Αλλωστε, ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα και μέχρι σήμερα. Με άλλα λόγια, το γεγονός πως η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας ασκείται με βάση τις «αρχές» του ΝΑΤΟ και τις «αξίες» της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στοιχεία που δυστυχώς είναι απαράβατα.
Γιατί, βέβαια, δε γνωρίζουμε καμία «αρχή» και καμία «αξία», που να πηγάζει από τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και να οδηγεί σε εμπλοκή της χώρας στην κατοχή του Αφγανιστάν και σε οποιαδήποτε στρατιωτική συνεργασία και βοήθεια σε αυτούς που εξοντώνουν λαούς στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Οσο για το Κυπριακό, ακόμη ...περιμένουμε τις ευεργετικές επιδράσεις, που υποτίθεται ότι θα είχαν τα κάθε είδους «κοινοτικά κεκτημένα» και τον υποτιθέμενο καταλυτικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κάτι που, άλλωστε, παραδέχονται σχεδόν οι πάντες ότι δεν υπάρχει.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ «ηττήθηκε» στο θέμα των λιμανιών, καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ, πλην, όμως, δεν μπαίνει στον κόπο να μας διευκρινίσει τι ακριβώς εννοεί. Μήπως ενοχλείται που οι κυβερνώντες δεν προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις με τους ρυθμούς που πιθανόν θα ήθελαν;
Γιατί βέβαια, όταν το ΠΑΣΟΚ κάνει προτάσεις περί μετατροπής των λιμανιών σε χώρους «προαγωγής της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας», σαν πρόταση για ιδιωτικοποίησή τους ακούγεται, σ' εμάς, τουλάχιστον. Κι αν μπορεί η αξιωματική αντιπολίτευση ας υποστηρίξει το αντίθετο.
Ομως, βλέπετε, στο χώρο της ναυτιλίας, δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για κολπάκια ούτε για την κυβέρνηση, ούτε για το ΠΑΣΟΚ. Τα συμφέροντα είναι μεγάλα, τα λεφτά πολλά, οι πιέσεις τεράστιες. Το εφοπλιστικό κεφάλαιο δεν αστειεύεται. Απαιτεί δηλώσεις υποταγής και ...τις έχει.