών ρυθμίσεων της "Λευκής Βίβλου", η ταχύτερη και ευρύτερη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων, η μείωση του κόστους του χρήματος από τις τράπεζες, η μείωση των δαπανών του δημοσίου.
Τα αιτήματα αυτά δεν είναι βεβαίως καινούρια, διατυπώνονται επίμονα από το ΣΕΒ τα τελευταία χρόνια και θα πρέπει να πούμε ότι με ιδιαίτερο ζήλο ανταποκρίνεται η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όσο και η προηγούμενη της Νέας Δημοκρατίας. Ομως, καθώς κλείνουν δέκα περίπου χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης πολιτικής λιτότητας και εφαρμογής προγραμμάτων "σταθεροποίησης" και ενώ οι εργαζόμενοι, οι αγρότες και οι μικρομεσαίοι βλέπουν τη δραματική μείωση του κομματιού που τους αναλογεί από την "πίτα" του εθνικού εισοδήματος, ποιες ήταν οι επιδόσεις της βιομηχανίας και των βιομηχάνων έναντι των μεγάλων (έως και τεράστιων) κερδών που συσσωρεύτηκαν στην ίδια περίοδο;
Το 1993 η βιομηχανική παραγωγή έφτασε στο ναδίρ, βρέθηκε σε επίπεδα χαμηλότερα απ' αυτά του 1980. Ετσι δε δικαιολογεί καμιά ικανοποίηση το γεγονός ότι το 1994 σημείωσε άνοδο κατά 1,2%. Πολύ περισσότερο όταν η επενδυτική αποχή συνεχίζεται. Το 1994 και ενώ τα κέρδη των βιομηχανιών αυξήθηκαν κατά μέσο όρο 12%, οι παραγωγικές επενδύσεις, όπως αναφέρει η έκθεση του ΙΟΒΕ, αυξήθηκαν λιγότερο από 6%. Και για να έχουμε πιο ολοκληρωμένη εικόνα των "επενδυτικών" δραστηριοτήτων, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι την ίδια περίοδο οι ελληνικές καταθέσεις στις τράπεζες της Ελβετίας και άλλων χωρών ξεπερνούν το αστρονομικό ποσό των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων!
Οσον αφορά πάλι στην παραγωγικότητα των Ελλήνων εργαζομένων στην ελληνική βιομηχανία, που τόσα ακούγονται και για την αύξηση της οποίας τόσα αντεργατικά μέτρα προτείνονται και υλοποιούνται, πρέπει να σημειωθεί ότι μόνο μέσα στο 1974 ο μέσος όρος κέρδους ανά εργαζόμενο αυξήθηκε από 647.000 σε 756.000 δραχμές. Κι όμως θέλουν ακόμη περισσότερα...
***
Αυτές είναι μερικές από τις "επιδόσεις" της ελληνικής βιομηχανίας και των Ελλήνων βιομηχάνων και βέβαια δεν τίθεται θέμα αλλαγής της νοοτροπίας και της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας. Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη για άλλη μια φορά να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, προσφέροντας νέα προνόμια, νέα περιθώρια κερδών, που θα βασίζονται στην ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων, την εξαθλίωση χιλιάδων μισθωτών, συνταξιούχων, αγροτών, μικρομεσαίων. Για να αποδειχτεί ότι οι απαιτήσεις των βιομηχάνων θυμίζουν την "πίθο των Δαναίδων".
Δάνης ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Κανείς δεν μπορεί να ζητήσει από τους βιομήχανους να απαρνηθούν την προσδοκία του μεγαλύτερου κέρδους. Σίγουρα όμως δε δικαιούνται να αναγορεύουν το δικό τους κέρδος σε δείκτη ανάπτυξης της οικονομίας και να διεκδικούν τη μόνιμη απαλλαγή από κάθε είδους συνεισφορά σ' ό,τι μπορεί να θεωρείται "κοινό ταμείο"