Στο κοινό ανακοινωθέν τους οι 20 ηγέτες θέτουν έξι στόχους: «Ι) Την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομία, στην ανάπτυξη και στην απασχόληση. ΙΙ) Την εκκαθάριση του τραπεζικού συστήματος και την αποκατάσταση της ροής δανεισμού. ΙΙΙ) την ενδυνάμωση των κανόνων λειτουργίας και εποπτείας της οικονομίας. ΙV) Την αναμόρφωση και την ενίσχυση των διεθνών οικονομικών θεσμών για την έξοδο από την παρούσα κρίση και την αποτροπή μελλοντικών κρίσεων. V) Ωθηση στο διεθνές εμπόριο και στις επενδύσεις απορρίπτοντας τον προστατευτισμό. VI) Η ανάκαμψη να είναι "πράσινη", δίκαιη και βιώσιμη». Απ' όλα αυτά φαίνεται καθαρά η ενίσχυση του κεφαλαίου και η προσπάθεια χειραγώγησης ότι δήθεν αυτό που οφελεί το κεφάλαιο οφελεί και τους εγραζόμενους. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και η «πράσινη οικονομία» που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διέξοδος για τους καπιταλιστές και όχι βέβαια δήθεν ευαισθησία για το περιβάλλον. Αναλυτικά, για την επίτευξη αυτών των στόχων ορίζεται στην απόφαση ότι :
Την επομένη της ολοκλήρωσης της Συνόδου ο ΟΟΣΑ έδωσε στη δημοσιότητα τις δύο λίστες με τους «φορολογικούς παράδεισους» ώστε να ληφθούν μέτρα εναντίον εκείνων που δε συνεργάζονται. Στη «μαύρη λίστα» περιλαμβάνονται τα κράτη εκείνα τα οποία ποτέ δε δεσμεύθηκαν να σεβαστούν τα διεθνή κριτήρια, και είναι η Κόστα Ρίκα, η Μαλαισία, η Ουρουγουάη και οι Φιλιππίνες.
Η δεύτερη λίστα, αποκαλούμενη «γκρίζα λίστα», περιλαμβάνει τριάντα οκτώ χώρες, μεταξύ των οποίων την Αυστρία, το Βέλγιο, την Ελβετία, το Λιχτενστάιν, το Λουξεμβούργο, το Μονακό, τη Σιγκαπούρη και τη Χιλή, οι οποίες δεσμεύθηκαν να σεβαστούν τα κριτήρια του ΟΟΣΑ, αλλά δεν έχουν «ουσιωδώς» υλοποιήσει τις προτάσεις του Οργανισμού, εργαλείου του διεθνούς κεφαλαίου.
* Special Drawing Rights (SDR - ειδικά αναληπτικά δικαιώματα) το αποθεματικό νόμισμα που δημιουργήσε το ΔΝΤ το 1968 ως μορφή πιστωτικής διευκόλυνσης προς τα κράτη μέλη, υπογραμμίζοντας ότι το δολάριο κάποια στιγμή θα βρει αντικαταστάτη στη θέση της κύριας νομισματικής μονάδας του πλανήτη. Αποκλήθηκαν «ο χάρτινος χρυσός» και αποτελούνται από δέσμη ή «καλάθι» νομισμάτων από το αμερικανικό δολάριο, το ευρώ - παλιότερα το γερμανικό μάρκο και το γαλλικό φράγκο - τη βρετανική στερλίνα και το γιεν.