Με βαθύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς πληρώνει ο λαός την αναβάθμιση της εγχώριας αστικής τάξης στη «διεθνή ενεργειακή σκηνή»
Eurokinissi |
«Χρυσές δουλειές» θα κάνουν τα εγχώρια μονοπώλια με τα σχέδια για τον TAP και τους άλλους αγωγούς, την ώρα που δεν εξασφαλίζεται ούτε φτηνό καύσιμο ούτε ενεργειακή επάρκεια για το λαό |
Στην ομιλία του, ο Αντ. Σαμαράς θύμισε στα μονοπώλια ότι «η Ελλάδα ήταν, από την αρχή, ένας από τους σταθερούς υποστηρικτές του "Νοτίου Διαδρόμου"» και παρείχε διαβεβαιώσεις ότι «παρά τις δύσκολες στιγμές στη χώρα μου, η ελληνική πολιτεία έχει κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για την επιτάχυνση των διαδικασιών και τη διευκόλυνση της ομαλής υλοποίησης του TAP».
Αναφέρθηκε και σε άλλα σχέδια της ντόπιας αστικής τάξης για γεωστρατηγική αναβάθμισή της μέσω και της λεγόμενης «ενεργειακής διπλωματίας», όπως στο σχέδιο κατασκευής του ελληνοβουλγαρικού αγωγού IGB, που ως κομμάτι του λεγόμενου Κάθετου Διαδρόμου θα φέρνει αέριο από τον ΤΑΡ στην Κεντρική Ευρώπη.
Επιδεικνύοντας, εξάλλου, τις τέτοιες υπηρεσίες που παρέχει η κυβέρνησή του στα μονοπώλια, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις διαδικασίες αναβάθμισης του τερματικού σταθμού LNG στη Ρεβυθούσα (αύξηση της αποθηκευτικής ικανότητάς της κατά 73% ώστε να φθάσει τα 225.000 κυβικά μέτρα, αναβάθμιση της ταχύτητας αεριοποίησης κατά 40% και βελτίωση των λιμενικών υποδομών) και υποσχέθηκε την κατασκευή κι ενός δεύτερου τερματικού σταθμού LNG στη Βόρεια Ελλάδα. Θύμισε επίσης ότι είναι σε εξέλιξη ο 2ος διεθνής γύρος παραχωρήσεων για 20 «οικόπεδα» υδρογονανθράκων σε Ιόνιο και Κρητικό Πέλαγος και ότι πρόσφατα υπογράφτηκαν συμβάσεις για παραχώρηση άλλων 3 τέτοιων μπλοκ.
Διαβεβαίωσε τα εγχώρια μονοπώλια ότι «με τη συμμετοχή της σε τέτοια έργα, η Ελλάδα βελτιώνει τη θέση της και ενισχύει τον ρόλο της στη διεθνή ενεργειακή σκηνή, ώστε να γίνει ένα "κομβικό σημείο" για τη ΝΑ και την Κεντρική Ευρώπη». Αργότερα σε δήλωσή του, στο ίδιο μήκος κύματος, υποστήριξε ότι «η Ελλάδα από τη μία γίνεται κεντρικός ενεργειακός κόμβος και από την άλλη μαζί με τα δικά της αποθέματα, τα οποία σιγά σιγά βγάζουμε στην επιφάνεια, θα γίνει πρωταγωνιστής στον τομέα της Ενέργειας σε όλη την Ευρώπη».
Στην ομιλία του, ο Αντ. Σαμαράς επιχείρησε να παρουσιάσει τα έργα διασυνδέσεων στον τομέα της Ενέργειας ως «το καλύτερο» και το «πιο συμβολικό παράδειγμα των συνεργιών μεταξύ των κρατών και του ιδιωτικού τομέα», που «τροφοδοτούν την ανάπτυξη και την οικονομική ευημερία».
Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι έργα όπως ο «Νότιος Διάδρομος» «παρέχοντας ενεργειακό εφοδιασμό και ενεργειακή ασφάλεια, γίνονται παράγοντας μακροχρόνιας σταθερότητας, ειρήνης και παγκόσμιας συνεργασίας», την ίδια ώρα που οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι αιματηρές συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή για λόγους που σχετίζονται και με τα αποθέματα και τους διαδρόμους της Ενέργειας. Εξ ου και μια μέρα νωρίτερα, είχε υποβάλει αίτημα στον Αζέρο Πρόεδρο να στείλει στην Ελλάδα μεγαλύτερες ποσότητες αερίου, λόγω ανησυχιών για ενδεχόμενη διακοπή παροχής ρωσικού αερίου το χειμώνα, στο πλαίσιο της σύγκρουσης του ευρωατλαντικού άξονα με τη Μόσχα.
Σε κάθε περίπτωση, από τα έργα του ΤΑΡ και του «Νότιου Διαδρόμου» ωφελημένοι θα είναι μόνο οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που ήδη εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα του Αζερμπαϊτζάν και έχουν αναλάβει την κατασκευή του αγωγού. Δεν διασφαλίζονται ούτε φτηνά καύσιμα για το λαό, ούτε ενεργειακή επάρκεια για τη χώρα.
Για δε τα «οικόπεδα» στην Ελλάδα, ο λεγόμενος Εθνικός Φορέας Διαχείρισης Υδρογονανθράκων όχι μόνο δεν διεξάγει αυτοδύναμη έρευνα, αλλά δε μετέχει καν σε κοινοπραξίες έρευνας - εκμετάλλευσης. Απλά διανέμει τον εγχώριο ενεργειακό πλούτο σε μια χούφτα ομίλους που θα κερδίσουν τη μερίδα του λέοντος απ' τον έλεγχο των κοιτασμάτων. Το πλαίσιο των ερευνών δε διασφαλίζει ούτε τη δέσμευση συγκεκριμένων ποσοτήτων της εγχώριας εξόρυξης και περιορίζεται σε ορισμένα μισθώματα και φορολογικά κρατικά έσοδα. Από την παράδοση του ορυκτού πλούτου της χώρας στο κεφάλαιο, μεγάλος χαμένος θα είναι ο λαός, αλλά και οι εργαζόμενοι του κλάδου, αφού η κερδοφορία των επενδύσεων θα στηριχτεί στην αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.