Πρώτον, τα κέρδη των τραπεζιτών, βιομηχάνων, εφοπλιστών και λοιπών μεγαλοεπιχειρηματιών, δηλαδή, των... θεμελίων της οικονομίας, πάνε θαυμάσια. Δεύτερον, αν αναλογιστείτε πόσο ακόμη χειρότερα θα είναι τα επόμενα χρόνια για τους εργαζόμενους, τότε ο κ. Χριστοδουλάκης έχει... όλο το δίκιο με το μέρος του...
ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΟΛΛΟΙ είναι αυτοί που επιχαίρουν για την παραπέρα... διείσδυση της πολυεθνικής «Φίλιπ Μόρις» στην ελληνική οικονομία μετά την εξαγορά του «Παπαστράτου». Προφανώς, το παράδειγμα της ΠΑΛΚΟ των 500 απολυμένων, για το πώς συμπεριφέρονται οι επιχειρήσεις και, μάλιστα, οι πολυεθνικές, δεν υπήρξε αρκετά πειστικό.
Οσο για το υπουργείο Οικονομίας, και στις δύο περιπτώσεις το 'χει ρίξει στα ευχολόγια για τις θέσεις εργασίας, διατηρώντας περήφανα το ρόλο του «τοποτηρητή» της ελεύθερης αγοράς.
Εδώ, που τα λέμε, τόσα και τόσα έχει κάνει η ΕΕ, αλλά και η κυβέρνηση Σημίτη, για να εξασφαλίσουν τους καλύτερους όρους ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Θ' αρνηθούν τους εαυτούς τους, τώρα...
Ε ΚΑΛΑ ΠΙΑ, δε χρειαζόμασταν τον Γιώργο Κύρτσο για να συμπεράνουμε ότι υπάρχει διαπλοκή στελεχών της Νέας Δημοκρατίας με οικονομικά συμφέροντα... Φαίνεται όμως ότι κάποιοι άλλοι τον χρειάζονταν, για να... ισορροπήσουν κάπως το δικομματικό παιγνίδι και σ' αυτόν τον τομέα.
Ετσι λοιπόν η διαπλοκή αναδεικνύεται σε... ισότιμο θέσφατο και δεδομένο για τα δυο κόμματα και η αντιπαράθεση μπορεί πλέον να συνεχιστεί σε άλλα πεδία, αφού εδώ πατσίσανε.
Οσο κι αν οι Αμερικανοί (και διάφοροι εγχώριοι υποστηρικτές) προσπαθούν να μας τα παρουσιάσουν αλλιώς, μιλάμε για καταστάσεις κατοχής είτε τους αρέσει είτε όχι. Και βέβαια τέτοιες καταστάσεις δεν μπορεί να επιβιώνουν για πάντα. Η ιστορία είναι ιδιαίτερα διδακτική γι' αυτό.